Το ντέφι

«Ιταμή και ευθέως επιθετική κίνηση» χαρακτήρισε ο Νίκος Ανδρουλάκης την επίδειξη του γνωστού χάρτη εκ μέρους του Μπαχτσελί. Ιταμή ενέργεια ασφαλώς είναι, αλλά καταργούμε τελείως το νόημα των λέξεων, αν τη θεωρήσουμε «επιθετική κίνηση». Ενας χάρτης δεν μπορεί ποτέ να συνιστά επιθετική κίνηση.

Ο χάρτης του Μπαχτσελί, με το μισό Αιγαίο και ολόκληρη την Κρήτη να ανήκουν στην Τουρκία, απεικονίζει το όνειρο του Μπαχτσελί. Για εμάς, το όνειρο του Μπαχτσελί είναι εφιάλτης και η δημοσιοποίησή του απειλή. Οχι όμως και επιθετική κίνηση, γιατί το τερματίζουμε! Να το εξηγήσω με ένα υποθετικό παράδειγμα: Αν ο Μπαχτσελί, έτσι που είναι δυναμικός και ανήσυχος, βουτήξει ένα τουρκικό F16 και κατορθώσει να βομβαρδίσει τη Βουλή στην Αθήνα, πώς θα πούμε την κίνησή του; Δεν θα την πούμε, διότι θα έχουμε εξαντλήσει τις λέξεις. Αν, τώρα, ο γελοίος χάρτης του συνιστά επιθετική κίνηση, για μια πραγματική επίθεση δεν θα υπάρχει λέξη. Θα μου πείτε, φαντάζομαι, ότι το παράδειγμά μου είναι υπερβολικό, εξωπραγματικό, έως και στα όρια της σαχλότητας. Είναι όλα αυτά, το παραδέχομαι. Τα ίδια όμως, αν όχι στο πολλαπλάσιο, ισχύουν και για τον γελοίο χάρτη του Μπαχτσελί.

Ο χάρτης του Μπαχτσελί με ενοχλεί όσο και οποιονδήποτε άλλον σε αυτή τη χώρα. Με ενοχλεί περισσότερο, όμως, να βλέπω τους Τούρκους να χτυπούν το ντέφι και εμάς να χορεύουμε στον ρυθμό που εκείνοι επιβάλουν. Με ενοχλεί ότι είμαστα πάντα τόσο ανασφαλείς και εύθικτοι, ώστε να τσιμπάμε και στο τελευταίο σκουπίδι που μας πετάνε για δόλωμα. Αν ο Μπαχτσελί, όπως σωστά σημειώνει ο Ν. Ανδρουλάκης στη δήλωσή του, διαπαιδαγωγεί την κοινή γνώμη της χώρας του με τις ανοησίες του, το ίδιο δυστυχώς κάνει και ο Ν. Ανδρουλάκης στην ελληνική κοινή γνώμη, όταν δίνει αξία στις ανοησίες του Μπαχτσελί και των ομοίων του.

PARTY ANIMAL

«Η καλύτερη δουλειά στον κόσμο», όπως περιέγραψε το αξίωμα του πρωθυπουργού ο παραιτηθείς Μπόρις Τζόνσον, δημιουργήθηκε προκειμένου να θεραπεύσει ένα, ας το πούμε, ιστορικό ατύχημα: το γεγονός ότι ο βασιλιάς Γεώργιος Α΄ της Μεγάλης Βρετανίας (1714-1727) δεν μπορούσε να συνεννοηθεί με τους υπουργούς του στην ίδια γλώσσα. Ο Γεώργιος ήταν Γερμανός και μάλιστα της κατηγορίας Γερμαναράς. Περνούσε το μισό χρόνο στο Αννόβερο και δεν έμαθε ποτέ στη ζωή του αγγλικά. Χρειαζόταν, επομένως, ένας υπουργός που θα συνεννοείται (μέσω μεταφραστή, εννοείται) για λογαριασμό και των άλλων συναδέλφων του με τον βασιλιά. Εκεί βρίσκονται οι ρίζες του αξιώματος, που σήμερα δεν λείπει από κανένα κράτος του κόσμου.

Εκεί βρίσκεται, επίσης, το μεγαλύτερο πολιτικό αμάρτημα του Μπόρις Τζόνσον, το οποίο τον οδήγησε στην πιο επονείδιστη έξωση πρωθυπουργού στην πολιτική ιστορία της χώρας του. Στη Βρετανία, οι τελείως πεζοί λόγοι που δημιούργησαν κάποτε το πρωθυπουργικό αξίωμα εξακολουθούν και σήμερα να ορίζουν το πλαίσιο της νομιμοποίησης του αξιώματος. Σε αυτό το ιστορικό παρελθόν εδράζεται η αντίληψη του πρωθυπουργού ως πρώτου μεταξύ ίσων. Γι’ αυτό και η πηγή της νομιμοποίησής του παραμένει πάντα η εμπιστοσύνη της κοινοβουλευτικής ομάδας του.

Αυτή την πάγια και επίσημη αντίληψη για την πηγή και τα όρια της εξουσίας του πρωθυπουργού αμφισβήτησε ο Τζόνσον, επικαλούμενος ως πηγή της νομιμοποίησής του τη μεγάλη πλειοψηφία που κέρδισαν οι Συντηρητικοί υπό την ηγεσία του στις εκλογές του 2019. Περιφρονούσε την κριτική και τις αντίθετες απόψεις από την κοινοβουλευτική ομάδα, επειδή αξίωνε ότι του δίνει το δικαίωμα αυτό ο λαός με το ποσοστό που τον εξέλεξε. Μια τέτοια προσέγγιση, σε ηπειρωτικές χώρες της Ευρώπης, που έχουν άλλη συνταγματική και κοινοβουλευτική παράδοση, μπορεί να είναι αποδεκτή και θεμιτή. Για τα συνταγματικά ειωθότα της Βρετανίας, όμως, αυτή η στάση ισοδυναμεί με πραξικόπημα.

Αλλά και τι ειρωνεία, αν λαβούμε υπόψη ότι ο Τζόνσον ήταν ο ηγέτης της εκστρατείας του Brexit, η οποία έγινε στο όνομα της απελευθέρωσης της βρετανικής συνταγματικής παράδοσης από τα ευρωπαϊκά δεσμά! Τι να περιμένεις όμως από έναν απατεώνα; Πώς αλλιώς λες εκείνον που προσπαθεί να κρατήσει την καρέκλα του έστω και ως εντολοδόχος, για να προλάβει να κάνει το σούπερ πάρτι που έχει οργανώσει στην εξοχική πρωθυπουργική κατοικία; Party animal μέχρι τέλους. Ας του αναγνωρίσουμε πάντως, προτού τον κατασπαράξουν τα σκυλιά (όπως του αξίζει), ότι κυβέρνησε σύμφωνα με τις ιδέες του. Βέβαια, τα πάρτι δεν είναι καμιά σοβαρή ιδεολογία, αλλά σε αυτό τουλάχιστον υπήρξε συνεπής…