Στα απόνερα μιας επετείου

Τελικά, ο κύκλος των εφτά χρόνων κάτι σηματοδοτεί. Δεν ξέρω ποια συμπαντική συνθήκη ορίζει αυτό το διάστημα ως μια ολοκληρωμένη χρονική ενότητα ούτε γνωρίζω για τον συμβολισμό του αριθμού «εφτά». Πάντως μιλάμε για «Εφτά χρόνια γάμου», «Εφτά χρόνια γρουσουζιά» (από σπάσιμο καθρέφτη αυτό), «Εφτά χρόνια φαγούρα» α λα Μέριλιν. Και η χούντα, εφτά χρόνια μάς κατσικώθηκε.

Εφτά χρόνια συμπληρώθηκαν εφέτος από το «επονείδιστο και επαχθές» δημοψήφισμα του 2015, τη μεγαλύτερη πολιτική φάρσα της Μεταπολίτευσης αλλά και τον σοβαρότερο κίνδυνο εκτροπής του δημοκρατικού μας πολιτεύματος. Εφτά χρόνια από το «παρ’ ολίγον» ενός εμφύλιου, από τον παροξυσμό εκείνων των ημερών, από την περίφημη kolotoumba των ΣΥΡΖΑΝΕΛ που, έκτοτε, καθιερώθηκε στη διεθνή πολιτική ορολογία, από τότε που ο Τσίπρας και ο Βαρουφάκης «κοσμούσαν» τα εξώφυλλα ευρωπαϊκών περιοδικών ως οι «τσαρλατάνοι» και οι «παλιάτσοι» της Ευρώπης. Εφτά χρόνια από το αγαπημένο μου ενσταντανέ – ο υπουργός Οικονομικών μίας χώρας που βρίσκεται στο μετέωρο βήμα της χρεοκοπίας να ανακοινώνει την παραίτησή του φορώντας πολύ εφαρμοστό, πολύ τσιτωτό, πολύ slim fit Τ-σερτ στο χρώμα της μέντας που υπερτόνιζε τις θηλές του (θυμάμαι τον Γιάννη Πρετεντέρη να σχολιάζει στην τηλεόραση: «Δεν ξέρω μήπως αποκάτω φορούσε μαγιό»).

Εφτά χρόνια θεώρησαν στον ΣΥΡΙΖΑ (επίσημο και οπαδικό) ότι χρειάζονται για να επουλωθούν οι «πληγές» που προξένησαν τότε. Ή για να ξεπεράσουν οι ίδιοι την ενοχή της κωλοτούμπας (που δεν νομίζω να είχαν και ποτέ αφού οι διεκδικούντες a priori ηθικό πλεονέκτημα πιστεύουν ότι ακόμη και τα αίσχη τους είναι «για καλό σκοπό»). Ή για να κάνει το δάκρυ της χαρά και τον καημό της του γιαλού (ή του λαιμού αν πρόκειται για κολιέ) μαργαριτάρι η κυρία Μπαζιάνα. Πάντως εφέτος, σχεδόν τη γιόρτασαν την επέτειο. Και μάλιστα με προανάκρουσμα ρεβάνς. Οτι, και καλά, τους πρήξαμε εμείς του «Ναι». Και, σε αντιδιαστολή με τις φωτογραφίες που δείχνουν τις ουρές μπροστά στα ΑΤΜ, ξετρύπωσαν κάποιες από τη συγκέντρωσή τους στο Σύνταγμα. Ο κύριος Δραγασάκης επαναπροσδιόρισε τη… διαχρονική αξία του δημοψηφίσματος και ο κύριος Τσακαλώτος θυμήθηκε «τι καλά περνούσανε στην παλιοπαρέα τους με τα καλαμπούρια τους και με τα ωραία τους» και ορέχτηκε κυβερνητικό ριγιούνιον με Γιάνη Βαρουφάκη. Διακινήθηκε δε ευρέως και το «περασμένα, ξεχασμένα».

Οι άνθρωποι που θηλάζουν ακόμη από το στήθος του Εμφυλίου και ονειρεύονται Πηγάδες, θεωρούν ότι πρέπει να ξεχαστεί αυτό που έγινε πριν από εφτά χρόνια. Πώς δηλαδή; Να κάνουμε παρθενορραφή στη μνήμη μας; Το «περασμένα, ξεχασμένα», στα εφτά χρόνια, το πολύ πολύ να το πεις για αρραβωνιαστικό που λάκισε. Οχι για κλειστές τράπεζες και για τον στρατό που θα εγγυόταν, κατά τον Καμμένο, την κοινωνική σταθερότητα. Οι μνήμες του 2015 είναι ακόμη νωπές και θα παραμείνουν, για πολύ καιρό, ζωντανές. Και θα «χρωματίζουν» και την ψήφο και την αξιοπιστία της, τωρινής, αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Κάποτε στην Οξφόρδη

Επ’ αφορμή τα του Μπόρις Τζόνσον θυμήθηκα μία ιστορία από το 1986. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για το παρασκήνιο της φωτογραφίας που δείχνει τη Μελίνα Μερκούρη με τον Μπόρις Τζόνσον στο προαύλιο του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης.

Φανατικός υποστηρικτής της επιστροφής των Γλυπτών του Παρθενώνα, ο Τζόνσον, ως πρόεδρος του φοιτητικού συλλόγου, είχε οργανώσει μια εκδήλωση γι’ αυτόν τον σκοπό. Επίσημη καλεσμένη η Μελίνα που, στο τέλος του λόγου της, έδειξε τις δύο πόρτες εξόδου που υπήρχαν πίσω της. Πάνω από τη μια υπήρχε μια ταμπέλα που έγραφε «Ναι» και πάνω από την άλλη, μία που έγραφε «Οχι». Ζήτησε λοιπόν από τους παρευρισκόμενους να επιλέξουν πόρτα, ανάλογα με το αν συμφωνούν με την επιστροφή των Γλυπτών. Ετρεξαν οι περισσότεροι στην πόρτα με το «Ναι», μπουρδουκλώθηκε ο Τζόνσον να προλάβει. Και η αμίμητη Μελίνα, προφανώς αφηρημένη, πήγε να βγει από την άλλη.