Η παραγωγή στην εποχή της ακριβής ενέργειας

Η παραγωγή, δηλαδή ο μεταποιητικός τομέας, δέχεται την τελευταία δεκαετία απανωτά πλήγματα, καθώς λόγω της ιδιαιτερότητας του κλάδου, επηρεάζεται άμεσα η έμμεσα από τις απανωτές κρίσεις.

Η οικονομική κρίση προκάλεσε σοβαρή συρρίκνωση του κλάδου και αξίζει να αναφέρω πως τη δεκαετία 2009-2019 στην Αχαΐα είχαμε 800 επιχειρήσεις λιγότερες στον κλάδο της μεταποίησης, σε σχέση με αυτές που έκαναν έναρξη και αυτές που έκλεισαν. Λογικό αφού η μείωση της κατανάλωσης λόγω των περιορισμών στα εισοδήματα είχε αντίκτυπο στις καταναλώσεις και κατ’ επέκταση στην παραγωγή.

Η κρίση έφερε μείωση στη ρευστότητα, αδυναμία τραπεζικού δανεισμού  και υστέρηση των αναπτυξιακών σχεδιασμών.

Στη συνέχεια είχαμε την υγειονομική κρίση που με το

lockdown επιδεινώθηκε η προϊούσα αρνητική εικόνα και υποχρέωσε πλήθος μεταποιητικών μονάδων να αναστείλουν εργασίες και από αυτές που λειτουργούν να αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα βιωσιμότητας, παρά τις στοχευμένες κυβερνητικές παρεμβάσεις για την παροχή ρευστότητας.

Αυτό το εκρηκτικό μίγμα που επηρεάζει άμεσα και έμμεσα τον κύκλο της οικονομίας, της απασχόλησης αλλά κυρίως τα έσοδα του Δημοσίου, αναδεικνύεται με τη μη αναμενόμενη ενεργειακή κρίση.

Είναι γνωστό πως ο μεταποιητικός τομέας, εμπεριέχει το ενεργειακό κόστος στα βασικά στοιχεία που επηρεάζουν το κόστος παραγωγής, σε διάφορες βαθμίδες αναλόγως το αντικείμενο δραστηριότητας. Σε πολλές δε περιπτώσεις αποτελεί το βασικό στοιχείο του κόστους. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να εμφανίζονται δυσμενείς επιπτώσεις:

n Στη διαμόρφωση της τιμής του τελικού προϊόντος αλλά και

n Στη μείωση της ρευστότητας λόγω μεταφοράς κεφαλαίων από άλλες δράσεις στις δαπάνες της ενέργειας.

Στην πρώτη περίπτωση, θα παρουσιαστεί σημαντική μείωση των πωλήσεων, καθώς η κατανάλωση θα περιορισθεί, ως είναι φυσικό. Βέβαια αυτή η μείωση θα επιταχυνθεί από την αδυναμία διαθέσιμων πόρων των καταναλωτών για τους ίδιους λόγους (αυξημένοι λογαριασμοί της ενέργειας).

Στη δεύτερη περίπτωση, που είναι και η σοβαρότερη, αφορά τη δέσμευση πόρων για τις ενεργειακές ανάγκες. Πόροι που ενδεχομένως να είχαν προγραμματισθεί για επενδύσεις ή για άλλες αναπτυξιακές στρατηγικές όπως προώθησης, εκσυγχρονισμού κ.λπ.

Καθώς δε η ενεργειακή κρίση, όπως έως τώρα φαίνεται θα είναι μόνιμη, οι μεταποιητικές μονάδες θα πρέπει να αναπροσαρμόσουν τις στρατηγικές τους, κατά τη γνώμη μου σε δύο κατευθύνσεις.

Αρχικά να αντιμετωπίσουν εσωτερικά, τη σημαντική αυτή αλλαγή στο κόστος παραγωγής, με την προσαρμογή στις τιμολογιακές πολιτικές αλλά και με παρεμβάσεις στην παραγωγική διαδικασία, όπου αυτό είναι εφικτό.

Το σπουδαιότερο όμως είναι να αξιοποιήσουν τη σύγχρονη τεχνολογία, την έρευνα, να συνεργαστούν με πανεπιστήμια, με ερευνητικούς φορείς με τελικό στόχο τη μείωση του ενεργειακού κόστους αλλά και την εσωτερική παραγωγή από ΑΠΕ.

Συμπερασματικά και σε συνέχεια όσων πιο πάνω ανέφερα, θα ήθελα να τονίσω ιδιαίτερα την ανάγκη η χώρα μας να γίνει πιο παραγωγική, να χαράξει δρόμους εθνικών παραγωγών και βέβαια οι καταναλωτές θα πρέπει να συνειδητοποιήσουν πως για να διασφαλίσουν εισοδήματα και δημόσιες παροχές, θα πρέπει να προτιμούν τοπικές υπηρεσίες και προϊόντα.

Ο Πλάτωνας Μαρλαφέκας είναι πρόεδρος του Επιμελητηρίου Αχαΐας