Αμερικανική θρησκευτική δεξιά και άμβλωση

Η αμερικανική χριστιανοδεξιά φοβάται τη «Μεγάλη αντικατάσταση» αλλά κάνει ό,τι μπορεί για να την ευνοήσει. Καθώς η ποινικοποίηση της διακοπής της κύησης αφορά πολύ περισσότερο τις γυναίκες των μειονοτήτων και γενικότερα των χαμηλών εισοδημάτων, σε μια-δυο δεκαετίες θα φανεί η δημογραφική και ταξική αλλοίωση την οποία αγωνίζεται να αποτρέψει. Τα μέλη της ακτιβιστικής ακροδεξιάς είναι πρωτίστως λευκοί που έχουν πανικοβληθεί από την πληθυσμιακή υποχώρηση της λευκής φυλής: πράγματι, ενώ οι λευκοί εξελίσσονται σε μειοψηφία, οι «έγχρωμοι» σημειώνουν υψηλή γεννητικότητα. Αναρωτιέμαι αν η δεξιά, παραλλήλως με τον περιορισμό της διακοπής κύησης -ο οποίος, επιμένω, δεν την εξυπηρετεί-, απεργάζεται σχέδια ευγονικής ή κάτι άλλο εξίσου αλλόκοτο.

Το δεύτερο πρόβλημα συνδέεται με το ότι τα ανεπιθύμητα παιδιά έχουν περισσότερες πιθανότητες να μην ενταχθούν στο εκπαιδευτικό και κοινωνικό σύστημα. Σε μια-δυο δεκαετίες, αν οι υπόλοιποι κοινωνικο-οικονομικοί παράγοντες παραμείνουν λίγο-πολύ ίδιοι, οι φανατικοί χριστιανοί που πανηγυρίζουν σήμερα για την επικράτηση των οικογενειακών αξιών θα βρεθούν μπροστά σε εκτόξευση της εγκληματικότητας, στην οποία θα προστεθεί και εγκληματικότητα σχετική με την ίδια την άμβλωση. Στη συνέχεια, με τη χαρακτηριστική τους οξυδέρκεια, οι ακροδεξιοί θα αντιμετωπίσουν την αύξηση των εγκλημάτων με περισσότερες φυλακές και περισσότερες εκτελέσεις, επιδεινώνοντας τις κοινωνικές διαιρέσεις. Υπενθυμίζω ότι ένας από τους παράγοντες που συνέβαλαν στη μείωση της εγκληματικότητας στις ΗΠΑ μετά το 1992-3 ήταν η άσκηση του δικαιώματος της άμβλωσης: οι αμβλώσεις βελτίωσαν τη θέση των γυναικών μαζί με την ψυχική και οικονομική ισορροπία των οικογενειών, μονογονεϊκών και μη. Στις δεκαετίες 1990-2000-2010 υπήρχαν λιγότεροι νέοι που είχαν μεγαλώσει ως αποτέλεσμα «λάθους» ή ατυχήματος ή που ήταν μέλη πολύτεκνων οικογενειών χωρίς αντίστοιχα εισοδήματα και οικογενειακή δυναμική. Όπως κάθε ατομικό δικαίωμα, η προγραμματισμένη μητρότητα και πατρότητα είναι παραλλήλως ζήτημα κοινωνικής μέριμνας, οικονομίας, χώρου, επένδυσης ανθρώπινης ενέργειας: τα παιδιά δεν μεγαλώνουν όπως οι βρούβες· χρειάζονται χρήματα και ανθρωποώρες. Αλλά στις ΗΠΑ νομοθετικό έργο ασκούν ένα μάτσο ηλίθιοι.

Τρίτο πρόβλημα: ο περιορισμός του δικαιώματος στην άμβλωση θα επιβαρύνει τις ήδη ταραχώδεις σχέσεις μεταξύ των ανδρών και των γυναικών. Ήδη, σε ορισμένους κοινωνικούς κύκλους στις ΗΠΑ οι άνδρες δεν συμμετέχουν αρκετά ή δεν συμμετέχουν καθόλου στην ανατροφή των παιδιών -δεν τα αναγνωρίζουν, δεν αναλαμβάνουν υποχρεώσεις, είναι απόντες: ο ερχομός ανεπιθύμητων παιδιών θα επικυρώσει και θα επεκτείνει αυτή την αντικοινωνική αρσενική συμπεριφορά. Θα φαίνεται λες και οι γυναίκες επιβάλλουν στους άνδρες μια πατρότητα που δεν έχουν επιλέξει: το εκ φύσεως αμφιλεγόμενο ζήτημα της επιθυμητής ή μη επιθυμητής πατρότητας θα καταλήξει σε νομιμοποίηση των ρόλων κατά τα πρότυπα των ζώων της ζούγκλας -για να είμαι ακριβέστερη, των περισσότερων ζώων· μερικά ζωικά είδη ασκούν πατρική φροντίδα καλύτερα από τον άνθρωπο.

