Τραγωδία

Ειλικρινά απορώ που συζητούμε ακόμη για το τραγικό δημοψήφισμα του 2015.

n Η διεξαγωγή του οφειλόταν στα αδιέξοδα και την αποτυχία μιας ομάδας τυχοδιωκτών που ασκούσε χρέη κυβέρνησης και ασυνείδητα ονειρευόταν ρούβλια και δραχμές.

n Το δημοψήφισμα πραγματοποιήθηκε όχι μόνο παρά τις προφανείς συνταγματικές ενστάσεις, αλλά και με απαράδεκτες συνοπτικές διαδικασίες. Ακόμη και η διατύπωση του ερωτήματος για την «preliminary debt analysis» προκαλεί θυμηδία.

n Την πραγματοποίησή του επέτρεψε (σε συνεννόηση με την τότε κυβέρνηση) ένας Πρόεδρος της Δημοκρατίας κατώτερος και των περιστάσεων και των απαιτήσεων. Πιθανότατα ελπίζοντας σε κάποιον ρόλο.

n Οι συνθήκες διεξαγωγής του δημοψηφίσματος αποτελούν μια μαύρη σελίδα της δημοκρατίας μας. Μπροστά τους, τα δημοψηφίσματα του στρατηγού Κονδύλη ή του παππού Πάγκαλου θυμίζουν ελβετική εκλογική διαδικασία.

n Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος καταλύθηκε σχεδόν την επομένη από τους ίδιους τους εμπνευστές και διοργανωτές του. Ούτε τους ψηφοφόρους τους δεν ντράπηκαν.

Διότι τελικά πού οδήγησε η τραγωδία; Λίγες μέρες αργότερα, στην kolotoumba του Τσίπρα.

Αφού προηγουμένως ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είχε φροντίσει με την ανόητη σύμπραξη της αντιπολίτευσης να πέσει στα μαλακά η κυβέρνηση που ευθυνόταν για όλο το δράμα.

Τι κουβεντιάζουμε λοιπόν; Και διηγώντας τα να κλαις!

Ακόμη κι έτσι όμως εκείνο το ανεκδιήγητο και παρ’ ολίγον καταστροφικό για τη χώρα δημοψήφισμα είχε μερικές θετικές πλευρές.

Πρώτον, τη συγκρότηση και τη συνειδητοποίηση μιας ευρείας ευρωπαϊκής παράταξης, της «παράταξης του Ναι». Στο δημοψήφισμα έχασε. Αλλά έκτοτε κέρδισε όλες τις εκλογές που ακολούθησαν.

Δεύτερον, την υπόμνηση ότι τελικά και πάντα η πραγματικότητα εκδικείται. Κανείς δεν μπορεί να πουλάει ατιμωρητί φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Και δεν εννοώ φυσικά μόνο τον Βαρουφάκη.

Τρίτον, την επιβεβαίωση ενός παλιού δόγματος της πολιτικής. Επειδή η πολιτική είναι μια υπόθεση συσχετισμών και μεγεθών ισχύος, οι ισχυροί μπορεί να συναλλάσσονται ή να διαπραγματεύονται αλλά δεν εκβιάζονται. Διότι αν αποδεχτούν τον εκβιασμό, θα τους εκβιάσουν και άλλοι.

Το τρίτο αυτό συμπέρασμα έχει όχι μόνο διαχρονική ισχύ αλλά και ισχυρή επικαιρότητα.

Κι αν δεν με πιστεύετε, ρωτήστε τι πέρασε ο Τσίπρας της εποχής αλλά και ο σημερινός Ερντογάν.

Ο οποίος νόμισε ότι θα μπορούσε να εκβιάσει τις ΗΠΑ, την Ευρωπαϊκή Ενωση και το ΝΑΤΟ με διάφορες μαγκιές. Υποθέτω ότι ακόμη γελούν τα υποψήφια θύματα του εκβιασμού του.

Για την ακρίβεια, γελούν και βρίζουν ταυτοχρόνως.

Το 2015 λοιπόν τη γλιτώσαμε στο φτερό. Και αυτό θα ήταν χρήσιμο να μην το ξεχνάμε.

Οχι μόνο για τότε. Αλλά και για τώρα.