Μήπως να σοβαρευτούμε λίγο;

Σε πρωτοφανή έκρηξη οργής και επιθετικής μισαλλοδοξίας οδήγησε προχθές μία φράση του υφυπουργού Παιδείας Αγγελου Συρίγου στη Βουλή, ο οποίος, όμως, είπε κάτι ιστορικά αδιαμφισβήτητο. Τόσο, που καθιστά περίπου φαιδρά τα όσα ακολούθησαν: το μένος μεγάλου μέρους της αντιπολίτευσης, εντός αλλά και εκτός Βουλής. Τι είπε; Οτι η χούντα έπεσε από τις ίδιες της τις πράξεις, δηλαδή από την προδοσία της Κύπρου. Που σημαίνει ότι δεν έπεσε στο Πολυτεχνείο. Ε, ποιος είδε τον Θεό και δεν τον φοβήθηκε. Και αυτό χωρίς να θίξει ή να υποτιμήσει την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Απλώς λέγοντας ότι η χούντα δεν έπεσε τελικά από εκείνη. Και ότι, με την εξαίρεση αυτής της μεγαλειώδους εξέγερσης και της πορείας στην κηδεία του Γεωργίου Παπανδρέου δεν υπήρξαν πολλές ογκώδεις λαϊκές αντιχουντικές εκδηλώσεις στη διάρκεια της χούντας. Κάτι που δεν είναι ούτε υποτιμητικό, ούτε παράδοξο, παρά μόνον για τους… μεταχουντικούς αυτόκλητους εκ του ασφαλούς πλέον ήρωες. Ολα αυτά, είναι αλήθεια.

Αφού όμως ξεσηκώθηκε τέτοια θύελλα στην απλή διαπίστωση ότι το Πολυτεχνείο δεν έριξε τη χούντα, ένα λογικό συμπέρασμα υπάρχει: ότι για όλους αυτούς που έγιναν έξαλλοι, η χούντα έπεσε τελικά τον Νοέμβριο του 1973. Και, συνεπώς, ότι τον Δεκέμβριο του ’73 είχαμε πλέον Δημοκρατία. Αυτό λένε. Γι’ αυτό σκίζουν τα ιμάτιά τους. Το αντιλαμβάνονται οι άνθρωποι, ή μέσα στη μανία τους να διαστρεβλώσουν ακόμα και την πιο απτή πραγματικότητα, χάνουν τόσο πολύ το μέτρο και τη λογική που δεν βλέπουν πού οδηγούν αυτές οι τρέλες;

Σύμφωνα λοιπόν με αυτό το «δημοκρατικό» παραλήρημα, όλα όσα ακολούθησαν την πτώση του Παπαδόπουλου, γιατί αυτός έπεσε από το Πολυτεχνείο και όχι η χούντα, ήταν το τέλος της τυραννίας στην Ελλάδα. Ο Ανδρουτσόπουλος λοιπόν τι ήταν; Προφανώς κάποιο είδος… σταδίου μετάβασης στη Δημοκρατία; Ή μήπως ήταν δημοκρατία; Αυτό ήταν το καθεστώς του Ιωαννίδη της ΕΣΑ; Που υπήρξε η σκληρότερη και πιο καταστρεπτική φάση της χούντας; Που οδήγησε και στην εθνική καταστροφή της Κύπρου; Τι ήταν; Μία «ενδιάμεση φάση»; Πώς τον χαρακτηρίζουν όλοι αυτοί που σκούζουν στο άκουσμα της αλήθειας ότι το Πολυτεχνείο δεν έριξε τη χούντα; Εκτός κι αν στα δικά τους ημερολόγια, από τον Νοέμβριο του ’73, πάμε κατευθείαν στον Ιούλιο του ’74 και το ενδιάμεσο διάστημα δεν υπάρχει, έχει δια μαγείας εξαφανιστεί ώστε να βολεύει την ιστορία τους. Αλλά αν συμβαίνει ακόμα και αυτό, η εθνική τραγωδία τι είναι; Εργο της… Δημοκρατίας; Αυτή έστειλε τον ελληνικό στρατό να σκοτώσει τον πρόεδρο και αρχιεπίσκοπο της Κύπρου και έδωσε στην Τουρκία το άλλοθι της εισβολής που εκείνη επιθυμούσε ήδη από το 1964;

Η προπαγάνδα έχει και ένα όριο. Η ακριβής φράση του Συρίγου ήταν η εξής: «Παρά τη μεγάλη αποστροφή και την πολιτική αποδοκιμασία της χούντας από τον λαό, το χουντικό καθεστώς δεν έπεσε λόγω εσωτερικής αντιστάσεως. Κατέρρευσε υπό το βάρος των ανομημάτων του και κυρίως υπό το βάρος της κυπριακής τραγωδίας». Από πού κι ως πού αυτό οδηγεί στο τσουνάμι αντιδράσεων που ακολούθησε ότι δήθεν αλλοιώθηκε η ιστορία, ότι προσβάλλεται ο ελληνικός λαός, ότι γίνεται προσπάθεια παραχάραξης και όλα τα συναφή, ας το εξηγήσουν αυτοί που το λένε. Και ας μας πουν αν πρέπει να γιορτάζουμε και την επιστροφή της Δημοκρατίας όχι στα τέλη Ιουλίου, αλλά στα τέλη Νοεμβρίου κάθε χρόνο. Και να λέμε ότι τη Μεταπολίτευση δεν την έκανε ο Καραμανλής, αλλά ο… Ιωαννίδης της ΕΣΑ! Αυτός έφερε τη Δημοκρατία στην Ελλάδα! Είχαμε Δημοκρατία! Γιατί αυτό σημαίνουν όλα αυτά που φωνάζουν διάφοροι. Εν τω μεταξύ, προτού να τρελαθούμε τελείως, μήπως επιτέλους να σοβαρευτούμε λίγο; Αν γίνεται…