Δάχτυλο στο στόμα

Ο πρωθυπουργός της Βρετανίας θεωρείται first among equals, πρώτος μεταξύ ίσων. Εν προκειμένω ο Τζόνσον κατέβηκε μερικά επίπεδα πιο κάτω από τους υπουργούς και τους υφυπουργούς που τον οδήγησαν στην έξοδο. Αδύναμος. Ερμαιο της βούλησής τους. Ασφαλώς όλο αυτό το θέαμα φτάνει σε μας ως κάτι ξένο, σχεδόν εξωγήινο. Εμείς εδώ θα είχαμε βαρέσει διάλυση στο ενδεχόμενο ενδοκυβερνητικής ανταρσίας. Με δράματα περί αποστασίας, προκήρυξη εκλογών, θεσμική παράλυση. Ενδεχομένως και υπουργούς να απειλούνται με λιντσάρισμα από οπαδούς του πρωθυπουργού. Βέβαια στην Ελλάδα δεν υπήρχε περίπτωση να προκληθεί κρίση για ένα πάρτι και μία ανακαίνιση της πρωθυπουργικής κατοικίας. Ομως μιλάμε για διαφορετικούς πολιτικούς πολιτισμούς. Από τη μία είναι η μητέρα των Κοινοβουλίων και από την άλλη οι εθνοπατέρες, πολιτικοί επίγονοι κατσαπλιάδων. Δεν είναι κακό, ούτε παράλογο. Απλώς μας χωρίζουν μερικοί αιώνες.

Τώρα όμως ας κοιτάξουμε και την άλλη πλευρά του ίδιου νομίσματος. Σε αυτή τη χώρα, την ισχυρή, με θεσμική αυτάρκεια και ένα βαθύ, στιβαρό κράτος, έφτασε να είναι πρωθυπουργός ένας τύπος που παραπέμπει περισσότερο σε καρτούν, παρά σε πολιτικό πρόσωπο. Και έφτασε εκεί καβαλώντας ένα λαϊκίστικο κύμα, το οποίο έφτιαξε τσουνάμι που σκέπασε τη Βρετανία. Και όταν υποχώρησαν τα νερά, η χώρα ήταν εκτός της Ευρωπαϊκής Ενωσης, με συνέπειες που ακόμα δεν έχουν αποτιμηθεί στο σύνολό τους. Η Βρετανία, ναι η Βρετανία, τυλίχτηκε από τα πλοκάμια του λαϊκισμού, έφαγε το δηλητηριώδες δόλωμα που της έριξαν στα social media και ακολούθησε τον Μπόρις Τζόνσον. Τρομάζεις όταν συνειδητοποιείς τι είδους τύποι, όπως ο Τραμπ και ο Τζόνσον, μπορούν να πάρουν στα χέρια τους τις τύχες του δημοκρατικού κόσμου. Και ξαναγυρίζουμε στην αρχή: η Βρετανία διαθέτει τα πολιτικά και θεσμικά αντισώματα για να αντιμετωπίσει παθογόνους οργανισμούς όπως ο Τζόνσον. Δεν είχε τα αντανακλαστικά να τον κρατήσει μακριά από τον πυρήνα του συστήματός της. Προφανώς επειδή δεν ήταν δυνατό. Ομως βρήκε τρόπο να τον αποβάλει. Ακόμα και αν χρειάστηκε να βάλει το δάχτυλο στο στόμα.

Ολοι είναι χαρούμενοι
Ο Μητσοτάκης είπε ότι θα αναλάβει το ρίσκο του δύσκολου πολιτικού χειμώνα και θα εξαντλήσει την τετραετία. Ακούγεται ακατανόητο, αλλά, προφανώς, κάτι παραπάνω ξέρει. Και τώρα αν κάνετε λίγη ησυχία θα ακούσετε αναστεναγμούς ανακούφισης. Πρώτα από την Κουμουνδούρου που, αν και δυσκολεύονται να το πιστέψουν, η εξέλιξη εφαρμόζει επάνω τους σαν μαγιό στα μέτρα τους. Λογικά και από τους υπόλοιπους, ειδικά από το ΠΑΣΟΚ που μπορεί να τους ανησυχεί η πόλωση, αλλά όσο φθείρεται η κυβέρνηση, τόσο ελπίζουν να τσιμπήσουν κάτι από αυτά που πέφτουν από το τραπέζι. Και τέλος είναι όλοι οι υπόλοιποι. Οι υποψήφιοι που δεν θα γεμίσουν τα παπούτσια τους άμμο από τις παραλίες, οι δημοσιογράφοι που πάνε την άδεια ως το τέλος Αυγούστου και φυσικά όσοι έχουν πάρει επιστρεπτέα προκαταβολή και δεν θα τη δουν να χρεώνεται, ακόμα, στους λογαριασμούς τους.

Αυτοδύναμος ΣΥΡΙΖΑ
Η στάση του Αλέξη Τσίπρα απέναντι στο ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών είναι ελαφρώς σουρεαλιστική. Από τη μία ζητεί εκλογές προκειμένου να επέλθει πολιτική αλλαγή και να αναλάβει ο ΣΥΡΙΖΑ τη διακυβέρνηση της χώρας. Και από την άλλη εγκαλεί τον Πρωθυπουργό ως παράγοντα αστάθειας, επειδή το θέμα των εκλογών «έπαιζε» μέχρι τις δύο τελευταίες μέρες που ο Μητσοτάκης το μάζεψε κατηγορηματικά. Και λες, εντάξει, Τσίπρας είναι, θα κατεβαίνει στο ποδοσφαιρικό γήπεδο με μπάλα του μπάσκετ. Ομως υπάρχει κάτι με το οποίο θα μπορούσε να μαζέψει όλο το χαρτί από το τραπέζι και να πείσει για τις προθέσεις του. Να ζητήσει αλλαγή εκλογικού νόμου εδώ και τώρα. Με 200 βουλευτές, ώστε να ισχύσει από την επόμενη αναμέτρηση. Αν είναι τόσο σίγουρος ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα αναδειχθεί πρώτο κόμμα, γιατί μειώνει τις πιθανότητες της αυτοδυναμίας του;