Εύθραυστη σκηνική δύναμη

Εργο κλειστό, δωματίου, έργο με τέσσερα πρόσωπα, ο «Γυάλινος κόσμος» (1944) του Τενεσί Ουίλιαμς (Thomas Lanier «Tennessee» Williams, 1911-1983) πήρε το ρίσκο, στην παράσταση του Γιώργου Νανούρη, να βγει στον ανοικτό χώρο. Πήρε το ρίσκο να ξεφύγει από τους τέσσερις τοίχους και την εσωτερική ατμόσφαιρα και κατάφερε να φτιάξει ένα «κλειστό» σύμπαν, έξω. Κι έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον το γεγονός ότι κέρδισε το στοίχημα, γιατί απέδειξε ότι ένα έργο όπως αυτό, δεν χρειάζεται κανενός άλλου είδους προδιαγραφές, παρά ταλέντο και δουλειά από την πλευρά των συντελεστών.

Από τα κορυφαία έργα του παγκόσμιου ρεπερτορίου που καθόρισαν το θέατρο μεταπολεμικά, ο «Γυάλινος κόσμος» αποτελεί το πλέον αυτοβιογραφικό έργο του αμερικανού συγγραφέα: Γεννημένος στο Κολόμπους του Μισισιπί, από μητέρα αριστοκρατικής καταγωγής κα πατέρα πλασιέ παπουτσιών, ο Ουίλιαμς επηρεάστηκε από την οικογενειακή του κατάσταση και κυρίως από την αδελφή του Ρόουζ (έπασχε από σχιζοφρένεια και της έκαναν λοβοτομή).

Το συγγραφικό του ταλέντο δεν άργησε να ξεδιπλωθεί, όπως και οι κριτικές στο πρόσωπό του, συχνά με επίκεντρο της ομοφυλοφιλία του. Του χρωστάμε μερικά από τα σημαντικότερα θεατρικά: «Λεωφορείον ο Πόθος», «Τριαντάφυλλο στο στήθος», «Καλοκαίρι και καταχνιά», «Λυσσασμένη γάτα», «Γλυκό πουλί της νιότης», «Η νύχτα της Ιγκουάνα», «Ξαφνικά πέρυσι το καλοκαίρι», «Ο Ορφέας στον Αδη».

Η παράσταση με τη σκηνοθετική υπογραφή του Γιώργου Νανούρη ξεκίνησε την πορεία της στο Εθνικό (2021) με διαφορετική, εν μέρει, διανομή, και δύο μόνο διαδικτυακές προβολές. Συνέχισε τη σεζόν 2021 – 2022 στο θέατρο Αλκυονίς και τώρα επιστρέφει, για την καλοκαιρινή περιοδεία, με την Κάτια Δανδουλάκη να έχει αναλάβει τον ρόλο της μητέρας (στη χειμερινή διανομή ήταν η Αννα Μάσχα).

Ευαισθησία. Ο Νανούρης βυθίστηκε στο έργο του Τενεσί Ουίλιαμς και σ’ αυτή την ανάμνηση ζωής που πραγματεύεται. Και έφερε επί σκηνής εύθραυστους και συνάμα δυνατούς ανθρώπους, που ενώ βλέπουν τη ζωή να φεύγει από τα χέρια τους, εκείνοι εξακολουθούν να προσπαθούν. Χειρίστηκε με μεγάλη ευαισθησία τα πρόσωπα αυτής της «τραγωδίας» κι έδωσε στον σκηνικό εξωτερικό χώρο μια αίσθηση (εσωτερικού) εγκλεισμού – καθοριστικός ο φωτισμός που υπογράφει ο σκηνοθέτης και η μουσική του Θοδωρή Οικονόμου. Οσο για τα γυάλινα στοιχεία της παράστασης στα οποία καταφεύγει η Λόρα, μετατρέπονται σε υπερμεγέθη γυάλινα ζώα στην τελευταία σκηνή, σαν να επιβάλλονται τελικά, σαν να είναι αυτά που κερδίζουν το «παιχνίδι»…

Η Κάτια Δανδουλάκη καταθέτει μια ενδιαφέρουσα πτυχή του χαρακτήρα της Αμάντα Ουίνγκφιλντ, αυτής της γυναίκας που αγαπάει βαθιά, σχεδόν, καταπιεστικά τα παιδιά της. Η ερμηνεία της εμπεριέχει ένα αυτοσαρκαστικό, ανεπαίσθητα κωμικό, στοιχείο, που της επιτρέπει να ξετυλίξει τόσο το κουβάρι των συναισθημάτων της όσο και να καταφέρει, παράλληλα να δώσει στην Αμάντα την οικεία μορφή της μάνας – κάθε μάνας. Μια εξαιρετική στιγμή για την ηθοποιό.

Στον ρόλο της Λόρα, η Λένα Παπαληγούρα, που φάνηκε εξαρχής να «συγγενεύει» με αυτό το εύθραυστο κορίτσι του Ουίλιαμς, κάπου ανάμεσα στην ποίηση και τον ρεαλισμό, χαμένη στον «γυάλινο κόσμο» της αλλά και σε μια αίσθηση απόλυτης ματαιότητας.

Ο Τομ του Κωνσταντίνου Μπιμπή έχει τη δύναμη και τη συμπυκνωμένη ενέργεια ενός φοβισμένου, αλλά τελικά αποφασισμένου επαναστάτη. Συναισθηματικός και αυτοσαρκαστικός, όπου χρειάζεται, ο ηθοποιός μοιάζει να έχει ενσωματώσει τον ήρωά του.Ο Γιάννης Κουκουράκης στον ρόλο του επισκέπτη Τζιμ Ο’Κονορ ερμηνεύει το μοναδικό πρόσωπο που ανήκει στον «φυσιολογικό» και όχι στον «γυάλινο» κόσμο του έργου. Ο ηθοποιός είναι σαφές ότι προσπαθεί να ενταχθεί στην παράσταση – ωστόσο του λείπει η εμπειρία της σκηνής, την οποία όμως έχει τις δυνατότητες να κατακτήσει.