Κατάθεση ψυχής από {LF}τον σαμάνο Νικ Κέιβ

Ο σαμάνος είναι o αρχαίος όρος για τον θεραπευτή που καταλαβαίνει ότι ο υλικός κόσμος είναι έκφραση ενός λεπτότερου ενεργητικού κόσμου. Εμαθε πώς να ονειρεύεται τον κόσμο του και πώς να περιφέρεται μέσα σε αυτόν τον ενεργητικό χώρο ώστε να μπορεί να συμμετέχει στη δημιουργία και στη διαχείριση της πραγματικότητας. Εχει στραφεί στον κόσμο του ασυνείδητου, εξαιτίας έντονης ψυχολογικής εμπειρίας. Τέλος, ο σαμάνος δουλεύει με το πνεύμα ή την ψυχή θεραπεύοντας ψυχικές ασθένειες, για αυτό και η κυριολεκτική μετάφρασή του σημαίνει «όποιος ξέρει».

Την περασμένη Τετάρτη στη σκηνή του Release Athens Festival 2022 εμφανίστηκε ο αγαπημένος αυστραλός σαμάνος του ελληνικού κοινού, ο οποίος συνειδητά-ασυνείδητα από την εποχή των Birthday Party ως τους Bad Seeds (αλλά και στη σόλο πορεία του), έχει στραφεί στον κόσμο του ασυνείδητου, μετουσιώνει τις προσωπικές του ψυχολογικές εμπειρίες σε στίχους, μουσική και τραγούδια για να φθάσει στην εξιλέωση, όχι μόνο τη δική του αλλά και όλων όσοι τον ακολουθούν. Ο λόγος, φυσικά, για τον Νικ Κέιβ, τον σύγχρονο σαμάνο της μουσικής, που πήρε από το χέρι τους θεατές/ακροατές της συναυλίας του και τους οδήγησε στην κάθαρση. Πρωτίστως όμως ήταν προσωπική κάθαρση.

Ο αυστραλός καλλιτέχνης απογειώθηκε και απογείωσε τους φίλους του, αψήφησε την ύλη και τους νόμους της βαρύτητας, ανυψώθηκε άλλοτε με θλίψη κι άλλοτε με έκρηξη, περπάτησε στα χέρια και στους ώμους των οπαδών του που βρίσκονταν ακριβώς κάτω από τη σκηνή, ευλόγησε θέτοντας την παλάμη του επί της κεφαλής της δεσποινίδας που τραγουδούσε μαζί του, την πρώτη σειρά, δάκρυσε όταν τραγούδησε για τους δύο χαμένους γιους του (τον Τζέθρο φέτος και τον Αρθουρ πριν από επτά χρόνια), έδωσε και πήρε δύναμη, ούρλιαξε ωσάν δαιμονισμένος, οι λέξεις Children, cry, just breathe, boom boom boom επαναλαμβάνονταν συχνά. Την ερμηνεία του «O Children» τη συνόδεψε με τη φράση «Το τραγούδι αυτό είναι για τα παιδιά, που είμαι σίγουρος ότι είστε. Και εγώ είμαι, απολύτως».

ΤΣΑΛΑΚΩΘΗΚΕ. Ο Νικ Κέιβ στην πλατεία Νερού τσαλακώθηκε. Επειδή το ήθελε και όχι επειδή το επιβάλλουν οι κανόνες της στυλιζαρισμένης συναυλίας που συνοδεύουν την προσωπικότητά του. Θεατρικός, συναισθηματικός, σκληρός και ανθρώπινος, ηδονικός στην ερμηνεία, αέρινος στη κίνηση, πένθησε με σεβασμό τους γιους του, κατέθεσε την ψυχή του και την απελπισία του και χτύπησε με τα βέλη του πολλούς από τους θεατές που θεωρούν ότι στη θλίψη είναι μόνοι τους. Ισως ζούμε με κάποιον τρόπο τα ίδια πράγματα και το κυριότερο είναι ότι δεν μπορούμε να ξεφύγουμε. «Ευχαριστώ για όλα, μέσα σε όλα τα χρόνια που έχουν περάσει» είπε και τραγούδησε encore το «Into My Arms», γραμμένο για χωρισμούς με ζωντανούς και νεκρούς.

Δεν ήταν μόνος του στο Release. Οι μουσικοί του, όπως και το τρίο γκόσπελ, έδωσαν ό,τι καλύτερο μπορούσαν, ενώ κλειδί της βραδιάς ήταν ο δρυΐδης Ελις Γουόρεν. Ο αυστραλός συνθέτης και μουσικός ακολούθησε κατά πόδας τον σαμάνο Νικ Κέιβ, με τη σοφία του, τη φαρμακευτική δύναμη των μουσικών του οργάνων. Ως ο μέγας τελετάρχης ήξερε πώς να ακολουθήσει και παράλληλα να ανυψώσει τραγούδια, γκρουπ και κοινό και να συμπληρώσει την πνευματική δομή της συναυλίας.

ΤΙ ΑΚΟΥΣΑΜΕ. Για την ιστορία, το playlist της βραδιάς: «Get Ready For Love», «There She Goes, My Beautiful World», «From Her to Eternity», «Ο Children», «Jubilee Street», «Bright Horses», «Ι Need You», «Waiting for You», «Carnage», «Tupelo», «Red Right Hand», «The Mercy Seat», «The Ship Song», «Higgs Boson Blues», «City Of Refuge», «White Elephant», «Into My Arms», «Vortex», «Ghosteen Speaks».