Το τέταρτο πρόβλημα είναι παλιό αλλά θα χειροτερέψει. Στις ΗΠΑ, -και αλλού φυσικά- οι διακοπές της κύησης δεν γίνονται στην έκταση που θα μπορούσαν: θρησκευτικές και πολιτιστικές πιέσεις υπονομεύουν την άσκηση του δικαιώματος, με δυσάρεστες επιπτώσεις για όλα τα εμπλεκόμενα μέρη. Μετά από τα καινούργια δεδομένα στις ΗΠΑ -τα οποία δεν έχουν διαμορφωθεί ακόμα πλήρως: μόνο τις τάσεις μπορούμε να δούμε- ανάμεσα σ’ αυτές τις επιπτώσεις θα είναι η περαιτέρω υποβάθμιση της εκπαίδευσης ανήλικων κοριτσιών που θα αναγκάζονται να ζήσουν εγκυμοσύνες ενώ φοιτούν ακόμα στο σχολείο. Αν και η έγκυος μαθήτρια δεν είναι πρωτοφανής κατάσταση στο αμερικανικό σχολείο, μέχρι πρότινος υπήρχε τουλάχιστον η επιλογή της διακοπής της κύησης: αν αυτή η επιλογή δεν υπάρχει ως έσχατη λύση, το σεξ θα γίνει ακόμα πιο τρομακτικό για τους πολύ νέους ανθρώπους (εξάλλου, αυτός είναι ο στόχος της χριστιανικής δεξιάς: τρόμος και αθλιότητα) και θα εκφυλιστεί περαιτέρω η αλληλεπίδραση μεταξύ αγοριών και κοριτσιών. Προπάντων, τα κορίτσια θα πληρώνουν την άγνοια, την απροσεξία, καμιά φορά και την οριακή βία που υφίστανται, με διακοπή του σχολείου, με τραυματικό αποχωρισμό από το παιδί (υποτίθεται ότι θα ενθαρρύνονται οι υιοθεσίες λες και οι υιοθεσίες είναι εύκολη υπόθεση) ή με πρόωρη μητρότητα. Το να είσαι ώριμος να κάνεις σεξ δεν σημαίνει ότι είσαι ώριμος να γίνεις γονέας: και πάλι, άλλο τα ζώα του δάσους, άλλο οι άνθρωποι. Αν και η χριστιανική δεξιά δηλώνει ότι επιδιώκει την υπευθυνότητα στο σεξ -όπως και στην οπλοχρησία- στην πραγματικότητα θέλει να διαπαιδαγωγήσει τους νέους στην, κατά τη γνώμη της, χριστιανική πρόσληψή του ως τρόπο αναπαραγωγής. Η αντιστοίχιση με την οπλοχρησία έχει ενδιαφέρον όχι μόνον διότι η δεξιά θέτει σε προτεραιότητα την ατομική ευθύνη, αλλά και διότι οι θάνατοι από την ένοπλη βία δεν τη συγκινούν όπως δήθεν τη συγκινούν οι «θάνατοι» των εμβρύων.

Τέλος, δεν πρέπει να υποτιμάμε τον πολιτιστικό αντίκτυπο των ΗΠΑ στον υπόλοιπο κόσμο. Αν και από τη δεκαετία του 1970 το κεφάλι των Αμερικανών δεν έχει κατεβάσει ούτε μία καλή ιδέα, εξάγουν ένα σωρό ιδεολογικά σκουπίδια. Έτσι, με έναν παράδοξο τρόπο, μόλις ανακοινώθηκε η απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου ότι αναθέτει στις πολιτείες τη νομοθεσία σχετικά με την άμβλωση, οι Γάλλοι δικαιωματιστές βγήκαν στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούν περί της ενδεχόμενης απειλής του εν λόγω δικαιώματος στη Γαλλία. Η αντίδραση μού φάνηκε υστερική, ενδεικτική του πώς (δεν) σκέφτονται οι ακτιβιστές: στη Γαλλία η διακοπή της κύησης είναι ελεύθερη και δωρεάν από το 1975· ουδείς ψελλίζει επιφυλάξεις – εκτός από κάποιους εκκλησιαζόμενους Καθολικούς με βαρύγδουπα ονόματα που μαρτυρούν καταγωγή από προ-επαναστατικούς βαρόνους (Ludovine Dutheil de La Rochère κτλ). Αυτό που πρέπει να μας ανησυχεί είναι ο ακτιβισμός για κάτι κατεκτημένο: εφόσον πολλοί Ευρωπαίοι έχουν υιοθετήσει τις αμερικανικές ακροαριστερές παλαβομάρες woke και cancel -οι οποίες έχουν συμβάλει στην άνοδο και δημοτικότητα της χριστιανικής δεξιάς- είναι λογικό να φοβόμαστε ότι θα βρεθούν άλλοι τόσοι που θα υιοθετήσουν τις ακροδεξιές παλαβομάρες.