Πρωταθλητής στο πάρτι {LF}της ζωής του

Ο Σάσα Βεζένκοφ έτρεξε να κάνει γρήγορα φάουλ, λίγα λεπτά πριν το φινάλε και ενώ ο Ολυμπιακός είχε ήδη εκτοξεύσει τη διαφορά πάνω από τους 20 πόντους και είχε εξασφαλίσει το πρωτάθλημα και την επιστροφή στην κορυφή.

Ο λόγος για να μπει για το τελευταίο μεγάλο χειροκρότημα η σημαία του μπασκετικού Ολυμπιακού, ο Γιώργος Πρίντεζης.

Το γήπεδο πήγε να «γκρεμιστεί», οι συμπαίκτες του όρθιοι και συγκινημένοι χειροκροτούσαν όπως και ο κόουτς Μπαρτζώκας.

Οι στιγμές ήταν δικές του και ακόμα και αν ήταν σκηνοθέτης τέτοιο ιδανικό σενάριο ίσως ούτε στα καλύτερά του όνειρα.

«Ημουν και τυχερός»

«Η αλήθεια είναι ότι συνέβη ένας συνδυασμός πραγμάτων που ήταν πολύ δύσκολο να επιτευχθεί και ίσως να ήμουν τυχερός σε αυτό. Συνδυασμός καταστάσεων, ακόμα και το ότι τελειώσαμε στο ΣΕΦ και να γίνει όλο αυτό που ήταν πολύ όμορφο. Δεν ξέρω, σίγουρα και η τύχη παίζει μεγάλο ρόλο, αλλά όταν έχεις μάθει όλη σου τη ζωή να είσαι παίκτης που παίρνει σημαντικές αποφάσεις, ίσως και να προδικάζεις κάπου το μέλλον σου. Φέτος βρέθηκα σε έναν ρόλο πολύ πιο διαφορετικό από άλλες χρονιές, τον σεβάστηκα, τον αποδέχτηκα, προσπάθησα να είμαι όσο πιο θετικός γίνεται για την ομάδα, να ρίξω πολύ το εγώ μου και ίσως αυτό οδήγησε τελικά στο να έρθει ο δύσκολος συνδυασμός που προανέφερα και να έχω αυτό το όμορφο φινάλε» μας εξομολογήθηκε στην κουβέντα που είχαμε στον «αέρα» του ιντερνετικού ραδιοφώνου της ΕΟΚ έχοντας συνειδητοποιήσει το «αντίο» καθώς όπως είπε: «Ηταν κάτι που το είχα σκεφτεί, είχα πάρει την απόφασή μου και μπορεί να είναι περίεργη κατάσταση αλλά είναι και όμορφη όταν τελειώνει με αυτόν τον τρόπο. Οταν φεύγεις και νιώθεις όμορφα, με ανθρώπους που σε αγαπάνε και τους αγαπάς, με καταστάσεις που τις αγαπάς, σίγουρα είναι δύσκολο να αποχωρίζεται τη συνήθειά σου, αλλά δόξα τω Θεώ, όλα καλά».

Η «Φραγκοσυριανή»

Ο Κώστας Σλούκας πήρε το μικρόφωνο στο γήπεδο (καθώς στο γλέντι που ακολούθησε σε νυχτερικό κέντρο αυτό το κρατούσε ο Γιώργος Πρίντεζης τραγουδώντας, τι άλλο, τη Φραγκοσυριανή!) και έδωσε το σύνθημα: «Αποθεώστε αυτόν τον τεράστιο παίκτη. Αυτή την παικτάρα με το 15 δεν θα τον ξαναδούμε» για να ξεσπάσει ο κόσμος σε πρωτοφανή αποθέωση. Αλλωστε όλοι οι συμπαίκτες και οι άνθρωποι του Ολυμπιακού φορούσαν φανέλα με το νούμερο 15 και το όνομα Πρίντεζης στην πλάτη, ενώ ούτε ένας (!) φίλος των πρωταθλητών δεν μπήκε στο γήπεδο πριν ολοκληρωθεί το τελετουργικό της απονομής.

«Προσωπικά δίνω πολύ σημασία στο ανθρώπινο κομμάτι είτε στη δουλειά είτε σε οτιδήποτε. Ξέρω ότι σε πολλούς ανθρώπους θα λείψω και στενοχωρήθηκαν. Και μένα θα μου λείψουν. Ξέρω ότι έχω ανθρώπους στον Ολυμπιακό που με νοιάζονται, που ήξεραν και ήξερα ότι είναι πάντα δίπλα μου. Αυτό μένει στο τέλος της ημέρας» λέει συγκινημένος στα «ΝΕΑ», επιλέγοντας και τρία στοπ-καρέ που θα έκανε στο φιλμ της αθλητικής του ζωής: «Σίγουρα η τελευταία είναι μέσα στις στιγμές που θα έβαζα, όπως φυσικά τα ευρωπαϊκά του 2012 και του 2013. Αλλά η μέρα που σήκωσα το πρωτάθλημα έχοντας χάσει τον πατέρα μου το 2016, ήταν ένα πολύ καλό χαστούκι, θα το έβαζα σίγουρα μέσα. Επρεπε να συμβεί αυτό για να καταλάβω τι δύναμη έπαιρνα από αυτό που λέμε πολλές φορές αθλητική οικογένεια, να καταλάβω ακριβώς τι είναι. Ηταν και ο κόουτς Σφαιρόπουλος που είχαμε περάσει πολλά και με βοήθησε πάρα πολύ, όλοι τότε με βοήθησαν να σταθώ και να είμαι εκεί στο ματς».

Το ντουλαπάκι

Οταν τον ρωτάμε τι θα αφήσει στο ντουλαπάκι με το Νο 15 στα αποδυτήρια, γέλασε: «Ε, έχει μέσα πολλές εικόνες από Αγίους, είναι εικονοστάσι κανονικό, έχει άπειρα φυλαχτά. Σκέφτομαι τι θα γίνει αν πάω του χρόνου και το δω το ντουλαπάκι. Θα μου φανεί περίεργο. Εζησα εκεί περισσότερες στιγμές από όσες στο σπίτι μου, έχω αλλάξει και σπίτι τα τελευταία πέντε χρόνια οπότε εκεί ήταν σίγουρα περισσότερες. Πάντως το πρόσημο είναι θετικό στο τέλος».

Θεωρεί τους αδελφούς Αγγελόπουλους ένα από τα πιο σημαντικά κομμάτια γιατί «ό,τι επιτυχία έχει έρθει, ακόμη και δύσκολες καταστάσεις είναι γιατί εκείνοι έχουν πάρει επάνω τους το βαρύ φορτίο να κουβαλήσουν το όραμα του Ολυμπιακού», ενώ μας θύμισε για μια ακόμα φορά τη λατρεία του για την ομάδα του: «Το ότι είπα ότι δεν θα πήγαινα στον Παναθηναϊκό μπορεί να μεταφραστεί με δύο όψεις. Κάποιοι δημοσιογράφοι προβάλλουν δυστυχώς την κακιά όψη. Δεν σημαίνει ότι χλευάζεις ή δεν τη σέβεσαι την άλλη ομάδα. Σημαίνει απλά ότι αγαπάς πιο πολύ την ομάδα που είσαι, ακόμη και στα δύσκολα ή κι όταν είναι χειρότερες οι συνθήκες. Προσωπικά θα διάλεγα μια Ευρωλίγκα με τον Ολυμπιακό παρά 4 Ευρωλίγκες με ρωσικές ή τουρκικές ή άλλες ομάδες».