Η «Γιολάντα» της ζωής μας

Ο Μιχάλης Ρέππας και ο Θανάσης Παπαθανασίου, που υπέγραψαν μεγάλες τηλεοπτικές επιτυχίες της, την αποχαιρετούν με τον δικό τους τρόπο

Στη συνείδηση του κόσμου, θα μείνει ως η δυναμική καναλάρχισσα Γιολάντα Ραγιά, η ατακαδόρισσα αστή Ντένη Μαρκορά και η συγκινητική Σωτηρία Μπέλλου. Μα πίσω από αυτά τα προσωπεία των ρόλων, θα είναι πάντα η Ντίνα Κώνστα, η μεγάλη κυρία του θεάτρου και της τηλεόρασης που δεν κραύγαζε για το ταλέντο της αλλά το έδειχνε σιωπηλά σε κάθε ρόλο που κλήθηκε να υπερασπιστεί στη μακρόχρονη καριέρα της. Χωρίς φιοριτούρες, με τη χαρακτηριστική δυνατή της φωνή, το αυστηρό της βλέμμα και τη στιβαρή της παρουσία είτε μπροστά στην κάμερα είτε πάνω στο θεατρικό σανίδι, είχε την ικανότητα να παίρνει τον θεατή μαζί της στο ταξίδι της υπόκρισης και να τον γοητεύει. «Παίζοντας η Ντίνα δεν καταδεχόταν ποτέ να κάνει υπερβολές. Ηταν πάρα πολύ αυστηρή στο χιούμορ της. Ηταν δωρική. Την ατάκα και τελειώσαμε. Δεν έμπαινε στη διαδικασία να εκμαιεύσει το γέλιο», αναφέρει στα «ΝΕΑ» ο Μιχάλης Ρέππας.

«Εγώ γνωρίστηκα μαζί της ως πρωτόβγαλτος ηθοποιός. Με είχε πάρει ο Λαζόπουλος σε μια επιθεώρηση στο θέατρο Βέμπο κι έκανα κάτι μικρορολάκια. Η Ντίνα τότε ήταν πρωταγωνίστρια. Αν και ήταν πολλά πολλά χρόνια μεγαλύτερή μου, δεν μου επέτρεψε ποτέ να της μιλήσω στον πληθυντικό. Από την πρώτη στιγμή τον έκοψε», θυμάται ο ίδιος. Η πρώτη τους καλλιτεχνική συνύπαρξη, επί ίσοις όροις πλέον, έγινε στο πλατό της σειράς του Mega «Τρεις Χάριτες» στις αρχές της δεκαετίας του 1990 όπου η Κώνστα εμφανίστηκε για τέσσερα επεισόδια. «Εγώ τη γνώρισα τότε. Υποδύθηκε μια ελληνοαμερικανίδα θεία των κοριτσιών, που ήρθε για λίγα επεισόδια και ήθελε να παντρέψει την Ειρήνη», σημειώνει από την πλευρά του ο Θανάσης Παπαθανασίου, που μαζί με τον Μιχάλη Ρέππα δίνοντάς της αργότερα τον ρόλο της Γιολάντας Ραγιά στο σίριαλ «Το δις εξαμαρτείν» επίσης στο Mega, της έδωσαν τα φτερά για να πετάξει και να μπει στην καρδιά ενός ευρύτερου κοινού. «Υπάρχουν άνθρωποι που όταν τους βλέπεις, σου μιλάνε. Η Ντίνα παίζοντας στις “Τρεις Χάριτες” που εμείς τη συναναστραφήκαμε στα γυρίσματα, στην ουσία μάς ενέπνευσε και γράψαμε τον ρόλο της Γιολάντας γι’ αυτήν», τονίζει ο Θανάσης Παπαθανασίου. «Η Ντίνα μάς ενέπνεε, τη γουστάραμε, μας άρεσε. Ο τρόπος που μιλούσε, ο τρόπος που κινούταν, η αρχοντιά της, όλα αυτά τα πράγματα, μας ενέπνεαν πάρα πάρα πολύ. Ηταν πολύ εύκολο να γράψεις έναν ρόλο γι’ αυτήν. Γιατί όταν ένας ηθοποιός έχει μια τόσο έντονη προσωπικότητα είναι σαν να σε καθοδηγεί κιόλας. Σαν να σου λέει τι να του γράψεις. Είναι σαν να σου παίρνει ο ίδιος το χέρι και να γράφει», υπογραμμίζει ο Μιχάλης Ρέππας.

