Γιατί είναι περιορισμένες {LF}οι επιλογές της Fed

Η Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ ελπίζει να κατευθύνει την οικονομία προς την επιθυμητή κατεύθυνση διαμορφώνοντας τις προσδοκίες για τα μελλοντικά επιτόκια. Η Fed θα πρέπει να αποκλίνει από την προηγούμενη καθοδήγηση μόνο εάν υπάρχουν ουσιαστικές ενδείξεις ότι η οικονομία βρίσκεται σε λάθος δρόμο.

Το ερώτημα τι πρέπει (πραγματικά και όχι θεωρητικά) να κάνει η Fed είναι πιο δύσκολο. Οι προσδοκίες της αγοράς ομολόγων υποδηλώνουν ότι το επιτόκιο των ομοσπονδιακών κεφαλαίων θα είναι κατά μέσο όρο περίπου 2,75% ετησίως τα επόμενα δύο χρόνια, πριν πέσει στο 2,5% ετησίως την επόμενη δεκαετία.

Με άλλα λόγια, οι αγορές αναμένουν ότι η Fed θα αυξήσει το επιτόκιο πολιτικής της στο 3,5% το επόμενο έτος και στη συνέχεια θα προχωρήσει σε μια ολίσθηση πίσω ίσως στο 2% – ή μέχρι να συμβεί κάτι άλλο στην οικονομία. Αυτή η τροχιά συνεπάγεται (το ισοδύναμο για) τρεις αυξήσεις των επιτοκίων κατά 50 μονάδες βάσης (bps) και τέσσερις αυξήσεις 25 bps σε επτά συνεδριάσεις.

Ο λιγότερο προτιμώμενος δρόμος είναι η Fed να κάνει τις αυξήσεις των επιτοκίων με τρόπο που αφήνει τους ανθρώπους αβέβαιους για το πόσο μακριά πιστεύει ότι θα χρειαστεί να φτάσει τελικά με τις αυξήσεις αυτές.

Η θεωρία βέλτιστου ελέγχου υπαγορεύει ότι εάν η μύτη του ιστιοφόρου σας δεν δείχνει προς τα εκεί που θέλετε να πάτε – εάν ο έλεγχός σας δεν είναι στο βέλτιστο επίπεδο – θα πρέπει να γυρίσετε τη πλώρη του όσο το δυνατόν γρηγορότερα μέχρι να φτάσετε σε ένα σημείο όπου δεν θα μπορείτε πλέον να το καταλάβετε εάν η επόμενη διόρθωση πορείας σας θα χρειαστεί να γίνει στα δεξιά ή στα αριστερά.

Αυτό σημαίνει για τη νομισματική πολιτική ότι η Fed θα πρέπει να αλλάζει τον στόχο της κάθε μήνα. Υπάρχει το επιχείρημα ότι αυτή η αρχή της θεωρίας βέλτιστου ελέγχου δεν ισχύει για τη νομισματική πολιτική: η Fed πρέπει να αποφύγει διαταραχές στη χρηματαγορά. Αλλά ο φόβος αυτός που υπάρχει για τέτοιες διαταραχές δημιουργείται ακριβώς επειδή η Fed δεν έκανε ποτέ (μέχρι τώρα) μεγαλύτερες κινήσεις.

Επιπλέον, η Fed πρέπει να ασκήσει νομισματική πολιτική με τα εργαλεία και τις διαδικασίες που διαθέτει. Στην ιδανική περίπτωση, θα είχε προετοιμάσει το έδαφος για μια αύξηση (στην προηγούμενη συνεδρίαση) έως και 200 μονάδων βάσης, επειδή αυτό θα χρειαζόταν για να φτάσει το επιτόκιο των ομοσπονδιακών κεφαλαίων σε ένα βέλτιστο ουδέτερο επίπεδο.

Ο Μπράντφορντ Ντελόνγκ είναι καθηγητής Οικονομικών στο University of California στο Berkeley και συνεργάτης του National Bureau of Economic Research των ΗΠΑ.