Το Μάγκιρους Ντόιτς εκδρομικό λεωφορείο

Τα καλοκαίρια, γειτονιά μου γινόταν το Μάγκιρους Ντόιτς εκδρομικό λεωφορείο του κυρίου Βασίλη Λίνοβιτς με το λουλακί μαλλί στο καθημερινό θερινό δρομολόγιο Ροζ Δημοτικό Σχολείο – Κοινοτική Πλαζ Επανομής.

Η χωροταξία του σαφής. Στη θέση του ξεναγού η Πατρούλα, διοργανώτρια των καθημερινών αποδράσεων. Γαλαρία οι μεγάλοι, δηλαδή οι από 15 ως 18 βαριά: η Τέτα Καμάγιωφ, αθλήτρια στίβου με γλυπτό κορμί που της αρέσει να ξεμοναχιάζει τους πιτσιρικάδες στις φουνταρισμένες ανοιχτά φελούκες και να τους δείχνει πώς κουνιούνται οι βάρκες. Ο Πλούταρχος, γιος του ζαχαροπλάστη Τρύφωνα με το σωσίβιο-σαμπρέλα που σπάνια αποχωρίζεται, ενώ φωνάζει δυνατά «λερώνει!», ώστε να απομακρυνθούν από τον διάδρομο όσοι διανοηθούν να αγγίξουν τις πλαστικές της καμπύλες. Η Νόρα η αλανιάρα, που προτιμά τους ώριμους για βότσαλα στην ακρογιαλιά. Ο Λέος, όχι Λέλος, από το Λεωνίδας στα λαζογερμανικά, έτσι όπως τον φωνάζει η μάνα του που έκανε μια δεκαετία Στουτγκάρδη, όταν εκείνος αργεί να μαζευτεί σπίτι.

Η υπόλοιπη ταξιθεσία ακολουθεί την αριστοτελική άποψη ως η μεσότης δυο ακροτήτων: οι γέροι στα μπροστινά καθίσματα, όπου γέροι οι άνω των πενήντα. Πίσω από την ξεναγό και διοργανώτρια, η Λαμπρινή, αδελφή Πατρούλας. Δίπλα της ο Παύλος, γαμπρός Λαμπρινής, σύζυγος Πατρούλας. Η κυρά Νίτσα η Κωλοπετσωμένη που αν και διοργανώνει εκδρομές σε άλλη γειτονιά, εκδράμει με τον ανταγωνισμό να κλέψει ιδέες. Μαζί η κυρά Μένη η Ξανθιά, Σμυρνιά στην καταγωγή, τσαούσα στο πλέντυ κι η θεία Ζαννίκα, που μετά τις βουτιές ξαπλώνει αναπαυτικά στην πετσέτα για να κάψει το τσιγαράκι της βγάζοντας καπνό από τη μύτη.

Κλιματισμός δεν υπάρχει. Κρίθηκε ακριβό αξεσουάρ. Τα μανίσια μάλλινα καθίσματα κορώνουν. Οποιος ζεσταίνεται κι αποπειράται να ανοίξει παράθυρα, «κάνει ρεύμα, θα πλευριτωθούμε, πούντα θα αρπάξουμε» λέν’ οι γέροι, οπότε μένουν κλειστά.

Στον δρόμο της επιστροφής όλοι είναι λυμένοι. Η αλμύρα στο δέρμα, το ελαφρύ μεσημεριανό γεύμα στο τάπερ μαγειρεμένο αποβραδίς, Τετάρτες και Παρασκευές νηστήσιμο, γεμιστά με ρύζι, πατάτες φούρνου, αρακάς ή μπριάμ και το τσιπουράκι έκαναν δουλειά. Μια αδιόρατη ευθυμία πληροί την ατμόσφαιρα της ατράκτου του Μάγκιρους Ντόιτς εκδρομικού λεωφορείου με την κατά μήκος του ρίγα στο χρώμα της μόκας, ίσαλο γραμμή ζωγραφισμένη με χαρτοταινία και λαδομπογιά, ενώ κατευθύνεται στον πολεοδομικό ιστό της πόλεως Θεσσαλονίκης διά μέσου των πλαγιών Τριλόφου, Αγγελοχωρίου και Πλαγιαρίου. Είναι η κατάλληλη ώρα να μπει η Κασέτα, αυτή που με μπλε στυλό στην αυτοκόλλητη ετικέτα της αναγράφει «ΕΛΛΗΝΙΚΑ-ΕΠΙΤΥΧΙΕΣ» σκορπώντας νότες ευωχίας μετά τα μπάνια, τριάντα φορές τον χρόνο, κατά προτίμηση τον καυτό μήνα Ιούλιο.

