Ο άνθρωπος δίχως πρόσωπο

Εδώ και κάποιες μέρες έχω την εντύπωση ότι το λεγόμενο «μεγάλο κοινό» περισσότερο ασχολείται με κιλά και περιφέρειες παρά με τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Λόγια, λόγια, λόγια, άλλοτε ουσιαστικά και άλλοτε φληναφήματα για το δικαίωμα των γυναικών στο plus size, στα φρύδια σαν ταβανόβουρτσες, πιάσαμε το «καριοφίλι» – δηλαδή το πληκτρολόγιο – στον αγώνα ενάντια στη «δικτατορία της ομορφιάς», εντύπωση μου κάνει ότι δεν έχουμε καταδικάσει ακόμη τον Ντοστογιέφσκι που θεωρούσε ότι «η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο» (δεν εννοούσε βέβαια κατά γράμμα αυτό που λέει η φράση) αλλά ας μην απολογηθώ τώρα και για τον θείο Φιόντορ. Πάντως, μέχρι τα ανώτατα κομματικά κλιμάκια έφτασε η υπόθεση αφού η μη μου άπτου επίδοξη πολιτικός από τη Θεσσαλονίκη είδε την πόρτα της εξόδου από τη Νέα Δημοκρατία (όχι ότι είχε ποτέ περάσει επισήμως την είσοδο) και, τέλος πάντων, αν καταλήξαμε κάπου και αν συμφωνήσαμε σε κάτι είναι ότι ναι μεν η ομορφιά μπορεί να έχει κανόνες, δεν παράγει ωστόσο πρότυπα.

Και μέχρι εδώ, όλα καλά.

Εν τω μεταξύ, όσο εμείς συζητούσαμε αυτά τα, για πολλούς, αυτονόητα και για κάποιους δικαιωματικά, ένας άνθρωπος ζούσε σαν τρομαγμένο αγρίμι. Εξαιτίας, ακριβώς, της εμφάνισής του. Σαράντα έξι μέρες κρυβόταν σε ένα εγκαταλελειμμένο σπίτι στον Πύργο ο Θύμιος Μπουγάς, ο άνθρωπος που πριν από 14 χρόνια έμεινε, ύστερα από ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα, «χωρίς πρόσωπο». Οχι δηλαδή ότι έως την εξαφάνισή του ζούσε κανονικά. Ηταν το «τέρας» που πετροβολούσαν οι τζάμπα «μάγκες» της πόλης, ο παραμορφωμένος, ο αποκρουστικός. Λέξεις, έννοιες και περιγραφές βγαλμένες λες από τον Μεσαίωνα. Ενας άνθρωπος σε πλήρη αποκλεισμό ακόμη και από τα αυτονόητα εξαιτίας της δυσμορφίας του. Που, όπως διαπίστωσα, δεν συγκίνησε την κοινή γνώμη όσο περίμενα σε μια εποχή που (υποτίθεται ότι) σηκώνει ψηλά τα λάβαρα της αλληλεγγύης και της ενσυναίσθησης. Οσο, βέβαια, αντέχει το στομάχι μας. Ναι, καταλαβαίνω. Είναι και σωστό και εύκολο να πεις σε μία πανέμορφη γυναίκα με κάποια παραπάνω κιλά «Ελα όπως είσαι». Αντε όμως να το πεις στον δύσμοιρο τον Θύμιο με το αποκρουστικό πρόσωπο.

Σε περιπτώσεις όμως σαν του Θύμιου θα αποδείξουμε εάν είμαστε όντως μια κοινωνία που υψώνει ένα πλέγμα αλληλεγγύης και συμπαράστασης γύρω από τους «αποκλεισμένους» λόγω εμφάνισης ή μας αρέσει, απλώς, να το λέμε, να το κάνουμε ποστ, σύνθημα, σκίτσο, αφίσα, κάρτα, κορνίζα.

Ο Θύμιος βρέθηκε. Ο δήμαρχος Πύργου Παναγιώτης Αντωνακόπουλος τον έθεσε, κατά κάποιον τρόπο, υπό την προστασία του, ανέλαβε τη φροντίδα του. Σε εμάς απομένει να μην πάρουμε τα μάτια μας πάνω από αυτόν τον άνθρωπο που δεν αντέχουμε να δούμε το πρόσωπό του. Ακριβώς γι’ αυτό.

Το νεγκλιζέ της κυρίας Αχτσιόγλου

Στο επίσημο σάιτ του ΣΥΡΙΖΑ έχει ανεβεί από χθες ένα βίντεο όπου η τομεάρχης Οικονομικών του κόμματος Εφη Αχτσιόγλου κάνει κάποια δήλωση για τα επιδόματα της κυβέρνησης. Στο βίντεο η κυρία Αχτσιόγλου είναι κάπως νεγκλιζέ. Φοράει, δηλαδή, ένα ρούχο που μοιάζει με κομπινεζόν και που εδώ και χρόνια αποτελεί κλασικό κομμάτι της γυναικείας γκαρνταρόμπας.

Η κυρία Αχτσιόγλου είναι μια νέα, όμορφη γυναίκα που μπορεί να φοράει ό,τι θέλει. Οπου όμως θέλει; Το έχει απαντήσει προ δεκαετιών η μαντεμουαζέλ Κοκό Σανέλ. Που έχει πει πως όταν βλέπεις μια γυναίκα, πρέπει την επόμενη μέρα να θυμάσαι τη γυναίκα, όχι το ρούχο που φορούσε. Αν βλέπαμε την κυρία Αχτσιόγλου με αυτό το «σαν κομπινεζόν» φόρεμα σε ένα μπαρ, θα θυμόμασταν τη γοητευτική γυναίκα. Οταν όμως τη βλέπουμε με αυτό το ρούχο να μιλάει για οικονομικά, θυμόμαστε το ρούχο. Και ψάχνουμε μέσα σε αυτό τη γυναίκα και τις δηλώσεις της. Τόσο απλό.