Τα πρώτα 60 χρόνια…

Γιάννης Πετρίδης

μουσικός παραγωγός

1. (I Can’t Get No) Satisfaction

Το τραγούδι που τους ανέβασε κατηγορία και πέρασε από γενιά σε γενιά φτάνοντας ουσιαστικά μέχρι και τις μέρες μας αφού είναι γνωστό και σε αρκετούς νέους.

2. Paint It Black

Από τα πιο γνωστά τραγούδια στο είδος του με χρήση σιτάρ που δεν ήταν και ιδιαίτερα συνηθισμένο στην εποχή του.

3. Ruby Tuesday

Αρεσε και η ερμηνεία με τη Melanie που το ηχογράφησε αργότερα, με τους Stones όμως όσοι το έζησαν το θυμούνται κάθε Τρίτη.

4. Get Off Of My Cloud

Από τα καλύτερά τους και ιδιαίτερα δύσκολο στην ερμηνεία του.

5. Honky Tonk Woman

Δεν λείπει συνήθως από καμία συναυλία τους.

6. Jumpin’ Jack flash

Με το χαρακτηριστικό ριφ που το κάνει να ξεχωρίζει.

7. Wild Horses

Αρκετά κοντά σ’ αυτό που ονομάζουμε κάντρι ροκ.

8. Brown Sugar

Σήμερα θεωρείται απαγορευμένο και δεν το παίζουν στις συναυλίες για να μην έχουν προβλήματα με τους μαύρους.

9. Street Fightin’ Man

Από τα αντιπολεμικά τραγούδια τους που είχαν επιτυχία.

10. She’s A Rainbow

To είχαν εγκακταλείψει για χρόνια, τώρα το παίζουν συχνά.

11. As Τears Go By

Ωραίο και με τη Marianne Faithfull.

12. Under My Thumb

Με μειωτικά υπονοούμενα για τις γυναίκες.

13. Sympathy For The Devil

Επηρεασμένο από το «Μαιτρ και η Μαργαρίτα» του Μιχαήλ Μπουλγκάκωφ.

14. Lady Jane

Κάτι αντίστοιχο με το «Eleanor Rigby» των Beatles.

15. Let’s Spend The Night Together

Προτροπή σε ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς.

Ο Γ. Πετρίδης παρουσιάζει την εκπομπή «Από τις 4 στις 5» στο Πρώτο Πρόγραμμα της ΕΡΤ

Γιώργος Δημητριάδης

συνθέτης/στιχουργός/ερµηνευτής

Θυμάμαι τους γονείς μου, εκεί στα μέσα της δεκαετίας του ’60, να λένε για τους Stones «α πα πα, τι φάτσες είναι αυτές; Αμ το μαλλί; Πω πω, αληταρία σκέτη», όντες άνθρωποι μιας γενιάς που είχε περάσει διά πυρός και σιδήρου μέσα στον πόλεμο και ήθελε μια ζωή ήσυχη, νοικοκυρεμένη, χωρίς βέβαια να έχει προλάβει να χαρεί τα νιάτα της. Οι Stones ήταν το punk εκείνης της εποχής.

Φάτσες σκυθρωπές, με υποψία σαρδόνιου χαμόγελου, σνομπ, γενικά για τα δεδομένα των ημερών εκείνων περίεργες φάτσες, εξ ου και είχε κυκλοφορήσει τεχνηέντως από τον παραγωγό τους Andrew Loog Oldham στον Τύπο η πασίγνωστη ερώτηση «Θα ήθελες η κόρη σου να πάει με έναν από αυτούς τους τύπους;», προωθώντας έτσι την εικόνα των «bad boys» σε αντίθεση με την ανάλογη των Beatles. Βέβαια, άλλο το image και άλλη η αλήθεια πολλές φορές.

Τα χρόνια εκείνα, 1963-1965, στο σπίτι όλη μέρα ακούγονταν οι Beatles, αλλά μια ιστορική για μένα ημέρα, όπως απεδείχθη, τον Φεβρουάριο του 1966 βρέθηκα νωρίς ένα απόγευμα καλεσμένος σε έναν αποκριάτικο χoρό στο κορυφαίο κλαμπ Ανατόλια, μπαλντανφάν τα λέγαμε τότε, ball d’ enfants, δηλαδή παιδικός χορός. Νωρίς ήταν, πήγαμε και καθίσαμε σε τρία σκαμπό πανύψηλα, όλα για μένα τότε ήταν θηριώδη, 10 χρονών εγώ, και θυμάμαι ήμουν ντυμένος καουμπόης, υπάρχει και φωτογραφία όπου ένθεν κι ένθεν εμού του καουμπόη κάθονται η μητέρα μου και η αδελφή μου, teenager κανονική, ένα πλήρες yeh yeh girl. Επαιζε το juke box διάφορα μοντέρνα της εποχής ώσπου κάποια στιγμή συνέβη αυτό που θα άλλαζε την ιστορία μου μέσα στη ζωή.

