Εκκρεμότητες

Ο καθηγητής Ιστορίας Αντώνης Λιάκος παρενέβη δημοσίως υπέρ προσώπων που εκτίνουν σοβαρές ποινές για κακουργήματα (ληστεία τραπέζης, οπλοφορία, απόδραση κ.λπ.), με σοβαρή εμπλοκή σε τρομοκρατική ομάδα κ.λπ.

Ο ιστορικός ζητεί από την πολιτεία μεγαλοψυχία απέναντι σε πρόσωπα που «διέπραξαν ποινικά αδικήματα με πολιτικά κίνητρα». Ισχυρίζεται ότι από τότε «έχουν περάσει πολλά χρόνια, έχει αλλάξει η ιστορική περίοδος», ότι η πολιτεία πρέπει να δώσει τέλος στην «περιπέτεια» των προσώπων αυτών, δηλαδή να τους αποφυλακίσει.

Και αναλογικά παραπέμπει στην αμνηστία που έδωσε στη διάρκεια της δικτατορίας, το 1973, ο Παπαδόπουλος στον Αλέκο Παναγούλη, ο οποίος είχε αποπειραθεί να τον δολοφονήσει – είναι, λέει, «μια αναλογία που ενδεχομένως θεωρηθεί βέβηλη, αλλά αξίζει να την ξανασκεφτεί κανείς στην ουσία της».

Κατά τη γνώμη μου, δεν υπάρχει τίποτα βέβηλο σ’ αυτά. Είναι απλώς μια σκέψη εντελώς ανόητη.

Ο καθηγητής Λιάκος υποβαθμίζει, εσκεμμένα, την τρομοκρατία: δεν ήταν απλώς «αρνητικός» ο ρόλος που έπαιξε. Ηταν ευθέως επιθετικός απέναντι στους δημοκρατικούς κανόνες και στο κοινωνικό συμβόλαιο.

Η τρομοκρατία δεν ήταν ένα «φαινόμενο». Πρωτίστως ήταν φονική κατά συρροήν επίθεση κατά ανθρώπων, δήθεν απονομής μιας ανώτερης δικαιοσύνης στο όνομα του λαού.

Οι δολοφόνοι δίκαζαν με ψεύτικα κατηγορητήρια, συχνά αντλημένα από την εντυπωσιοθηρική δημοσιογραφία της εποχής και, στη συνέχεια, «εκτελούσαν» (όπως είχε επικρατήσει να λέγεται) όσους είχαν καταδικάσει αναπολόγητους με συνοπτικές διαδικασίες, δημοσιεύοντας τις «καταδικαστικές αποφάσεις τους». Υπονομεύοντας τη δημοκρατία που έχει καταργήσει τη θανατική ποινή ακόμα και για όσους τη φαλκιδεύουν.

Οι δίκες της τρομοκρατίας (στις οποίες προσήλθαν να καταθέσουν υπέρ των τρομοκρατών κάποιοι αριστεροί, εν γνώσει τους ότι οι τρομοκράτες υπονόμευαν τη δημοκρατική πίστη της Αριστεράς) δεν ανέδειξαν απλώς ένα φαινόμενο. Ανέδειξαν και την ωμή πραγματικότητα, ότι η τρομοκρατία για τους τρομοκράτες κατά βάσιν ήταν το επάγγελμά τους.

Πολιτικά ξεπολιτικά τα κίνητρά τους, αλλά αυτοί οι άνθρωποι βιοπορίζονταν μέσω των ληστειών. Είχαν σπίτια, οχήματα, κοινωνική ζωή, διακοπές – ο Αξαρλιάν δολοφονήθηκε επειδή ο Κουφοντίνας βιαζόταν να πάει στη Γαύδο.

Η δημοκρατία φέρθηκε με γενναιοδωρία στην παλιά τρομοκρατία – είχαν δίκαιη δίκη, δημοσιότητα, έχουν τις πρόνοιες του Συντάγματος. Γενναιοδωρία επέδειξε η δημοκρατία και στους επιγόνους τους.

Ο κρατούμενος, π.χ., που έως προχθές εκβίαζε (α λα Κουφοντίνα) το κράτος για την αποφυλάκισή του με απεργία πείνας, αντιμετωπίστηκε με επιείκεια. Εξέτινε ποινή σε αγροτικές φυλακές και πήγαινε στο πανεπιστήμιο, όπου σπούδαζε, με βραχιολάκι. Το 2019 προτίμησε, ανοήτως, να γίνει ήρωας δραπετεύοντας, ενώ κατόπιν συμμετείχε σε ένοπλη ληστεία, απείλησε με όπλο αστυνομικό, συνελήφθη σε κλεμμένο όχημα μαζί με μια καταδικασμένη για τρομοκρατία. Είναι αυτά παλαιές εκκρεμότητες;

Από την ιστορία αυτή, ένα πράγμα μόνο μου κάνει εντύπωση. Ο Αντώνης Λιάκος πήγε όντως στον ΣΥΡΙΖΑ για να συμβάλει στον εκπασοκισμό του κόμματος και στη σοσιαλδημοκρατική στροφή; Φοβερή μεταγραφή.