Ενα αντίο βγαλμένο από όνειρα!

Η αποχώρηση του Γιώργου Πρίντεζη από τα παρκέ είχε τη μεγαλοσύνη που (συνήθως) υπάρχει σε ανάλογες στιγμές, συν την απαραίτητη βουτιά στο συναίσθημα και τη συγκίνηση. Με ελάχιστα λόγια, τα πάντα σε  αμπαλάζ μιας καριέρας που δεν θα μπορούσε να είναι καλύτερη για τον διεθνή φόργουορντ. Τον τέως διεθνή φόργουορντ και πόσο δύσκολο είναι να συνηθίσεις για τον καταπληκτικό Πρίντεζη το «τέως»…

Ηρθε στον Ολυμπιακό σε ηλικία 16 ετών, άγουρο παλικάρι από τον Αγιο Δημήτριο και κατάφερε να πραγματώσει τα όνειρά του. Δεν ήταν εύκολο. Για κάθε Πρίντεζη που φτάνει ψηλά, υπάρχουν χιλιάδες παιδιά που χάνουν τον δρόμο, τυφλώνονται από τα φώτα ή τα λούσα και εντέλει μένουν αιώνια ταλέντα. Ο «Πριντ» δεν ανήκε σε αυτή την οικογένεια…

Δύο φορές επέστρεψε στο Λιμάνι. Ισως λίγοι το ανέμεναν. Η πρώτη ήταν όταν πήγε δανεικός στη Λάρισα και την Ολύμπια ώστε να… ψηθεί το 2006. Δεν κάηκε! Γύρισε. Στάθηκε, έπεισε, δημιούργησε στιγμές και προσδοκίες. Η επόμενη ήταν αφάνταστα πιο δύσκολη. Το 2009 αποχώρησε για τη Μάλαγα στα 24 χρόνια του και ενώ μάλλον είχε μείνει στάσιμος στον Ολυμπιακό. Δύο χρόνια στα ξένα και επάνοδος όταν λίγοι το προέβλεπαν. Και η συνέχεια γνωστή.

Το 2012 «υπέγραψε» τον θρίαμβο του Ολυμπιακού στην Ευρωλίγκα. Με ένα σουτ δική του πατέντα, το καλάθι της νίκης, το περιλάλητο «πεταχτάρι» που έγινε συνώνυμό του! Ελάτε, ποιοι έχουν τη δική του τύχη να ζουν όλα αυτά; Και για μια πενταετία – εξαετία, όντως ήταν το κορυφαίο 4άρι στην Ευρωλίγκα.

Ουδέποτε ήθελε να πει αντίο στον Ολυμπιακό. Οσο κι αν έμενε στο Λιμάνι, δεν ένιωσε στιγμή που έφτασε το πλήρωμα του χρόνου. Δεν λύγισε από τις (όποιες) αντιξοότητες, δεν τον σταματούσε τίποτα προκειμένου να βρίσκει κίνητρο και να συνεχίζει τη διαδρομή με τα ερυθρόλευκα. Η φθορά στη σχέση με τον Ολυμπιακό ήταν μια λέξη άγνωστη. Πόσο γοητευτικό. Και όταν μέσα σε ελάχιστα λεπτά ανανέωνε συμβόλαια, σαν πιτσιρίκι δεν έκρυβε μπροστά σε όλες τις κάμερες τα δάκρυα της χαράς.

Η αναγνώριση από το κοινό ήταν φοβερή. Οχι μόνο του Ολυμπιακού. Αλλά από τους πάντες. Ισως για αστείο, ίσως και μεταξύ σοβαρού και αστείου, ειπώθηκε πως είναι ο μόνος παίκτης που θα μπορούσε να δει ματς από αντίπαλες εξέδρες σε ξένο γήπεδο. Αληθεύει. Ισχύει. Και το χειροκρότημα που απέσπασε ή τα σχόλια οπαδών του ΠΑΟ ακόμη και σε δύσκολες στιγμές προσωπικές, το αποδεικνύουν. Ο Πρίντεζης δεν προκάλεσε ποτέ, δεν πούλησε φτηνό οπαδιλίκι, ήταν ντόμπρος και το εκτίμησαν όλοι.

Το 2007 έγινε ντραφτ στο ΝΒΑ. Σπουδαίο παράσημο για τον ίδιο να είναι στη λίστα των Σπερς του Σαν Αντόνιο. Η όποια ματαιοδοξία του καλύφθηκε. Αλλά δεν θέλησε καν να δοκιμάσει στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Γεμάτος ήταν στο ΣΕΦ.

Και το φινάλε της αληθινής δόξας. Με «σκούπα» επί του Παναθηναϊκού. Με νταμπλ. Με απόδοση σε όλη τη διάρκεια της σεζόν για την ομάδα του υπέροχη, μια ανωτερότητα που από όλους αναγνωρίστηκε. Ο καλύτερος επίλογος για τον καλύτερο παίκτη και το καλύτερο παιδί του μπάσκετ!