Ακούω αυτή την εισαγωγή με την κιθάρα να κάνει σαν μέλισσα μαζί με αυτό το σταθερό beat και μετά η φωνή του Jagger και στη μέση εκείνο το «oh no no no». Μαγεύτηκα, κατάλαβα ότι αυτή ήταν η μουσική για μένα, χωρίς εξάλλου να καταλαβαίνω τι τραγουδούσαν ακριβώς, κάτι λίγα από δω κι από εκεί.

Ομως αυτό που μου έφτανε και περίσσευε ήταν αυτή η τραγουδάρα, που μονάχα μέσα από το beat, το επίμονο και την τραχιά φωνή του Jagger έβγαζε ήδη από τότε την παροιμιώδη γλώσσα κοροϊδευτικά σε συμβάσεις παλαιού τύπου. Βέβαια οι Stones ήταν η μπάντα που θα ανακάλυπτα σιγά σιγά μέσα στα χρόνια. Ηθελε να ακούσεις πρώτα καλά το blues, είχε απαιτήσεις η φάση τους, είχε βάσεις ισχυρές στο rhythm & blues. Πράγματα που μεγαλώνοντας έκανα τρέχοντας στα δισκάδικα όλη μέρα, συμπληρώνοντας τα κενά μου, ξοδεύοντας όλο μου το χατζιλίκι. Στη συναυλία εκείνη στον Παναθηναϊκό δεν πήγα γιατί ζούσα στη Θεσσαλονίκη. Επιπλέον ποτέ δεν με απασχόλησε η διάκριση ή η σύγκριση, το δίλημμα Beatles ή Stones, γιατί αμφότεροι ήταν οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Του rock, του rock’ n’ roll, της pop μουσικής.

Long Live Rock ‘n’ roll.

1. (I Can’t Get No) Satisfaction

2. Lady Jane

3. 19th Nervous Breakdown

4. Jumpin’ Jack Flash

5. Street Fighting Man

6. 2000 Light Years From Home

7. Angie

8. Rocks Off

9. Midnight Rambler

10. Winter

Φώτης Απέργης

διευθυντής των μουσικών ραδιοφώνων της ΕΡΤ

Δώδεκα τραγούδια των Rolling Stones που έμειναν στη σκιά των μεγάλων επιτυχιών τους. Δώδεκα τραγούδια που αξίζουν κανείς να ξανακούσει.

1. Lady Jane (Aftermath, 1966)

Οπου το ροκ και το μπαρόκ συναντώνται μεσ’ από την πιο γενναιόδωρη μουσικότητα. Οταν ο Χατζιδάκις το άκουσε για πρώτη φορά στη Νέα Υόρκη, έγραψε πως είναι «ένα αριστούργημα. Οσο τ’ ακούς, το λατρεύεις».

2. You Can’t Always Get What You Want (Let It Bleed, 1969)

Η αγγελική Χορωδία Μπαχ του Λονδίνου συμπράττει στην απάντηση των Τζάγκερ και Ρίτσαρντς στο «Hey Jude» των Λένον και ΜακΚάρτνεϊ: «Δεν μπορείς πάντα να παίρνεις ό,τι θέλεις. Ομως, αν προσπαθήσεις, θα δεις ότι μερικές φορές παίρνεις αυτό που χρειάζεσαι». Δύο 26χρονοι παραδίδουν μαθήματα μέτρου στο swinging London. Και με τόσο γιορτινό τρόπο.

3. Sister Morphine (Sticky Fingers, 1971)

Η αγωνία της εξάρτησης από τα ναρκωτικά, αποτρόπαιη, γυμνή, δίχως τη συνήθη ωραιοποίηση της εποχής, φέρει και την υπογραφή της Μάριαν Φέιθφουλ. Την ακουστική κιθάρα του Ρίτσαρντς συντροφεύει η ηλεκτρική του Ράι Κούντερ.

4. Fool Τo Cry (Black and Blue, 1976)

Τα πληκτροφόρα όργανα πρωταγωνιστούν σ’ αυτή την αισθαντική μπαλάντα που οφείλει αρκετά στην ανεξάντλητη δεξαμενή της σόουλ και του φανκ.