Μετά την τηλεοπτική τους επιτυχία, οι τρεις τους συνεργάστηκαν ξανά και στο θέατρο, στην παράσταση «Βγάλ’ τον υπουργό από την πρίζα» το 1996 όπου η Ντίνα Κώνστα έλαμψε για ακόμα μία φορά. «Ηταν πάρα πολύ επιρρεπής στο γέλιο στη σκηνή. Στο πλατό κρατιόταν. Είχε πάρα πολύ χιούμορ γιατί είχε και αυτοσαρκασμό γενικότερα. Σε ένα πρώτο πλησίασμα φαινόταν λίγο απόμακρη αλλά δεν ήταν καθόλου. Από την ώρα που αισθανόταν ότι τη σέβεσαι και την υπολογίζεις ήταν χαλί να την πατήσεις, δεν είχε κανένα πρόβλημα», δηλώνει ο Μιχάλης Ρέππας. «Ως ηθοποιός ήταν πάρα πολύ καλή. Η Ντίνα ήταν μια κυρία. Είχε μια αρχοντιά. Είχε πάρα πολύ χιούμορ. Παρ’ όλο που ήταν πάρα πολύ σοβαρή και εξωτερικά μπορούσε να πει κάποιος ότι ήταν σοβαρή, αλλά είχε πάρα πολύ χιούμορ όταν παρουσιαζόταν σε σκηνές», συμφωνεί ο Θανάσης Παπαθανασίου.

Ισως, αυτή η αντίθεση του αυστηρού παρουσιαστικού της με το υποδόριο χιούμορ της, να ήταν που την έφερε πολύ κοντά στον σεναριογράφο και σκηνοθέτη. «Μου είχε ιδιαίτερη αδυναμία. Γιατί όταν έπαιζε στο θέατρο και πήγαινα στα παρασκήνια, την έκανα να γελάει. Αν και είχε πολλές συναναστροφές με τον Μιχάλη, με αγαπούσε κι εμένα πάρα πολύ. Ισως επειδή ήμασταν και του ίδιου χαρακτήρα άνθρωποι. Δηλαδή εξωτερικά είμαστε λίγο πιο σοβαροί ενώ κάνουμε πλάκα όταν μοιραζόμαστε στιγμές σε αντίστοιχη περίπτωση», τονίζει ο ίδιος και θυμάται μία από αυτές τις σπαρταριστικές σκηνές γέλιου που πέρασαν μαζί. «Στο θέατρο της είχαμε κάνει μια πλάκα. Συνήθως οι ηθοποιοί είναι στα παρασκήνια και ετοιμάζονται, από την προηγούμενη σκηνή. Επειδή η Ντίνα ήταν πολύ επαγγελματίας, ήθελε να είναι στα παρασκήνια πολύ πιο μπροστά από τη στιγμή που έπρεπε να βγει στη σκηνή. Μια φορά λοιπόν για να της κάνουμε πλάκα, την κλειδώσαμε με τον Μιχάλη στο καμαρίνι. Για λίγο, γιατί είχε και την αγωνία ως παλιά ηθοποιός ότι έπρεπε να είναι στα παρασκήνια πολύ ώρα πιο μπροστά. Αρχισε να χτυπάει εκείνη την πόρτα κι όταν της ανοίξαμε, γελάσαμε όλοι μαζί τόσο πολύ».

«Ηταν φλεγματικό το χιούμορ της. Ηταν ένα χιούμορ της λιτής, ξερής ατάκας. Γελούσε πάρα πάρα πολύ στη σκηνή. Οταν παίζαμε στη σκηνή, διαλυόταν από τα γέλια», επιβεβαιώνει ο Μιχάλης Ρέππας, ο οποίος όμως δείχνει και μια διαφορετική πτυχή της Ντίνας Κώνστα. «Υποστήριζε πολύ καλά τις ατάκες. Ομως η ίδια ήταν τρομερά ανασφαλής, στο πλατό έτρεμε. Εμείς που ήμασταν πολύ μικρότεροι από αυτήν σε ηλικία και δεν τρέμαμε. Η Ντίνα είχε άγχος από το πρώτο γύρισμα μέχρι το τελευταίο. Και της έλεγα “Αμάν βρε Ντίνα, δεν το συνήθισες ακόμα;”. Και μου απαντούσε “Οχι, όχι, δεν μπορώ”. Αυτά τα μικρά δείχνουν τι χαρακτήρα είχε. Γιατί αυτό που έβγαινε στην οθόνη ήταν το ακριβώς αντίθετο από αυτή την ανασφαλή γυναίκα», καταλήγει ο Μιχάλης Ρέππας.