Ρήξη

Αν δημοκρατική αντιπολίτευση σημαίνει να αποκαλείς την υπουργό Παιδείας «Πισπιρίγκου», τη σύζυγο του υπουργού Υγείας «Πλεύραινα», να εκφοβίζεις εισαγγελείς και δικαστές όπως κάνουν ο Πολάκης και οι δικοί του, να βρίζεις τον Μητσοτάκη ότι «γ@μιέτ@ι» και να διακινείς αθλιότητες κατά της οικογένειας του Γεωργιάδη, τότε ευχαριστώ πολύ.

Δεν θα πάρω.

Ή είμαστε μια πολιτισμένη έννομη κοινωνία. Ή είμαστε μια κοινωνία απολίτιστων αγροίκων.

Και να το πω καθαρά: δεν είμαι με τους δεύτερους.

Για να είμαι ειλικρινής δυσκολεύομαι να εξηγήσω την υστερία που έχει καταλάβει την αξιωματική αντιπολίτευση και τους φίλους της.

Ποιο είναι το πρόβλημα; Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει.

Εχασαν καθαρά και θεμιτά τις προηγούμενες εκλογές, κάποια στιγμή θα ξαναγίνουν εκλογές, αν τις κερδίσουν θα γίνουν πάλι κυβέρνηση, αν τις χάσουν έχασαν ξανά.

Δεν θα πάθουν και τίποτα αν μείνουν δυο, τρεις τετραετίες στην αντιπολίτευση. Ούτως ή άλλως σχεδόν επί έναν αιώνα στην αντιπολίτευση βρίσκονται, με εξαίρεση την αναμπουμπούλα του 2015-2019.

Πότε λοιπόν έγιναν ξαφνικά κόμμα μόνιμης διακυβέρνησης για να στενοχωριούνται που δεν είναι υπουργοί και να οργίζονται επειδή δεν κυβερνούν;

Από ό,τι γνωρίζω κάπως έτσι λύνονται οι διαφορές στις δημοκρατίες. Οι οποίες για λόγους στοιχειώδους πολιτισμικής αξιοπρέπειας αλλά και πολιτικής αισθητικής εξοβελίζουν τους απολίτιστους αγροίκους εκεί που ανήκουν.

Σε τι λοιπόν βοηθάει η υστερία που τους έχει πιάσει; Ποιον εξυπηρετεί μια συνεχής εμπρηστική ρητορική;

Είναι δυνατόν η αξιωματική αντιπολίτευση σε μια πολιτισμένη δημοκρατική χώρα να διαμαρτύρεται στη Βουλή επειδή η δικαιοσύνη επιλήφθηκε ενός μαζικού τραμπουκισμού εναντίον του κοσμήτορα στην Κρήτη;

Με το επιχείρημα ότι η δίωξη των τραμπούκων συνιστά «ποινικοποίηση της συνδικαλιστικής ζωής στα πανεπιστήμια και αυταρχισμού»;

Και να απειλεί μάλιστα ότι θα έχει επιπτώσεις «στην ακαδημαϊκή ηρεμία» (Ν. Φίλης, 11/7), ότι δηλαδή θα κάνουν το πανεπιστήμιο λαμπόγυαλο;

Διότι από ό,τι γνωρίζω ποινικό ακαταδίωκτο σε αξιόποινες πράξεις για λόγους «ακαδημαϊκής ηρεμίας» δεν υπάρχει. Κι αν δεν επιληφθεί τέτοιων πράξεων η δικαιοσύνη, τότε ποιος θα επιληφθεί; Ο Φίλης;

Θα το πω όπως το καταλαβαίνω και μακάρι να διαψευστώ. Η αξιωματική αντιπολίτευση επιλέγει μια μορφή αντιπαράθεσης που οδηγεί στη ρήξη.

Στη δημοκρατία η υποκίνηση ρεμπελιού κι η καλλιέργεια αναταραχής δεν είναι αντιπολίτευση. Είναι απειλή για τη δημοκρατία.

Κάθε ρήξη όμως αποτελεί διπλή ήττα.

Μια ήττα της δημοκρατίας. Αλλά και μια ήττα εκείνου που θα χάσει.

Διότι σε περίπτωση ρήξης δεν θα πολεμήσουν μόνο οι Ηλιόπουλοι και οι Πολάκηδες.

Θα πολεμήσουν και οι άλλοι.