Μο Φάρα

Ανέχεια, μιζέρια, καχεξία, στέρηση, αντιξοότητες, πόνος, σωματικός και ψυχικός. Σταγόνες του λαδιού που κρατά αναμμένη τη φλόγα της προσπάθειας για τη σωτηρία.

Και να μην το έλεγε θα έπρεπε να το είχαμε φανταστεί πως ο Μο Φάρα έτρεχε για να ξεφύγει από τους δαίμονές του, για να κερδίσει την καταξίωση, για να δραπετεύσει από το μαύρο παρελθόν του.

Οπως τόσοι και τόσοι μεγάλοι αθλητές με πιο πρόσφατο τον Γιάννη Αντετοκούνμπο που βρήκαν το κίνητρο για να δουλέψουν σκληρά στα σκληρά παιδικά τους χρόνια.

Ο Μο Φάρα δεν έζησε παιδικά χρόνια. Του τα έκλεψε ο θάνατος του πατέρα του στον εμφύλιο της Σομαλίας, το trafficking, η αλλαγή της ταυτότητάς του. Γεννήθηκε Χουσεΐν Αμπντί Καχίν και έγινε Μο Φάρα προκειμένου να ανοίξουν οι πόρτες της νέας πατρίδας του, της Βρετανίας.

Η ιστορία του είναι συγκινητική αλλά όχι πρωτότυπη. Χιλιάδες παιδιά σαν τον Μο βιώνουν τα ίδια αν όχι και χειρότερα για να αδράξουν την ευκαιρία να ζήσουν σε μία χώρα που δεν θα σκοτώνει ο ένας τον άλλον, που θα διαθέτει πόσιμο νερό και φάρμακα. Απλά πράγματα για μας, αλλά όχι για όλους.

Ευτυχώς που υπάρχει και ο αθλητισμός. Η μπάλα, ό,τι χρώμα κι έχει, ο στίβος και κάθε άθλημα είναι πόρτες που γράφουν «exit». Η έξοδος από τον εφιάλτη και ένα σίγουρο διαβατήριο για μία νέα ζωή.

Πληθαίνουν μέρα με τη μέρα οι μετανάστες που κατακτούν θέσεις σε εθνικές ομάδες των δεύτερων πατρίδων τους. Σημείο αναφοράς και σύμβολο πολυπολιτισμικότητας θα αποτελεί πάντοτε η Εθνική Γαλλίας του 1998, που σήκωσε το Παγκόσμιο Κύπελλο με ποδοσφαιριστές εμιγκρέδες από τις χώρες του Μαγκρέμπ, τη Γουιάνα, τη Σενεγάλη, την Γκάνα, τη Νέα Καληδονία.

Το παράδειγμά της ακολούθησαν κι άλλες χώρες, η Γερμανία, η Ελβετία, το Βέλγιο και πιο πρόσφατα η Ιταλία. Ο δρόμος δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα αλλά με ακροδεξιά αγκάθια και κοινωνικές αγκυλώσεις. Ο αθλητισμός αποτελεί ωστόσο έναν από τους βασικούς πυλώνες ένταξης των μεταναστών στις κοινωνίες και ένας τρόπος για τα παιδιά που βίωσαν την εξαθλίωση να ξεφύγουν από τους εφιάλτες τους. Οπως έκανε ο Μο Φάρα.