Γιατί χαίρεται ο λαϊκισμός

Δεν πανηγυρίζει αδίκως ο Αλέξης Τσίπρας για την εξέλιξη της υπόθεσης Novartis. Οχι φυσικά επειδή, μετά τη δικαστική εξέλιξη της υπόθεσης και την άσκηση ποινικής δίωξης κατά του Δημήτρη Παπαγγελόπουλου και της Ελένης Τουλουπάκη, αποκαλύπτεται κάποια φοβερή και τρομερή σκευωρία Μητσοτάκη αλλά διότι η ταραγμένη διακυβέρνηση της χώρας από τους λαϊκιστές δεν θα διερευνηθεί. Το πολιτικό σύστημα δεν είχε την τόλμη να διερευνήσει σοβαρά και σε βάθος μια περίοδο κατά την οποία η χώρα κινδύνεψε να χάσει τα θεμελιώδη, για τα οποία έχουν κοπιάσει γενιές πολιτών όλου του κομματικού φάσματος: το επίπεδο διαβίωσης, τη στρατηγική σημασία της, τις ελευθερίες και, πιθανόν, την εδαφική ακεραιότητά της.

Η απόφαση της Δικαιοσύνης, προφανώς, είναι αυτή που είναι: Ο πρώην υπουργός Νίκος Παππάς παραπέμπεται στο Ειδικό Δικαστήριο για παράβαση καθήκοντος (πλημμέλημα) με φόντο τον χειρισμό του στον διαγωνισμό για τις τηλεοπτικές άδειες. Ως γνωστόν ο, συγκατηγορούμενος του πρώην υπουργού, επιχειρηματίας Χρήστος Καλογρίτσας έχει καταγγείλει ότι, προκειμένου να λάβει μέρος στον διαγωνισμό για μια τηλεοπτική άδεια, με την καθοδήγηση του Παππά έλαβε 3 εκατομμύρια ευρώ από επιχειρηματικό κολοσσό για να καλύψει την απαιτούμενη εγγύηση.

Παραπέμπονται επίσης για κατάχρηση εξουσίας σε βαθμό κακουργήματος ο πρώην υπουργός Δημήτρης Παπαγγελόπουλος διότι δεν έστειλε στη Βουλή τις καταγγελίες του ΚΙΝΑΛ/ΠΑΣΟΚ για τον τότε υπουργό Υγείας Παναγιώτη Κουρουμπλή, ο οποίος είχε καταγγελθεί για την υπόθεση Novartis. Για την ίδια παράλειψη αποστολής του φακέλου Κουρουμπλή στη Βουλή παραπέμπεται και η εισαγγελέας Ελένη Τουλουπάκη, επίσης για κατάχρηση εξουσίας, με πλειοψηφία τριών ψήφων υπέρ και δύο κατά. Ο Παπαγγελόπουλος παραπέμπεται ακόμα (σε βαθμό πλημμελήματος) για παρεμβάσεις στην εισαγγελέα Ελένη Ράικου (που είχε χειριστεί πριν από την Ελένη Τουλουπάκη τον φάκελο Novartis, και παραιτήθηκε πριν από την ενοχοποίηση των πολιτικών προσώπων), στον εισαγγελέα Παν. Αθανασίου για φορολογικούς ελέγχους στον ιδιοκτήτη του ΣΚΑΪ Γιάννη Αλαφούζο πριν από τον διαγωνισμό με τις τηλεοπτικές άδειες και στην εισαγγελέα Γεωργία Τσατάνη για την υπόθεση του Ανδρέα Βγενόπουλου.