Ξάφνου, στα μεγάφωνα αντηχεί η φωνή του Τζον Τίκη, ο οποίος με φράντζα και δασύτριχο στέρνο τραγουδά πως «Οσα λέν’ οι παροιμίες, όλα βγαίνουνε σωστά», σειρά έχει ο Λάκης Τζορντανέλλι, που «αγοράζει παλιά, ντεμοντέ μπαλωμένα», για να πάρει τον λόγο ο Γιώργος Κοινούσης, «Ολοι θα ζήσουμε κι εσύ με τα πολλά κι εμείς με τα λίγα». Σειρά έχει ο ανεπίδοτος έρωτας του Φίλιππου Νικολάου, «Οταν θα φύγεις, θα μου σκοτώσεις ό,τι υπάρχει για να ζήσω». Στο μικρόφωνο ο Τέρης Χρυσός, «Εχεις ερωτευτεί φτωχή καρδιά και το ξέρω», στην πίστα ανεβαίνει ο Κώστας Καφάσης, «Γέλα κυρία μου, γέλα μαζί μου», τον διαδέχεται ο Σταμάτης Κόκοτας, «δεν υπάρχει δίφραγκο ούτε για ταξί». Ο Λευτέρης Μυτιληναίος αμφισβητεί την πίστη στον έρωτα, «Αμφιβολίες, το μυαλό μου βασανίζουνε πολλές», ωστόσο, το κέφι ανεβαίνει κατακόρυφα με Βαγγέλη Περπινιάδη, «Σε πόνεσε η καρδιά μου και σε γουστάρει», οπότε επιστρέφουν οι σίγουρες λύσεις της καθ’ ημάς Ανατολής, φορτσάρει ο Μενιδιάτης, «Είδα τα μάτια σου κλαμένα, καλή μου» ή όταν μια γνήσια Δούκισσα παίρνει τον λόγο, «του τα ‘πα, του τα ‘πα, του τα ‘πα του ανθρώπου».

Ολοι όρθιοι, χορεύουν, η ευρύχωρη πίστα του διαδρόμου όλους τους χωρά, όλοι εκφέρουν δυνατά τα φωνήεντα. Ο Πλούταρχος χορεύει με τη σαμπρέλα στη μέση, η μπάσα του φωνή αναστενάζει όοοοο, η θεία Ζαννίκα κρούει μεταξύ τους τα κουταλάκια της Καππαδοκίας ανακράζοντας έεεεε, οι αδελφές Λαμπρινή και Πατρούλα χορεύουνε καρσί καρσί τα τσιφτετέλια του Λέανδρου Μπουρνέλλη με τα χέρια στην ανάταση και την κραυγή ίιιιι στα χείλη, ενώ η Τέτα περικυκλωμένη πιτσιρικαρίας βογκάει κατ’ εξακολούθηση άαααα. Μόνο η Νόρα κοιμάται στην ασφαλή αγκαλιά του Λεό παρά τη φασαρία. Ο κύριος Βασίλειος Λίνοβιτς τσιμπάει ελαφρώς και εναλλάξ μια το φρένο, μια το γκάζι, φρένο-γκάζι, φρένο-γκάζι το λεωφορείο συμμετέχει στο γλέντι, χορεύει με τους επιβάτες. Το Μάγκιρους Ντόιτς εκδρομικό λεωφορείο πλέει πρόσω ολοταχώς, με ούριο άνεμο, χωρίς κυματισμούς στο κατάστρωμα, με την κυρά Τούλα, ώπα της, σε έκσταση με τους καρσιλαμάδες της Επανομής, ποιος τον χέζει τον ανταγωνισμό τώρα που μερακλώθηκε με Λίτσα Διαμάντη, Είμ’ από τη Θεσσαλονίκη κι ο άντρας θέλω να μου ανήκει και τον Παύλο να φέρνει, άλα του το αλάνι, βόλτες ζεϊμπέκικες με τη φωνή της Μαριώς, Ο μάγκας ξεχωρίζει από το πρόσωπο.

Η αγαπητική κοινότητα του Μάγκιρους Ντόιτς εκδρομικού λεωφορείου, ναυς ξηράς, βρίσκεται αλλού. Με ολόκληρο ή μειωμένο εισιτήριο οι επιβάτες, αλλά ταυτόχρονα και πλήρωμα, είτε σκαντζάρουν βάρδια, είτε κοιμούνται στις κουκέτες δεν θα μπατάρουν το σκάφος, δεν θα το ρίξουν σε ξέρες, δεν θα ξοκείλουν στα αβαθή, θα το ελλιμενίσουν με ασφάλεια στον προορισμό της γειτονιάς των παιδικών καλοκαιριών.

Ο Γιώργος Γκόζης είναι συγγραφέας. Το τελευταίο του μυθιστόρημα «Θραύση κρυστάλλων» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ποταμός