Πόσο πίσω είμαστε;

Η εσωστρέφεια, η αδυναμία να βρούμε τη θέση μας μέσα στο όλον, η θρησκευτική πίστη μας πως είμαστε το κέντρο του κόσμου, η ημιμάθεια και ο φανατισμός μάς τυφλώνουν και αδυνατούμε να δούμε τα πραγματικά προβλήματα του ελληνικού ποδοσφαίρου προκειμένου να μπορέσουμε να το προστατεύσουμε.

Την Τρίτη η FIFPRO – Διεθνής Ενωση Επαγγελματιών Ποδοσφαιριστών – έδωσε στη δημοσιότητα μία έκθεση που περιλαμβάνει τις χώρες που πρέπει να αποφεύγουν οι ποδοσφαιριστές για να υπογράφουν συμβόλαια. Είναι επτά και ανάμεσά τους βρίσκεται και η Ελλάδα. Αφορά τη Super League 2 και τη νοοτροπία κάποιων παραγόντων, υπό την ανοχή της νομοθεσίας, να βάζουν λουκέτο στους συλλόγους σαν να είναι μαγαζιά τους, γράφοντας στην άμμο τα χρέη τους, ανάμεσά τους και τα χρωστούμενα στους ποδοσφαιριστές. Ολες οι μεγάλες διεθνείς αθλητικές ιστοσελίδες είχαν χθες στους τίτλους τους τη λέξη «Ελλάδα» στα άρθρα που αφορούσαν την έκθεση της FIFPRO.

Πρόκειται για τη μεγαλύτερη δυσφήμηση που μπορεί να υποστεί το ποδόσφαιρό μας και κατ’ επέκταση η χώρα μας, αλλά εμείς ασχολούμαστε για τις «μαγκιές» της ΑΕΚ με τον Κλάτενμπεργκ και τον Παναθηναϊκό που ακολουθεί τον Ολυμπιακό.

Επαίσχυντα δημοσιεύματα για ένα ζήτημα στο οποίο δεν υπάρχει επίσημη αντίδραση γιατί προφανώς έχει βάσεις αλήθειας. Στην ίδια έκθεση αναφέρεται επίσης πως η Ελλάδα είναι η χώρα με το ταχύτερα αυξανόμενο ποσοστό παικτών που προσφεύγουν στο ειδικό ταμείο βοήθειας της FIFA γιατί μένουν απλήρωτοι.

Οσοι διαβάζουν αυτές τις εκθέσεις και τα δημοσιεύματα δεν θα μπουν στον κόπο να αναζητήσουν ποιες ομάδες αφορούν κι αν η συντριπτική πλειονότητα των ελληνικών συλλόγων είναι τυπικοί στις υποχρεώσεις τους. Στο μυαλό και στο μάτι μένει η λέξη «Ελλάδα», σαν πολυκαιρισμένος λεκές από λάσπη πάνω σε λευκό ρούχο.

Είναι στιγμές που αναρωτιέσαι πόσοι είναι τελικά αυτοί που αγαπούν πραγματικά το ποδόσφαιρό μας, που θέλουν το καλό του, την πρόοδό του.

Μαγκιά σήμερα θεωρείται η θέση στα χαρακώματα για την υπεράσπιση των ιδεωδών των ομάδων που λειτουργούν σαν αυτόνομα τσιφλίκια όταν στην πραγματικότητα τα κλαμπ υφίστανται λόγω του ανταγωνισμού με τους συλλόγους που σχεδόν όλοι αντιλαμβάνονται ως «εχθρούς». Τελικά πόσο πίσω είμαστε;