Η απόφαση της Δικαιοσύνης αφήνει εκτός του δικαστικού ελέγχου όλες τις λεπτομέρειες που αναδείχθηκαν στη διάρκεια λειτουργίας της αρμόδιας Κοινοβουλευτικής Επιτροπής αλλά και από τη δημοσιογραφική έρευνα – μεταξύ των οποίων τη δραστηριότητα των μαρτύρων «δημοσίου συμφέροντος» και όσα προέκυψαν από τη δημοσιοποίηση των υποκλοπών του Σάμπυ Μιωνή. Πλέον, για την υπόθεση που είχε αποκληθεί, όχι χωρίς δημοσιογραφικά στοιχεία, σκευωρία Novartis, στο πεδίο της Δικαιοσύνης, αν μάθουμε κάτι επιπλέον θα προέρχεται από τις ρωγμές της αναμενόμενης ακροαματικής διαδικασίας. Προσωπικώς, περιμένω και τις δημόσιες παρεμβάσεις των πολιτικών που σύρθηκαν στη Βουλή ως οιονεί ένοχοι σκανδάλου, η υπόθεση των οποίων μπήκε στο αρχείο. Οι προσεγγίσεις τους συνέβαλαν στη διάσταση που πήρε η υπόθεση – και είναι εύλογο η εξέλιξη να απαιτεί τη σημερινή στάση τους.

Στο τέλος, πάντως, μένει η αίσθηση ότι μένει ατιμώρητος ο τυχοδιωκτισμός και η απόπειρα εθνικού διχασμού. Αδιερεύνητη και ατιμώρητη μια τυχοδιωκτική διακυβέρνηση που άρχισε με την απατηλή υπόσχεση του σκισίματος των μνημονίων, κλιμακώθηκε με το διχαστικό δημοψήφισμα η εντολή του οποίου παραβιάστηκε αμέσως και έκλεισε με ένα τρίτο (αχρείαστο ως τότε) μνημόνιο και, στη συνέχεια, με την καθεστωτική προσπάθεια ελέγχου του Τύπου και ενοχοποίησης των πολιτικών αντιπάλων. Γιατί οι δυνάμεις του εθνολαϊκισμού να μην επαναλάβουν τα παιχνίδια τους με τη δημοκρατία που δεν διεκδικεί την αποκάλυψη και την τιμωρία όσων την καταχρώνται, τη φαλκιδεύουν και επιδιώκουν να τη νοθεύσουν;

Το γλέντι με τις μολότοφ

Ξημερώματα Κυριακής, φτιαγμένοι στο πάρτι τους στην Πανεπιστημιούπολη, καμιά εκατοστή μηδενιστές μπαχαλάκηδες επιτέθηκαν με βόμβες μολότοφ στον χώρο όπου εδρεύουν τα ΜΑΤ, στου Ζωγράφου. Από τις βόμβες έπιασαν φωτιά και χώροι χαμηλής βλάστησης, ενώ τα ΜΑΤ, εθιμοτυπικώς, απέκρουσαν τις επιθέσεις με ρίψη δακρυγόνων. Η πυρκαγιά αποφεύχθηκε, αλλά δεν αποφεύχθηκε η ταλαιπωρία των περιοίκων, που έβγαλαν όλο το βράδυ στο πόδι – νωρίς δεν μπορούσαν να κλείσουν μάτι από τον θόρυβο και τις μουσικές, αργά από τα δακρυγόνα. Επρόκειτο για κανονική ένοπλη επίθεση κατά αστυνομικής μονάδας, αλλά δεν συνελήφθη ούτε προσήχθη κανείς. Το περιστατικό αντιμετωπίστηκε σαν να μην έγινε, στο κάτω κάτω «τα παιδιά» διασκέδαζαν, δεν δικαιούνται να ρίξουν πέντε μολότοφ στους παραδοσιακούς αντιπάλους τους; Αλλα πράγματα είχε υποσχεθεί η κυβέρνηση στην αρχή της θητείας της – και απορώ γιατί η κατοχή και η χρήση μολότοφ έχει γίνει κακούργημα, αφού ουδείς διώκεται γι’ αυτό.

Η παραίτηση του κράτους από τη δημόσια τάξη μπορεί να επιτρέπει τη φωτογενή περιφορά, ως ήπιου και ανεκτικού, του αρμόδιου υπουργού. Βλάπτει όμως την κυβέρνηση. Και αυτό οφείλει να το λαμβάνει υπόψη, καθώς πλησιάζει η ώρα του τελικού απολογισμού της.