Με μέντορες {LF}τον Αμαντού, τον Χάντι, τον Κεϊτά και τον Κουρός

Με τη μεγάλη προσφυγική κρίση, τον δρόμο της προσφυγιάς πήραν και ανήλικα παιδιά, μόνα τους έκαναν το ταξίδι χωρίς την προστασία των δικών τους ανθρώπων. Τρεις ασυνόδευτοι ανήλικοι που έφτασαν στην Ελλάδα για ένα καλύτερο αύριο, σήμερα έχουν ενταχθεί πλήρως στην κοινωνία και βοηθούν με τη σειρά τους παιδιά που ήρθαν στη χώρα μας για τους ίδιους ακριβώς λόγους. Είναι ο Χάντι Μοχεμπί από το Αφγανιστάν, ο Κεϊτά Αλασάν από την Ακτή Ελεφαντοστού και ο Αμαντού Κάιν Καμάρα από τη Γουινέα. Και είναι οι μέντορες.

Οι τρεις νέοι είναι πρώην ασυνόδευτοι ανήλικοι, έχοντας περάσει τα προηγούμενα χρόνια από τα ΚΥΤ των νησιών και τους ξενώνες. Σήμερα, όμως, παράλληλα με τις σπουδές τους έχουν αναλάβει την εξατομικευμένη καθοδήγηση ασυνόδευτων ανηλίκων που ζουν στη χώρα, δουλεύοντας στο πρόγραμμα Mentorship, που υλοποιείται από τον περασμένο Ιούλιο από την Ειδική Γραμματεία Προστασίας Ασυνόδευτων Ανηλίκων του υπουργείου Μετανάστευσης και Ασύλου με την υποστήριξη και χρηματοδότηση του Οργανισμού της Ευρωπαϊκής Ενωσης για το Ασυλο (EUAA). Μάλιστα, σε αυτή την ομάδα των μεντόρων πρόκειται να προστεθεί και ο 19χρονος Κουρός Μπαϊγκί Νουρμοχαμαντί, ο οποίος αρίστευσε στις φετινές Πανελλαδικές Εξετάσεις, μολονότι έφτασε στην Ελλάδα πριν από μόλις τρία χρόνια.

Σύμφωνα με την υφυπουργό Μετανάστευσης και Ασύλου, αρμόδια για την Ενταξη, Σοφία Βούλτεψη, οι μέντορες θα πρέπει να εργαστούν ώστε να μη μιλάμε πλέον για φωτεινές εξαιρέσεις, αλλά για κανονικότητα, μεταλαμπαδεύοντας το μήνυμα του Πρωθυπουργού ότι η Ελλάδα είναι μια χώρα ανοιχτή που δίνει ευκαιρίες σε όσους θέλουν να μετέχουν στην ελληνική παιδεία, να σπουδάσουν και να ενσωματωθούν.

Πριν από περίπου έξι χρόνια εγκατέλειψε το Αφγανιστάν και έφτασε μόνος στα 16 του χρόνια στην Ελλάδα. Πρώτα στη Μυτιλήνη, όπου για τέσσερις μήνες έμεινε στο Κέντρο της Μόριας και στη συνέχεια ο Χάντι φιλοξενήθηκε σε ξενώνα ασυνόδευτων της οργάνωσης Ηλιαχτίδα. Η ασφάλεια ήταν ο κύριος λόγος – όπως και για τα περισσότερα ασυνόδευτα παιδιά που φτάνουν στη χώρα – για τον οποίο ο 16χρονος τότε Χάντι έφυγε από την πατρίδα του. Λίγους μήνες αργότερα, αποφάσισε να ξεκινήσει το σχολείο. Τελείωσε το Γυμνάσιο στη Μυτιλήνη και μετά άρχισε να φοιτά σε εσπερινό λύκειο στη Θεσσαλονίκη. Η συνέχεια ήταν δεδομένη: έδωσε Πανελλαδικές και από πέρυσι είναι φοιτητής στο Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Οικονομικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας.

