«Φοβάμαι ακόμη και σήμερα για το πώς φαίνομαι στους άλλους»

Ο Οργανισμός Intersex International Europe (OII Europe) δημοσίευσε το 2019 δεκαπέντε προσωπικές μαρτυρίες intersex ατόμων που αφηγήθηκαν τις περιπέτειες της αντιμετώπισής τους σε ιατρεία και νοσοκομεία. Είναι ένα πολύτιμο υλικό για να μπορέσουμε έστω και επιδερμικά να αντιληφθούμε ή να συναισθανθούμε τον βαθμό της απομόνωσης που υφίστανται ως «εξαιρετικές» περιπτώσεις, της αντιμετώπισής τους ως «ατελών» οργανισμών, του εξαναγκασμού τους να ταιριάξουν σε ένα βιολογικό φύλο από πολύ νεαρή ηλικία, με επίπονες και άχρηστες ιατρικές διαδικασίες, χωρίς να είναι οι ίδιοι έτοιμοι, ώριμοι και ενήμεροι να πάρουν αποφάσεις για το σώμα τους και την ταυτότητα φύλου τους:

«Ολη μου τη ζωή αισθανόμουν ανάξιος να υπάρχω όπως γεννήθηκα. Ημουν αντικείμενο επιστημονικής έρευνας και, πάνω από όλα, ήμουν το μεγάλο πρόβλημα της οικογένειάς μου. Οταν οι γονείς μου μιλούσαν για μένα ήταν μόνο για να παραπονεθούν. Οι δικές μου ανάγκες, τα δικά μου αισθήματα δεν υπολογίζονταν. Απλώς έκανα αυτό που ήθελαν. Ενιωθα ότι όλοι με χειραγωγούσαν και μου έλεγαν ψέματα. Ημουν ένα ευάλωτο παιδί και ευάλωτοι ήταν και οι γονείς μου. Εχω ακόμη εφιάλτες για όλα αυτά. Κάθε πρωί ένας χειρουργός ερχόταν στο δωμάτιό μου, περιτριγυρισμένος από μια ομάδα φοιτητών του και όλοι τους μιλούσαν για τα γεννητικά μου όργανα σαν να ήμουν μια άψυχη κούκλα πάνω σε ένα κρεβάτι. Ενας σήκωνε το σεντόνι μου, ένας άλλος έβγαζε φωτογραφίες. Ντρεπόμουν πάρα πολύ και μου έλεγαν ότι είμαι εκεί για να γίνουν “όλα καλά” αλλά αυτό το βάσανο άφησε μόνο σημάδια. Μου έλεγαν πώς πρέπει να συμπεριφέρομαι. Μου έλεγαν ψέματα για τη δράση και τις παρενέργειες των ενέσιμων ορμονών που μου έδιναν. Μου έκρυψαν επίτηδες τις μη αναστρέψιμες συνέπειές τους. Με αρρώστησαν για πάντα και έθεσαν τη ζωή μου σε κίνδυνο χωρίς λόγο, έτσι, για να με κάνουν “κανονικό άντρα”. Επειτα από τη διάγνωσή μου και την είδηση ότι δεν θα μπορώ να κάνω παιδιά η συμπεριφορά των γονιών μου απέναντί μου άλλαξε δραματικά. Ο πατέρας μου ήταν απαρηγόρητος γιατί ο μοναχογιός του δεν θα του έκανε εγγόνι. Και η μάνα μου έπαθε σοκ όταν έμαθε ότι αυτή “φταίει” γιατί το παραπάνω χρωμόσωμα Χ προήλθε από αυτήν. Ετσι, στον πόνο των “θεραπειών” ήρθαν να προστεθούν οι ενοχές μου για την οικογένειά μου και ο φόβος ότι δεν με αγαπούν πια αρκετά. Στα 14 μου πια, μου έκαναν ολική μαστεκτομή, χωρίς την επανορθωτική χειρουργική αρρενοποίηση που κάνουν πλέον στα διεμφυλικά άτομα. Το αποτέλεσμα είναι ότι η περιοχή είναι αναίσθητη και έχω λεμφοιδήματα που με πονάνε στις μασχάλες και κάτω από το στήθος. Εξαιτίας της “θεραπείας” πέρασα την εφηβεία μου με πόνους στις αρθρώσεις και κατάγματα. Οι συμμαθητές μου με κορόιδευαν και ο πατέρας μου μού έλεγε να το αντιμετωπίσω “σαν άντρας”. Ολο αυτό το βίωσα σαν μια φοβερή αδικία. Και η αλήθεια είναι ότι, όπως δεν μου επέτρεψαν να είμαι όπως είμαι, ακόμη και σήμερα φοβάμαι πολύ για το πώς φαίνομαι στους άλλους και τι σκέφτονται όταν με κοιτάνε. Ακόμη και σήμερα, όταν πάω για κολύμπι με τα παιδιά μου χρειάζομαι αγχολυτικό».

Από το «MyIntersexStory – Personal accounts by intersex people living in Europe»