Βερναρδακισμός light, ιδεώδης για καλοκαίρι!

Τι ωραία το έθεσε ο Νάσος Ηλιόπουλος – και μάλιστα εκεί που λέγαμε ότι ο βερναρδακισμός περνά μία περιστασιακή κρίση ήλθε να μας διαψεύσει. Επειδή η Λίνα Μενδώνη αποχώρησε από καλλιτεχνική παράσταση προτού εμφανισθεί πανό κατά της αποφυλάκισης Λιγνάδη, ο εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ την ειρωνεύεται, δηλώνοντας ότι η υπουργός Πολιτισμού «θα μπορούσε να σηκώσει το δικό της πανό», στο οποίο θα έπρεπε να γράφει το εξής: «Τον διόρισα χωρίς διαγωνισμό, τον κάλυψα όσο μπορούσα, αμφισβήτησα τα θύματα και τώρα κάνω την ανήξερη». Τι λαμπρή ιδέα εκ μέρους του Νάσου Ηλιόπουλου και τι πνεύμα! Εύγε, είγε! Εχω όμως μία καλύτερη: Δεν χρειάζεται πανό. Θα μπορούσε η Μενδώνη να έχει γραμμένη την καγκεμπίτικη «ομολογία» σε μια πινακίδα και  κρεμασμένη από τον λαιμό της, κατά τη μεθοδολογία του ρωμαλέου φοιτητικού κινήματος, από το οποίο ξεφύτρωσε ο φέρελπις πολιτικός του ΣΥΡΙΖΑ. (Ακόμη καλύτερα δεν θα ήταν, Νάσο; Εντάξει, ξέρω ότι ντρέπεσαι να το παραδεχθείς, δεν πειράζει…)

Αυτός είναι όμως ο Νάσος Ηλιόπουλος: πίσω από την άκακη φυσιογνωμία με το μόνιμο ύφος της απορίας (πού είμαι, τι είναι εδώ, τι κάνω…) βράζει το καζάνι της επανάστασης. Είναι ένα πολύ νεαρό παιδί ο Νάσος για τα μέτρα της Αριστεράς, σχεδόν νήπιο, το οποίο σφύζει από το πάθος για την επανάσταση που ονειρεύεται, αφότου απέκτησε πολιτική συνείδηση και εντάχθηκε στην Αριστερά. Στο βάθος, είναι μια τραγική περίπτωση, διότι η επανάσταση, την οποία ονειρεύεται και στην οποία έχει αφιερώσει όλη τη ζωή του μέχρι τώρα, έχει αποτύχει παταγωδώς και διά παντός από τα τέλη του περασμένου αιώνα, αλλά ο ίδιος δεν μπορεί ούτε καν να αρχίσει να συλλαμβάνει την υποψία της ιδέας αυτής.

Δεν χρειαζόταν όμως η παρέμβαση του εκπροσώπου Τύπου, για να καταλάβουμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πολιτικοποιήσει ξεδιάντροπα το ζήτημα, προκειμένου να λασπώσει προσωπικά τον Πρωθυπουργό και την υπουργό Πολιτισμού. Δεν καταλαβαίνουν, όμως, πόσο ψεύτικο, πόσο κουτό και πόσο φτηνό είναι να αγανακτούν για την αποφυλάκιση του Λιγνάδη, όταν ο νόμος που το επιτρέπει ήταν η τελευταία κυβερνητική πράξη του ΣΥΡΙΖΑ; Και πολύ περισσότερο, όταν η τότε αντιπολίτευση, που ως κυβέρνηση σήμερα εφαρμόζει τον νόμο, φώναζε ακριβώς για το ενδεχόμενο της αποφυλάκισης ενός βιαστή ανηλίκων;

Δικαιωματιστές και με τα δίκια του παραβάτη, τότε· λαϊκά δικαστήρια και ad hoc εφαρμογή του νόμου, τώρα. Δεν αμφιβάλλω καθόλου ότι ο κόσμος τους, οι δεδομένοι ψηφοφόροι τους, μπορεί να συμφωνούν μια χαρά με αυτή την αντίληψη περί κράτους δικαίου. Οι άλλοι, όμως, αυτοί τους οποίους υποτίθεται ότι ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να κερδίσει, για να κάνει τη «δεύτερη φορά Αριστερά», με την οποία μας φοβερίζει ο Πολάκης, νιώθουν ωραία όταν ο ΣΥΡΙΖΑ, που τους προσκαλεί στις τάξεις του, τους μεταχειρίζεται ως ηλίθιους; Δεν καταλαβαίνουν αυτοί οι πολίτες ότι ο ΣΥΡΙΖΑ τους κοροϊδεύει; Δεν αξίζουν μια εξήγηση;

Τα παραπάνω ερωτήματα είναι αυτονόητα. Το ότι η Αριστερά δεν τα θεωρεί σημαντικά, ώστε να την απασχολούν, μας δίνει μια ιδέα του τι σημαίνει στην πράξη να πολιτεύεσαι με γνώμονα την αφηρημένη έννοια του λαού, καθώς και ποια είναι η διαφορά από τη φιλελεύθερη αντίληψη που δίνει την προτεραιότητα στους πολίτες. Οι πολίτες είναι ο καθένας τους μια τελείως ξεχωριστή περίπτωση και δεν είναι δυνατόν ποτέ να αθροίζονται συνολικά και μάλιστα για όλα, τα άπειρα, θέματα της πραγματικότητας. Γι’ αυτό ακριβώς, όμως, υπάρχουν οι νόμοι· και η κυβέρνηση, που κατά δήλωση του Πρωθυπουργού στη Βουλή, μεριμνά για τους πολίτες, αυτούς τους νόμους ακολουθεί. Μπορεί η εφαρμογή τους να επιτρέπει κάτι που θεωρείται γενικώς «αδικία» (την αποφυλάκιση Λιγνάδη), αλλά η ύπαρξή τους και η τήρησή τους μας προστατεύει από τον ακόμη μεγαλύτερο της αυθαίρετης και κατά το συμφέρον του κάθε δημαγωγού ερμηνείας των συμφερόντων του λαού.

Το ένα βέβαιο, πάντως, στην υπόθεση Λιγνάδη είναι ότι από πλευράς του κόσμου των τεχνών, τον οποίον ο ΣΥΡΙΖΑ επιδιώκει να εκπροσωπεί εργολαβικά, υπάρχει αληθινό πάθος και γνήσιο μένος στο κύμα αποστροφής που εκδηλώνεται κατά του πρώην διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου. Οφείλεται οπωσδήποτε η απεχθής φύση των εγκλημάτων, για τα οποία καταδικάστηκε πρωτοδίκως, αυτό που προκαλεί την ένταση του πάθους, κυρίως όμως είναι ο ανεπίτρεπτος συνδυασμός φιλελεύθερος κεντροδεξιός στις πεποιθήσεις χωρίς να το κρύβει και, συγχρόνως, ο κορυφαίος στον τομέα του, αναγνωρισμένος και καταξιωμένος από νωρίς. Δεξιός, ταλαντούχος και επιτυχημένος σε αυτό τον χώρο; Δεν χωνεύεται εύκολα…