Η μικρή αγάπη του μετρό (για τελευταία φορά)

Η γνωριμία μας επεισοδιακή. Ενα απόγευμα στο Φίλιον, αφυδατωμένοι από το αλκοόλ της προηγούμενης νύχτας, ανταλλάσσουμε με έναν φίλο εμπειρίες. Για περίπου δύο ώρες μιλάμε ακατάπαυστα, με τον Κωνσταντίνο Τζούμα να ρίχνει κλεφτές ματιές στο στραπατσαρισμένο ντουέτο μας. Κάποια στιγμή κάνουμε μπρέικ για νερό και τσεκάρισμα στα κινητά. «Καλά, δεν ντρέπεστε, νέα παιδιά, να είστε χωμένα με τη μούρη μέσα στο κινητό, αντί να επικοινωνείτε, να φλερτάρετε, τι πράγματα είναι αυτά;» τον ακούμε να λέει εν εξάλλω πάνω από τα κεφάλια μας. «Εσύ, λευκό, αναγεννησιακό πρόσωπο, πώς είναι το όνομά σου;» μου λέει, ανασηκώνοντας το κατάχλομο – λόγω χανγκόβερ – μούτρο μου από το πηγούνι. «Μαρία» απαντάω. «Μμμ, εγώ θα σε λέω Μαράια» μου ανακοινώνει. «Μα, κύριε Τζούμα» διαμαρτύρομαι ετεροχρονισμένα, «δεν έχετε δίκιο, τόση ώρα, αν μας βλέπατε, δεν βάλαμε γλώσσα μέσα, μέχρι και χορευτικό κάναμε». «Δικαιολογίες…» απαντά εκείνος κοφτά.

Χρόνια μετά η ζωή μάς έκανε συνοδοιπόρους στο μετρό. Κάθε πρωί γύρω στις 9 εκείνος πήγαινε στον En Lefko και εγώ σε ένα εργασιακό περιβάλλον αρκούντως αγχωτικό. Για τρία χρόνια, με τον ίδιο κόμπο στο στομάχι, κατέβαινα τα σκαλοπάτια τρέχοντας για την αποβάθρα όπου τον έβρισκα να περιμένει να μπούμε μαζί για 6 στάσεις στο ίδιο βαγόνι. «Ελα, πού είσαι, άργησες, έλεγα δεν θα ‘ρθεις. Τι στυλ, να δω παπούτσι, αχ, θα σε μαλώσω, ήθελε κάτι πιο γκράντε, τέλος πάντων, αύριο, πάμε τώρα, ήρθε…» έλεγε με μια ανάσα πριν προλάβω να αμυνθώ ή να ευχαριστήσω για τα σχόλια που έπεφταν από ψηλά σαν γλυκιά καταιγίδα. «Τώρα που κατηφόριζα από το Κολωνάκι για Ευαγγελισμό, ξέρεις, είναι διάφοροι που θέλουν να μου πιάσουν την κουβέντα, εγώ βαριέμαι αφόρητα κι έχω βρει ένα κόλπο για να τους ξεγλιστράω, λέω, λυπάμαι, βιάζομαι, με περιμένει η μικρή αγάπη του μετρό. Δεν είναι υπέροχο; Και πιάνει…» μου λέει και γελάμε.

Ακολουθεί μια παύση και, όπως είναι ντυμένος στην πένα, με το φανελένιο κοστούμι του και το στυλάτο καπέλο του, μέσα στη μονότονη βουβαμάρα του βαγονιού, αρχίζει να τραγουδάει Bowie, σπαραξικάρδια, μοναδικά: «She ‘ll come, she ‘ll go, she ‘ll lay belief on you, skin sweet with musky odor, the lady from another grinning soul…». Ο αρχικός μου αιφνιδιασμός πάει περίπατο με την προτροπή του να περιστραφώ γύρω από το φεγγαρένιο χέρι του, αργά, με τα μαλλιά μου να ανεμίζουν και τους συνεπιβάτες να μην πιστεύουν στα μάτια τους. «Στάση Χολαργός» ακούγεται. «Ελα, φύγε να προλάβεις, αύριο πάλι». Στο τελευταίο αντίο στάθηκα όπως θα ήθελε εκείνος, με γενναιότητα και χάρη, σιγοτραγουδώντας του τη «Lady Grinning Soul», το soundtrack της μικρής αγάπης του μετρό, για τελευταία φορά.