Από το non show του Κεντέρη στην «κεφαλιά» του Ζιντάν

Ακριβώς 16 χρόνια πίσω. Τελικός Μουντιάλ 2006. Γαλλία εναντίον Ιταλίας. 9 Ιουλίου 2006. Οι Τρικολόρ θέλουν να πάρουν τη νίκη στην παράταση και να μη φτάσει το ματς στα πέναλτι. Φευ! Ο Ζιζού «τρελαίνεται», κουτουλιά στον Ματεράτσι, τα δεδομένα αλλάζουν, ο παγκόσμιος τίτλος κρίνεται στην αγχωτική διαδικασία. Χρόνια μετά το στιγμιότυπο έχει γίνει ακόμη και άγαλμα, έδωσε έμπνευση σε ζωγράφους να το απαθανατίσουν και βέβαια το ερώτημα παραμένει τόσο επίκαιρο ακόμη και στις μέρες μας: θα μπορούσε να κατακτήσει δεύτερο τίτλο Μουντιάλ ο Ζινεντίν Ζιντάν;

Παγδατής
Το 2006 στη Μελβούρνη για πρώτη φορά είδαμε έναν «δικό μας» να μετέχει σε τελικό Grand Slam. Μάρκος Παγδατής το όνομά του, άγνωστος μεταξύ διασήμων, αλλά έφτασε έως το φινάλε του Αυστραλιανού Οπεν. Εκεί, ο αφιονισμένος Φέντερερ δεν είχε αντίπαλο, έστω κι αν ο κύπριος τενίστας κατάφερε να αποσπάσει ένα σετ από τον Ελβετό. Το 3-1 ήταν το σκορ της αναμέτρησης και αν είχε κάνει την έκπληξη ο Μάρκος όχι μόνο θα μιλούσαμε για το μεγαλύτερο «μπαμ» όλων των εποχών αλλά πιθανότατα η… τρέλα για τον Τσιτσιπά και τα όσα επιχειρεί τώρα, προφανώς θα ήταν σαφώς μικρότερη.

Ζήκος – Γεωργάτος
Ρητορική η κάτωθι ερώτηση: τι θα γινόταν αν ο Οτο Ρεχάγκελ δεν είχε αποκλείσει από την εθνική ομάδα που θριάμβευσε το 2004 στην Πορτογαλία τους Ζήκο και Γεωργάτο; Ο πρώτος, σπέσιαλ αμυντικός μέσος. Ο δεύτερος, μπακ χαφ ολκής. Πόσο καλή άμυνα όμως θα έπαιζε συνολικά η ομάδα; Θα ήταν επιπέδου σεμιναρίου και δη απαύγασμα ομαδικότητας; ‘Η μήπως οι μονάδες θα έλαμπαν και θα χάναμε το δάσος, ήτοι δεν θα φτάναμε στο Κύπελλο;

Η βροχερή βραδιά
3 Μαρτίου ’99. Ισως ένα ματς που πολλοί φίλοι του Ολυμπιακού θέλουν να ξεχάσουν και όλοι… βρίζουν τον «στρατηγό άνεμο»! Με νίκη επί της Γιούβε οι Ερυθρόλευκοι προκρίνονται στα ημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ, επίτευγμα σπουδαίο. Το 1-0 είναι το σκορ που τους φέρνει στο όνειρο και οι Γιουβεντίνοι παλεύουν χωρίς να δείχνουν πολλές δυνάμεις ή μεγάλη πίστη. Η σέντρα του Μπιριντέλι στο 86’ δεν είναι ακριβώς ξυραφιά, μοιάζει με απονενοημένο διάβημα. Ξαφνικά, ο αέρας που φύσαγε δυνατά εν μέσω καταρρακτώδους βροχής, αλλάζει την πορεία της μπάλας, ξεγελά τον Ελευθερόπουλο που έχασε τη φάση κάνοντας και ο ίδιος την όχι καλύτερη εκτίμηση, στο πιάτο – πόδι του Κόντε η μπάλα, γκολ και 1-1. Μαχαιριά και ένα όνειρο που έσβησε άδοξα.

Ο Πύρρος
Ατλάντα 1996. Ο Πύρρος ξανά παρών σε ένα μεγάλο ραντεβού Ολυμπιακών Αγώνων. Το ’92 στη Βαρκελώνη ήταν η έκπληξη της διοργάνωσης, ένα άγνωστο παιδί που μπήκε στη… μύτη των ισχυρών. Στις ΗΠΑ όλοι τον ανέμεναν και εμείς φωνάζαμε με όλη τη δύναμη της ψυχής μας το «μη λυγίσεις Πύρρο»! Ναι, ήταν πολύ δυνατός. Αν όμως λύγιζε από το βάρος τότε, δεν θα γραφόταν αυτή η ιστορία από έναν εκ των σημαντικότερων αθλητών της άρσης βαρών. Και φυσικά στην Αθήνα δεν θα ζούσε μια μοναδική αποθέωση στο «σπίτι της Αρσης Βαρών» στη Νίκαια, στο φινάλε μιας ένδοξης καριέρας (2004).

Πού θα έφταναν;
Ισως δεν έχει νόημα να ειπωθεί ξανά μια… χιλιοτραγουδισμένη ιστορία. Με τα περίφημα «non show», το κυνηγητό και την εξαφάνιση των Κώστα Κεντέρη και Κατερίνας Θάνου, το ψάξιμο στο ολυμπιακό χωριό κατά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, τις προπονήσεις στο Λέχαιο της Κορινθίας, το ατύχημα ή το «ατύχημα» με τη μηχανή και τελικά την πικρή αφαίρεση των διαπιστεύσεων και την απαγόρευση συμμετοχής. Πού αλήθεια μπορούσε να φτάσει το αναφανδόν φτερωτό και σίγουρα πολύ αμφιλεγόμενο αθλητικό δίδυμο;