Αρωμα γυναίκας

Hταν μια αληθινή γιορτή. Και έπρεπε όλοι να διαβάζουν τα διεθνή Μέσα προκειμένου να διαπιστώνουν την απήχηση και τη διείσδυση που είχε στο κοινό το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Γυναικών. Ισως για πρώτη φορά οι γυναίκες έδειξαν ότι παίζουν «καλή μπάλα». Και όχι μόνον αυτό. Αλλά παράλληλα, μπορούν να μαγνητίζουν το ενδιαφέρων των φιλάθλων και να καταρρίπτουν ρεκόρ με άκρως εντυπωσιακό τρόπο. Οι 87.192 θεατές στον τελικό του Γουέμπλεϊ είναι ένας αριθμός που μιλά από μόνος του. Οπως και η τηλεθέαση στην Αγγλία, που με τα 17,5 εκατ. ξεπέρασε ακόμη ακόμη και το φημισμένο τουρνουά τένις του Γουίμπλεντον. Οι δε πανηγυρισμοί στην Trafalgar Square ήταν ένα γεγονός που… έστειλε φωτογραφίες του και εικόνες σε όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου.

Ναι, το ποδόσφαιρο, κόντρα σε λανθασμένες ή παγιωμένες αντιλήψεις ετών, μπορεί να είναι (και) γυναικεία υπόθεση. Αλλά στις εξέδρες δεν θα είναι μόνον γυναίκες – βρίσκονται και άνδρες που θέλουν να διαπιστώσουν «τι ψάρια πιάνουν» τα κορίτσια στο χορτάρι. Στο Ευρωπαϊκό έδειξαν σαφέστατη πρόοδο, η βελτίωσή τους στο τεχνικό κομμάτι θεωρείται αξιομνημόνευτη, τα ματς ήταν συναρπαστικά και με γκολ, ενώ ο τελικός ανάμεσα στην (θριαμβεύτρια) Αγγλία και τη Γερμανία κρίθηκε στην παράταση. Τι παραπάνω, δηλαδή, να ζητήσει ο μέσος φίλος του αθλήματος;

Είναι ξεκάθαρο πως η ΟΥΕΦΑ θέλει να εκτοξεύσει το γυναικείο ποδόσφαιρο. Να του δώσει παραπάνω ώθηση. Ακόμη και τα ματς ανάμεσα σε συλλόγους γίνονται θέμα συζήτησης και «γεννούν» ρεκόρ. Το ζητούμενο σχετίζεται με το τι θα κάνουμε εμείς. Στην Ελλάδα ναι μεν «κάτι κινείται», ακόμη όμως δεν έχουν φτάσει στο επιθυμητό επίπεδο. Οι γυναίκες είναι πίσω. Χρειάζεται περισσότερη προσπάθεια. Από την ομοσπονδία, τις ομάδες που αγωνίζονται στο πρωτάθλημα, τα κορίτσια που παλεύουν. Αλλά τα όσα συνέβησαν τις τελευταίες εβδομάδες, ήταν ένα ηχηρό μήνυμα πως «οι γυναίκες έρχονται και στο ποδόσφαιρο».