«Δεν μας κάνει τίποτα εντύπωση πια»

Ενας εφιάλτης με σπλάτερ και κωμικά στοιχεία, μια παρανοϊκή και ωμά διασκεδαστική κούρσα, παραβολή της αδιανόητης πραγματικότητάς μας. Αυτό είναι το έργο «Ο σκύλος, η νύχτα και το μαχαίρι» που ανεβαίνει από τις 18 έως τις 21 Ιουλίου στην Πειραιώς 260 στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών. Ο Γιώργος Κουτλής που κέρδισε το αθηναϊκό κοινό με τους ξέφρενους «Παίκτες» του Γκόγκολ, λίγο πριν αναλάβει τη διεύθυνση της Πειραματικής Σκηνής του Εθνικού Θεάτρου που επιστρέφει, ανέλαβε να σκηνοθετήσει ένα σύγχρονο κείμενο με την υπογραφή του ανατρεπτικού δραματουργού της Σάουμπινε, Μάριους φον Μάγενμπουργκ.

«Μου αρέσει να βρίσκω έργα και συγγραφείς που δεν ανεβαίνουν τόσο συχνά. Ψάχνοντας έπεσα πάνω σε ένα έργο του Μάριους φον Μάγενμπουργκ και ξετρελάθηκα. Αρχισα να διαβάζω κι άλλα δικά του και σιγά σιγά βρέθηκα να έχω μια λίστα με κάμποσα έργα του που θα ήθελα να ανεβάσω. Είναι για την ώρα ο αγαπημένος μου σύγχρονος θεατρικός συγγραφέας. Ε, την εποχή που τον ανακάλυψα άνοιξαν οι προτάσεις για το Φεστιβάλ. Από τα έργα του διάλεξα ας πούμε αυτό που μου φαινόταν πιο φεστιβαλικό και το έστειλα» αναφέρει ο Γιώργος Κουτλής μιλώντας στο «ΝΣυν».

Κεντρικό πρόσωπο του έργου είναι ο Μ, ο οποίος βρίσκεται στο αδιέξοδο ενός εγκαταλελειμμένου δρόμου. Δεν έχει ιδέα πώς βρέθηκε εδώ. Παγιδευμένος σε έναν εφιαλτικό κόσμο γεμάτο αιμοδιψείς αγνώστους, σύντομα θα διαπιστώσει ότι σε αυτή την πόλη η επιθυμία για αγάπη γίνεται επιθυμία για κτήση και το «σε θέλω» γίνεται «θέλω να σε φάω». Ο εραστής γίνεται σύντομα θήραμα κυριολεκτικά και εξερευνά την πιθανότητα της αγάπης μέσα σε μια κανιβαλιστική δυστοπία. «Με συγκινεί ο τρόπος του να μιλήσει για την αγάπη. Είναι το πιο πολυπαιγμένο θέμα σε όλες τις μορφές τέχνης, οπότε πολύ εύκολα καταλήγει παρωχημένο. Εδώ, μέσα από τρομερά σκοτάδια, χιούμορ, ποίηση, καφρίλα, φωτίζεται η αγάπη με έναν τελείως αντισυμβατικό τρόπο και ειδικά με την τελευταία του σκηνή με συγκινεί συθέμελα» επισημαίνει ο σκηνοθέτης, ο οποίος επέλεξε να στήσει τον θίασό του με τους ηθοποιούς Δήμητρα Βλαγκοπούλου, Θάνο Λέκκα και Βασίλη Μαγουλιώτη.

«ΑΙΣΘΗΜΑ ΕΠΙΚΑΙΡΟ». Στο «Ο σκύλος, η νύχτα και το μαχαίρι» ο ήρωωας βυθίζεται στον αδιέξοδο κόσμο του παραλόγου, παρακολουθώντας μια σειρά από γεγονότα που τον υπερβαίνουν και που ακυρώνουν κάθε λογική βεβαιότητα, βάζοντας προβληματισμούς για το σήμερα. «Νομίζω ότι αντί να είναι επίκαιρο μέσα από την αναπαράσταση επίκαιρων θεμάτων, κάνει κάτι πολύ πιο ενδιαφέρον: παίρνει το αίσθημα που έχει η εποχή μας, μαζί με το συναίσθημα που έχει δημιουργηθεί μέσα μας από τον τρομοκρατικό παραλογισμό που μας περιβάλλει, και το προσομοιώνει σε θεατρική πράξη. Δεν βλέπουμε ένα θέμα επίκαιρο αλλά ένα αίσθημα επίκαιρο. Οπότε δεν είναι ακριβώς η πραγματικότητα μας στη σκηνή αλλά, ας πούμε, μια παραβολή αυτής» δηλώνει ο Γιώργος Κουτλής, ο οποίος συνεχίζει: «Το πρόβλημα είναι ότι αυτό που θα έπρεπε να είναι λογικό έχει αρχίσει τελευταία να συμπεριφέρεται, να μοιάζει τελείως παράλογο. Αλήθεια, αυτό που συμβαίνει τα τελευταία δύο χρόνια είναι πέρα από κάθε φαντασία – είναι για γέλια και για κλάματα. Οπότε με αυτή την έννοια αυτό που ζωντανεύει στη σκηνή είναι σίγουρα τελείως παράδοξο, αλλά πλέον νομίζωι η ανθρωπότητα ολόκληρη είναι έτοιμη για όλα. Δεν μας κάνει τίποτα εντύπωση πια».  Οσο η ιστορία εξελίσσεται, η νύχτα πέφτει βαριά στη σκηνή. Ο Μ ώσπου να ξημερώσει θα έχει μαχαιρώσει και θα έχει μαχαιρωθεί, θα έχει γνωρίσει ανθρώπους που θέλουν να τον φάνε, θα έχει δει τον χρόνο να στέκει ακίνητος και μόνο στο τέλος για πρώτη φορά θα νιώσει πως δεν φοβάται. «Στο τέλος δεν έρχεται ακριβώς η απελευθέρωση του Μ από τον φόβο. Δεν έλυσε τα προβλήματά του. Απλώς νομίζω ότι βρήκε έναν τρόπο να υπάρχει μέσα σε όλο αυτό το σκοτάδι, χωρίς να χάσει τελείως τον εαυτό του. Με αυτή την έννοια, ναι, όλοι ψάχνουμε έναν τρόπο “να την παλέψουμε”. Στην πραγματικότητα δεν θα αλλάξει ο κόσμος, αλλά ελπίζεις να βρεις έναν τρόπο να υπάρχεις μέσα του χωρίς να γίνεις κτήνος. Και όντως, όσο κλισέ και να ακούγεται, άλλη απάντηση πέρα από την αγάπη δεν βρήκε ποτέ κανένας», υπογραμμίζει ο σκηνοθέτης, για να καταλήξει: «Το μόνο δεδομένο που έχουμε από πάντα είναι η ασταμάτητη ροή του χρόνου και το αναπόφευκτο του θανάτου. Αν αυτά τα δύο αλλάξουν, θα αλλάξει η ουσία της ανθρώπινης ύπαρξης. Θα ξεκινήσει ένα άλλο καινούργιο – εξελιγμένο είδος που θα γράψει τη δική του ιστορία. Δεν ξέρω αν θα ήταν κατάρα ή ευλογία, ξέρω ότι είναι βασικό συστατικό του πώς αντιλαμβανόμαστε τη ζωή, και επειδή μου φαίνεται μαγικά μελαγχολικό ότι αυτή περνάει, νομίζω ότι την προτιμώ έτσι που κυλάει».