Τραγούδια του διωγμού και της περιπλάνησης

Θα μπορούσε να αναφέρει κανείς πολλά από τα στιγμιότυπα της συναυλίας των Τακίμ το περασμένο Σάββατο στο Μικρό Θέατρο της Επιδαύρου. Το σπουδαίο μουσικό σύνολο των Θωμά Κωνσταντίνου (ούτι, λαούτο), Αλέξανδρου Αρκαδόπουλου (κλαρίνο), Γιώργου Μαρινάκη (βιολί), Κώστα Μερετάκη (παραδοσιακά και λαϊκά κρουστά), Γιάννη Πλαγιανάκου (κοντραμπάσο) και Ηλία Μαντικού (κανονάκι) – το νεότερο μέλος – συνέπραξε επί σκηνής με τον Κώστα Τριανταφυλλίδη, τη Σοφία Παπάζογλου, την Ελένη Βιτάλη αναταράσσοντας για μία ακόμα φορά τη μοναδική μας πατρίδα: τη μνήμη.

Ολα μετρημένα σωστά και αψόγως κατανεμημένα: η σκηνή στήθηκε όσο το δυνατόν πιο κοντά στο κοινό, η αδιαμφισβήτητη δεξιοτεχνία του συγκροτήματος, οι εκπληκτικές ερμηνείες του Κώστα Τριανταφυλλίδη και της Σοφίας Παπάζογλου, η φωνή της Ελένης Βιτάλη που θαρρείς και αγκαλιάζει το σύμπαν. Η πρώτη εικόνα της παράστασης δημιουργήθηκε όταν οι μουσικοί των Τακίμ πήραν τη θέση τους στη σκηνή και ακούστηκαν οι πρώτες νότες από το κανονάκι οι οποίες τόνισαν το περιεχόμενο της παράστασης «Περιπλανώμενο». Και ήταν αυτό που είχαν υποσχεθεί: μια περιπλάνηση στις μουσικές της Ελλάδας, από τον διονυσιασμό των πανηγυριών μέχρι τις πιο ήσυχες γιορτές μας. Ακολούθησε η κοινή εμφάνιση του Κώστα Τριανταφυλλίδη και της Σοφίας Παπάζογλου, οι οποίοι μαζί με τους μουσικούς ερμήνευσαν το «Σαν απόκληρος γυρίζω» (Βασίλης Τσιτσάνης) και το «Σαν τον μετανάστη» (Λευτέρης Παπαδόπουλος, Ζουλφί Λιβανελί).

Η μουσική του Πόντου, η μουσική που γεννήθηκε στα παράλια της Μικρασίας, αλλά και τα τραγούδια που γέννησε ο διωγμός ήταν ο βασικός πυρήνας του προγράμματος. Τραγούδια σαν το «Μενεξέδες και ζουμπούλια» ή το «Τι σε μέλει εσένανε» μας συνδέουν με εκείνο το κομμάτι της ελληνικής ιστορίας που δημιούργησαν οι πρόσφυγες της Μικράς Ασίας.

Η ΕΛΕΝΗ ΒΙΤΑΛΗ. Μια από τις πιο δυνατές συγκινήσεις της συναυλίας ήταν το ανυπέρβλητο σόλο του κρουστού Κώστα Μερετάκη, με τον ρυθμό του οποίου συντονίστηκαν οι θεατές με παλαμάκια και επιφωνήματα θαυμασμού. Η στιγμή όμως που όλοι περίμεναν ήταν η εμφάνιση της Ελένης Βιτάλη. Μόλις άρχισε να ξεπροβάλλει από μακριά μέσα στο αέρινο μακρύ μπλε φόρεμά της το κοινό ξέσπασε σε ένα παρατεταμένο χειροκρότημα. Συγκινημένη, έστειλε φιλιά στις κερκίδες και λόγια αγάπης πριν ακουστούν οι πρώτες λέξεις από το «Μπαλαμό (Το τραγούδι των γύφτων)» του Διονύση Τσακνή. Συνέχισε να ταξιδεύει τους θεατές μέσα από τα τραγούδια που έχουν συνδεθεί με τη φωνή της, όπως το δημοτικό «Πουλάκι ξένο», «Χαλασιά μου» και τόσα άλλα, να μας θυμίζουν πόσο δίκαια κατέκτησε τη θέση της ανάμεσα στις σπουδαιότερες φωνές της Ελλάδας. Αλλά θα ήταν παράλειψη να μην αναφερθεί το σκηνικό της ήθος, αφού σε κάθε κίνησή της τόνιζε ότι ήταν η καλεσμένη των Τακίμ και βρισκόταν εκεί για να υπηρετήσουν όλοι μαζί μια παράσταση που υπενθύμιζε, όπως μας είπε ο Θωμάς Κωνσταντίνου, ότι «Περιπλανώμενοι είμαστε όλοι και όλες, είτε είμαστε από τη Σμύρνη πριν 100 χρόνια είτε από τη Συρία τώρα, και ξέρουμε πως ο δρόμος δεν τελειώνει ποτέ αλλά σίγουρα μαλακώνει ο πόνος με τη μουσική μας. Περιπλανώμενοι μουσικοί, περιπλανώμενοι άνθρωποι μέχρι το τέλος, πάντα εκεί για να “γλεντήσουμε” τους ανθρώπους, να τους ψυχαγωγήσουμε, να τους διασκεδάσουμε και να τους προβληματίσουμε με σκοπό το μοίρασμα και όχι το ξεχώρισμα».