Ταυτόχρονα, όμως, ξεκίνησε να εργάζεται και ως μέντορας στο πρόγραμμα της Ειδικής Γραμματείας. «Είμαστε σαν μια γέφυρα επικοινωνίας μεταξύ των παιδιών που ζουν στις δομές φιλοξενίας και τα διαμερίσματα ημιαυτόνομης διαβίωσης και του υπουργείου. Μας μιλούν για τις ανάγκες τους και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν κι έχοντας περάσει τα ίδια είμαστε εκεί να τους συμβουλεύουμε για θέματα όπως η ένταξη, η εκπαίδευση και η εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας», σημειώνει στα «ΝΕΑ» ο Χάντι.

Μία από τις μεγαλύτερες ανησυχίες των ασυνόδευτων που ζουν σήμερα στην Ελλάδα είναι το νομικό καθεστώς, αν θα πάρουν άσυλο και τι θα γίνει αν λάβουν απορριπτική απόφαση. Η απάντηση των μεντόρων είναι μία: να κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους, να μη σταματούν την προσπάθεια, ασχέτως με την πορεία της αίτησής τους.

Αλλωστε, η ιστορία του δεύτερου μέντορα, του Κεϊτά, είναι εκεί για να αποδείξει ότι όχι μόνο δεν τα παράτησε, αλλά τελικά, έπειτα από δύο αρνητικές αποφάσεις, πήρε άδεια διαμονής. Το 2010 μέσω Εβρου έφτασε στη Θεσσαλονίκη ο Κεϊτά. Η απάντηση στην ερώτηση για το πόσο επικίνδυνο ήταν το ταξίδι από την Ακτή του Ελεφαντοστού μέχρι την Ελλάδα, όπως εξηγεί στα «ΝΕΑ», είναι πολύ δύσκολη. «Αναγκάστηκα να φύγω από τη χώρα μου για συγκεκριμένους λόγους και να βρεθώ σε μια διαδρομή που δεν είχα επιλέξει. Δεν είχα μαζί μου τους γονείς, ωστόσο είχα ανθρώπους δίπλα μου, που μου προσέφεραν κατά τη διάρκεια του ταξιδιού ένα είδος ασφάλειας. Δεν ήταν σκοπός μου η Ευρώπη, αλλά έπρεπε να κάνω ό,τι περνάει από το χέρι μου για να νιώσω ασφαλής».

Στην αρχή τα πράγματα για τον Κεϊτά ήταν δύσκολα, ωστόσο πήρε γρήγορα την απόφαση, αφού ήρθε πια στην Αθήνα, να ξεκινήσει το σχολείο. Γυμνάσιο, Λύκειο και μετά δουλειά. Κι έτσι κάπως μπήκε στη ζωή του και το πρόγραμμα mentorship. Ο Αμαντού γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Γουινέα και πριν από μερικές ημέρες κράτησε στα χέρια του το πτυχίο από το Τμήμα Διοίκησης Τουριστικών Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Κι εκείνος στα 16 του αναγκάστηκε να αφήσει το σπίτι του γιατί η ζωή του βρισκόταν σε κίνδυνο. Εκτός από την πατρίδα και την οικογένεια, άφησε πίσω και το σχολείο.

Οταν έφτασε στην Ελλάδα το 2010, για αρκετούς μήνες ο Αμαντού ήταν άστεγος και για να επιβιώσει μάζευε μπουκάλια. Οσο δύσκολα και να ήταν, όμως, το σχολείο δεν έφευγε από το μυαλό του. Κι έτσι η απόφαση να το συνεχίσει στη χώρα μας ήταν μονόδρομος. Ξεκίνησε ως μαθητής της Α’ Λυκείου στο Σχολείο Διαπολιτισμικής Εκπαίδευσης του Ελληνικού και αφού τελείωσε το 2014 το σχολείο, ξεκίνησε να φοιτά σε τεχνική σχολή για το επάγγελμα του βοηθού ψυκτικού. Η δίψα του Αμαντού για μάθηση ήταν τέτοια, όμως, που οι καθηγητές του τον παρότρυναν να δώσει Πανελλαδικές Εξετάσεις. Και είχαν δίκιο, αφού κατάφερε να περάσει στην πανεπιστημιακή σχολή στην Ηγουμενίτσα. Στο μεταξύ είχε λάβει και την άδεια παραμονής, ενώ κατά τη διάρκεια των σπουδών του έμαθε για το έργο της Ειδικής Γραμματείας Προστασίας Ασυνόδευτων Ανηλίκων.