5. All About You (Emotional Rescue, 1980)

Ο Ρίτσαρντς αποχαιρετά την Ανίτα Πάλενμπεργκ, αλλά και επανακαθορίζει τη σχέση του με τον Τζάγκερ. Πριν δημοσιοποιήσει το τραγούδι, ερεύνησε, λέει, αρκετά μήπως το είχε γράψει άλλος. Και όταν δεν εντόπισε κανέναν, αποφάσισε ότι το είχε γράψει πράγματι ο ίδιος.

6. Heaven, (Tattoo You, 1981)

Σαγηνευτικό με τρόπο σχεδόν υπνωτικό.

7. Waiting Οn Α Friend (Tattoo You, 1981)

Μικρή ελεγεία στην ανδρική φιλία. Με γκεστ σταρ τον θρυλικό σαξοφωνίστα της τζαζ Σόνι Ρόλινς.

8. Continental Drift, (Steel Wheels, 1989)

Οι Rolling Stones αποτίνουν με τη σειρά τους φόρο τιμής στην Ανατολή, ηχογραφώντας αυτό το τραγούδι το καλοκαίρι του 1989 στην Ταγγέρη με τους Master Musicians of Jajouka υπό τον Μπαχίρ Ατάρ.

9. Blinded Βy Love, (Steel Wheels, 1989)

Με τη χάρη μιας λαϊκής καντάδας.

10. The Worst, (Voodoo Lounge, 1994)

«Σ’ το είπα από την αρχή, πως είμαι ο χειρότερος για να είσαι μαζί του». Ο Ρίτσαρντς απολογείται με ένα δίλεπτο ραγισμένο ρεσιτάλ.

11. Moon Ιs Up (Voodoo Lounge, 1994)

Με πρωταγωνιστή τον στακάτο, σφιχτοδεμένο ρυθμό.

12. Rain Fall Down  (Α Bigger Bang, 2005)

Πανταχού παρόν το Φανκ. Μέσα από τον τρόπο των 60άρηδων, τότε, Rolling Stones, σε ένα υγρό, ερωτικό τραγούδι.

Γιώργος Μουχταρίδης

ραδιοφωνικός παρουσιαστής / διευθυντής Pepper 96.6

Εξήντα χρόνια Rolling Stones και κάθομαι να βάλω τα αγαπημένα μου τραγούδια τους σε μια σειρά, νιώθω και λίγο σαν τον Μικ Τζάγκερ και τους υπόλοιπους λίγο πριν από μια ακόμη περιοδεία των Rolling Stones που πρέπει να αποφασίσω τι θα παίξουμε αυτή τη φορά «με τα παιδιά». Είναι ένα παιχνίδι, ένα παιχνίδι για παιδιά που σε κάποιο κομμάτι της ζωής τους αρνούνται να μεγαλώσουν και να το παρατήσουν. Ωρες ώρες παρατηρώντας αυτή τους την πορεία στα 60 αυτά μοναδικά χρόνια καταλαβαίνω ότι πάντα ήταν ένα παιχνίδι για αυτούς. Απλά ήταν το παιχνίδι της ζωής τους και το παιχνίδι της ζωής εκατομμυρίων ανθρώπων σε ολόκληρο τον πλανήτη από όλες τις γενιές. Είναι τόσο πολλά τα τραγούδια τους που πάντα σου δίνουν τη δυνατότητα να βγάλεις κάποια, να προσθέσεις κάποια άλλα, να επιλέξεις διαφορετικές χρονικές  περιόδους, άλλης αισθητικής ίσως, να βρεις πιο σύγχρονα και να βρεις βέβαια και τα κλασικά της δεκαετίας του ’60 και του ’70.

Αν εξαιρέσω την πρώτη δεκάδα που δεν θα την άλλαζα με τίποτα γιατί ένα προς ένα τα τραγούδια αυτά εξακολουθούν να μου προκαλούν την ίδια ανατριχίλα στην σπονδυλική στήλη που μου προκαλούσαν όταν τα πρωτάκουσα, τα υπόλοιπα τραγούδια θα μπορούσαν κάλλιστα να αντικατασταθούν με άλλα ισάξια λίγους μήνες μετά!

Κορυφαίο όλων για πάντα και πάντα το Sympathy for the devil.

1. Sympathy For The Devil

2. You Can’t Always Get What You Want

3. Paint It, Black

4. Wild Horses

5. Gimmie Shelter

6. The Last time (mono version)

7. Out Of Time (strings version)

8. (I Can’t Get No) Satisfaction

9. Jumpin Jack flash

10. She’s A Rainbow

11. Let It Bleed

12. Under My Thumb

13. Miss You

14. Heaven

15. Dead Flowers

16. Ruby Tuesday

17. Honky Tonk Women

18. As Tears Go By

19. Tumbling Dice

20. Anybody Seen My Baby

21. Like A Rolling Stone (Bob Dylan cover)