Να είμαστε έτοιμοι όταν έρθει το τέλος του πολέμου

Δημιουργούμε μια εντελώς λανθασμένη επιλογή για την Ουκρανία, η οποία θα μπορούσε να υπονομεύσει άσκοπα την ευρωπαϊκή ενότητα. Την περασμένη εβδομάδα μια δημοσκόπηση για το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων έδειξε δύο στρατόπεδα στην ευρωπαϊκή κοινή γνώμη: ένα μεγαλύτερο στρατόπεδο ειρήνης (35%) που θέλει να τελειώσει ο πόλεμος άμεσα και ένα μικρότερο στρατόπεδο (25%) που θέλει να προχωρήσει μέχρι τη νίκη. Στην πραγματικότητα, υπάρχουν τρεις ομάδες, με τη μεγαλύτερη (43%) να επιλέγει τόσο την ειρήνη όσο και τη δικαιοσύνη.

Αυτό το χάσμα μεταξύ ειρήνης και δικαιοσύνης αντανακλάται και στη δημόσια αντιπαράθεση. Στο ένα άκρο υπάρχει ο Χένρι Κίσινγκερ, ο οποίος υποστηρίζει ότι η Ουκρανία πρέπει να παραχωρήσει εδάφη τώρα για να εξασφαλίσει κατάπαυση του πυρός και μας προειδοποιεί να αποφύγουμε να ταπεινώσουμε τον Βλαντίμιρ Πούτιν. Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι αυτό προκάλεσε την έντονη αντίδραση όσων επισημαίνουν ότι ο Πούτιν δεν δείχνει να είναι έτοιμος να διαπραγματευτεί σοβαρά ή να απαντήσει σε παραχωρήσεις.

Στο άλλο άκρο, οι παθιασμένοι υποστηρικτές της Ουκρανίας όπως η Αν Απλμπομ και ο Τίμοθι Σνάιντερ πιστεύουν ότι όλες οι διαπραγματεύσεις αποτελούν τρόπους κατευνασμού και ότι η Ουκρανία πρέπει να στηριχθεί απέναντι στη Ρωσία μέχρι να επιτευχθεί η ολοκληρωτική νίκη. Βολικά, ποτέ δεν ορίζουν πραγματικά τι είναι η νίκη. Οδηγεί τη Ρωσία πίσω στις γραμμές της 23ης Φεβρουαρίου; Ή εντελώς έξω από το ουκρανικό έδαφος; Πρέπει η Ουκρανία να συνεχίσει να μάχεται έως ότου οι ρωσικές ένοπλες δυνάμεις εκδιωχθούν οριστικά και ο Πούτιν αποχωρήσει από την εξουσία;

Σε αυτή τη συζήτηση δεν φαίνεται να έχουμε μάθει κανένα από τα μαθήματα της ιστορίας. Μπορείς να επιβάλεις όρους σε μια χώρα μόνο αν εισβάλεις και την κατακτήσεις, όπως έκαναν οι σύμμαχοι στη Γερμανία το 1945. Διαφορετικά, ακόμη και οι «νικητές» πρέπει να διαπραγματευτούν, όπως στις Βερσαλλίες το 1919. Και αφού κανείς δεν προτείνει να εισβάλει η Ουκρανία στη Ρωσία, ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι έχει δίκιο να υποστηρίζει ότι αυτός ο πόλεμος θα πρέπει να τελειώσει με μια διευθέτηση μέσω διαπραγματεύσεων. Η Ρωσία θα συνεχίσει να υπάρχει ως γείτονας της Ουκρανίας και θα συνεχίσει να έχει πολύ μεγαλύτερες ένοπλες δυνάμεις. Θα υπάρξει μια διαρκής ειρήνη μόνο εάν δεν αφήσουμε τη Ρωσία απομονωμένη, να περιμένει την επόμενη ευκαιρία για εισβολή.

Ουσιαστικά, αυτή η συζήτηση παραβλέπει το ουσιαστικό γεγονός ότι οι Ουκρανοί πολεμούν και όχι εμείς. Θα μπορούσαμε να τους υπερασπιστούμε όπως κάναμε για την Πολωνία το 1939 (πολύ αργά), στο Κουβέιτ το 1991 ή στο Κοσσυφοπέδιο το 1999. Αλλά επιλέξαμε να μην το κάνουμε. Επομένως, μόνο οι Ουκρανοί έχουν το δικαίωμα να αποφασίσουν πότε θα διαπραγματευτούν και ποιες παραχωρήσεις θα κάνουν. Δεν πρέπει να πιεστούν ξανά για μια ειρηνευτική συμφωνία που δεν μπορούν να επιτύχουν, όπως ήταν στο Μινσκ το 2014. Ούτε πρέπει να πιεστούν για έναν ατελείωτο πόλεμο.

Ο Πούτιν δεν είναι ακόμη έτοιμος για σοβαρές διαπραγματεύσεις. Αλλά μπορεί να ετοιμαστεί, ανάλογα με τους υπολογισμούς του μετά τη μάχη του Ντονμπάς, οπότε πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι. Θα μπορούσε να κηρύξει κατάπαυση του πυρός, όπως έκανε το 2014, κρατώντας τα εδάφη που έχει κερδίσει. Αυτό θα άφηνε την Ουκρανία με μια άλλη παγωμένη σύγκρουση, την οποία ο Πούτιν θα εκμεταλλευόταν για να εμποδίσει τη χώρα να κινηθεί στον δρόμο προς ένα ευρωπαϊκό μέλλον. Μια τέτοια κατάπαυση του πυρός θα ήταν παγίδα. Η Ουκρανία μπορεί να χρειαστεί να επιμείνει να μάχεται και να συνομιλεί ταυτόχρονα για να εξασφαλίσει μια ικανοποιητική συμφωνία. Θα πρέπει να υποστηριχθεί σε αυτές τις διαπραγματεύσεις από τους συμμάχους της, οι οποίοι κρατούν το κλειδί για τις κυρώσεις και τις εγγυήσεις ασφαλείας ώστε να αποτρέψουν μια νέα ρωσική εισβολή. Η μεγαλύτερη εγγύηση για το ασφαλές μέλλον της Ουκρανίας βρίσκεται στα χέρια της ΕΕ. Η προσφορά στην Ουκρανία του καθεστώτος υποψήφιας χώρας και ένας σαφής δρόμος για την ένταξη, έστω και μακρύς, θα καταστήσει πολύ δύσκολο για τη Ρωσία να εισβάλει ξανά.

Ο Τζόναθαν Πάουελ ήταν προσωπάρχης στην κυβέρνηση του πρώην πρωθυπουργού της Βρετανίας Τόνι Μπλερ. Ηταν ο επικεφαλής βρετανός διαπραγματευτής στις συνομιλίες για τη Βόρεια Ιρλανδία