Ο… τυφώνας Μπόρις

«Μπόρις είναι, θα… περάσει», είχαμε «αποφανθεί» στα «ΝΕΑ» το Σάββατο 27 Ιουλίου 2019, τρεις ημέρες αφότου ο Αλεξάντερ Μπόρις ντε Πφέφελ Τζόνσον διέβη για πρώτη φορά το κατώφλι του αριθμού 10 της Ντάουνινγκ Στριτ, διαδεχόμενος την «μπρεξιτοκαμένη» Τερίζα Μέι. Και – όντως – πέρασε. Οχι όµως σαν µπόρα, ούτε καν σαν καταιγίδα, αλλά σαν τυφώνας. Ενας τυφώνας που άφησε πίσω του χιλιάδες «αχρείαστους» θανάτους από Covid, εξαιτίας ολέθριων κυβερνητικών λαθών, ένα τεράστιο έλλειμμα αξιοπιστίας στο εξωτερικό (πέρυσι ο Εμανουέλ Μακρόν αποκάλεσε τον Μπόρις «κλόουν») και ένα αίσθημα ασυδοσίας και ατιμωρησίας στο εσωτερικό, εξαιτίας των, συχνά χυδαίων, αμοραλισμού και αριβισμού με τους οποίους πορεύτηκε ο Τζόνσον στα τρία χρόνια της διακυβέρνησής του.

Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς; Την παράνομη – με δικαστική βούλα – αναστολή λειτουργίας της Βουλής που διέταξε προσπαθώντας, ανεπιτυχώς, να εμποδίσει τους βουλευτές να ανακόψουν τα σχέδιά του για το Brexit; Τη σοκαριστική ατάκα «Οχι άλλα γαμ**ένα λοκντάουν. Ας στοιβαχτούν τα πτώματα κατά χιλιάδες»; Τη χρήση, ακόμη και μέσα στη Βουλή, ενός άκρως τοξικού και σεξιστικού λόγου (έχει, για παράδειγμα, αποκαλέσει τον προηγούμενο ηγέτη των Εργατικών «κότα» και «γυναικούλα»); Τα σχέδια για μονομερή κατάργηση του Πρωτοκόλλου της Βόρειας Ιρλανδίας, τα οποία, κατά την ΕΕ, παραβιάζουν το διεθνές δίκαιο; Την απειλή για αποχώρηση της Βρετανίας από την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων; Τα αλλεπάλληλα κορωνοπάρτι εν μέσω λοκντάουν (τη διοργάνωση των οποίων αρχικά αρνήθηκε) που του χάρισαν το «παράσημο ντροπής» του πρώτου πρωθυπουργού στον οποίο επιβλήθηκε πρόστιμο; Ή τα περιστατικά σεξουαλικών παρενοχλήσεων από βουλευτές, με τελευταίο τον παραιτηθέντα Κρις Πίντσερ για τον οποίον ο πρωθυπουργός γνώριζε αλλά έκανε τα στραβά μάτια;

Σκάνδαλα. Η οσμή σήψης ήταν διάχυτη στο Ουάιτχολ (τον δρόμο στον οποίον στεγάζονται πολλά υπουργεία και χρησιμοποιείται ως συνώνυμο της κυβέρνησης) καθ’ όλη τη διάρκεια της θητείας του. Τα σκάνδαλα ήταν κοινός τόπος και η κουλτούρα συγκάλυψής τους περισσότερο από εμφανής. Επρεπε, κάποτε, να μπει ένα τέλος. Χρειάστηκαν σχεδόν εξήντα παραιτήσεις μελών της κυβέρνησης (υπουργών, υφυπουργών και χαμηλόβαθμων στελεχών) και οι δημόσιες – μέσω Twitter – εκκλήσεις κορυφαίων υπουργών (όσοι, τέλος πάντων, του είχαν απομείνει) για να πειστεί να παραιτηθεί. Μέχρι την τελευταία στιγμή, κρατιόταν γαντζωμένος στην καρέκλα του: «Είμαι ο ηγέτης που κέρδισε τις εκλογές σας, γαμ**ληδες», φέρεται ότι είπε το βράδυ της Τετάρτης.

Ο Τζόνσον, ηγετικό στέλεχος της εκστρατείας για την έξοδο από την ΕΕ, δεν έπεσε στον βωμό του Brexit, όπως η προκάτοχός του, αλλά στη θανάσιμη παγίδα της μεγαλομανίας και της αυταρέσκειάς του, αλλά και μιας παραισθητικής βεβαιότητας ότι είναι σε θέση να φτιάχνει τους κανόνες του παιχνιδιού, να τους αλλάζει κατά το δοκούν και να αποφασίζει πότε και αν θα τους τηρήσει. Με όρους αρχαιοελληνικής τραγωδίας (από αυτές που διατείνεται ότι λατρεύει), διέπραξε ύβριν. Και έπρεπε να πληρώσει. Η τιμωρία του ήταν «η πιο θεαματική αυτοπυρπόληση στη βρετανική πολιτική ιστορία», όπως το έθεσε ο Φράνσις Ελιοτ, πρώην αρχισυντάκτης πολιτικού ρεπορτάζ των «Τάιμς».

Εξουσιολαγνεία. Ο 58χρονος πολιτικός θα μείνει στην Ιστορία ως ένας από τους πλέον βραχύβιους πρωθυπουργούς της μεταπολεμικής Βρετανίας (και για πολλά άλλα, χειρότερα): χρειάστηκαν μόλις δύο χρόνια και 349 ημέρες για να βρεθεί από το ζενίθ στο ναδίρ. «Το μόνο που ήθελε ήταν να βρίσκεται στην εξουσία. Δεν είχε, όμως, ούτε στρατηγική, ούτε και όραμα. Ακόμη και το Brexit που μας επέβαλε, δεν ήξερε τι να το κάνει» είπε στα «ΝΕΑ» βουλευτής των Συντηρητικών. Στην ομιλία της (προαναγγελίας της) παραίτησής του, δεν βρήκε χώρο για αυτοκριτική: χαρακτήρισε την απόφαση των στελεχών του να τον αντικαταστήσουν «εκκεντρική» και απέδωσε την καρατόμησή του στη λογική (όχι ανοσία, αυτή τη φορά) της… αγέλης: «Το ένστικτο της αγέλης είναι ισχυρό. Οταν το κοπάδι μετακινείται, μετακινείται για τα καλά».

Και τώρα, τι; Τώρα, ας αρχίσουν οι χοροί των δελφίνων και τα συνεπακόλουθα συντροφικά μαχαιρώματα. Οσο για τον Μπόρις, σύντομα θα έχει στη διάθεσή του άπλετο χρόνο για να εντρυφήσει στα αρχαιοελληνικά έπη και – γιατί όχι; – στις κρητικές μαντινάδες. Οπως αυτή: Ποτέ μη χαίρεται κανείς όσο ψηλά κι αν στέκει, γιατί στην πιο ψηλή κορφή πέφτει τ’ αστροπελέκι…