Τα γενέθλια μιας εποχής…

Ο Αντον Τσέχωφ έγραψε κάποτε πως «οι άνθρωποι δεν προσέχουν αν είναι καλοκαίρι ή χειμώνας αν είναι ευτυχισμένοι». Και πραγματικά δεν υπάρχει τίποτα πιο ταιριαστό ως εισαγωγικό σημείωμα μια σημαδιακή μέρα σαν αυτή για τον Ολυμπιακό και κατ’ επέκταση για τον ελληνικό αθλητισμό: 18 Ιουνίου 2010 – 18 Ιουνίου 2022. Μια ντουζίνα χρόνια από την ημέρα που ο Βαγγέλης Μαρινάκης έπιασε το τιμόνι του κορυφαίου αθλητικού συλλόγου της χώρας. Τα γενέθλια μιας εποχής που λες και ξεκίνησε χθες…

Χρόνια όμορφα που κύλησαν σαν το νερό σε φόντο ερυθρόλευκο. Χρόνια που έρχονται και συνεχίζουν πάντα εναρμονισμένα σε εκείνο το μότο που σκαρώθηκε από τον ίδιο τον διοικητικό ηγέτη του Ολυμπιακού μια νύχτα έξω από το Old Trafford: «We keep on dreaming». Χρόνια με εξέλιξη, πρόοδο, τίτλους, λύπες, χαρές, αναμνήσεις. Μα πάνω από όλα χρόνια που οι Ερυθρόλευκοι αποτέλεσαν την εξαίρεση του κανόνα για όσα συνέβησαν και στο ελληνικό ποδόσφαιρο αλλά συνολικά  στην ελληνική κοινωνία στο αντάμωμα με τη μεγαλύτερη οικονομική κρίση που προέκυψε μεταπολεμικά στην Ελλάδα.

Κόντρα στη λογική
Εβλεπες να λυγίζουν… βουνά. Να συμβαίνουν απίθανα και να καταγράφονται ιστορικά χαμηλά. Και την ίδια στιγμή γύριζες το βλέμμα στον Ολυμπιακό και τον παρατηρούσες να κάνει το ένα βήμα μετά το άλλο στο ξεχωριστό μονοπάτι που ο ίδιος χάραξε. Με όραμα, δύναμη, επιθυμία, μεράκι. Και με έναν άνθρωπο που επί της ουσίας συγκρούστηκε με τη λογική διαθέτοντας ένα εξωπραγματικό ποσό από την προσωπική του περιουσία εκείνο το καλοκαίρι του 2010 για χάρη της ομάδας που έβαλαν στην καρδιά του από μικρό παιδί ο πατέρας του Μιλτιάδης και ο Πειραιάς. Λεπτομέρειες δεν ειπώθηκαν ποτέ. Το ρεπορτάζ εκείνων των ημερών όμως κατέγραφε με βεβαιότητα ότι ο Βαγγέλης Μαρινάκης με το «καλημέρα» ανέλαβε υποχρεώσεις και έκανε επενδύσεις που συνολικά ξεπέρασαν τα 100 εκατ. ευρώ.

Και ο Ερασιτέχνης
Και δεν ήταν μόνο η μεγάλη ευθύνη του ποδοσφαίρου σε μια συγκυρία όπου η «επανεκκίνηση» αποτελούσε ανάγκη.  Ηταν πως από την πρώτη στιγμή πήρε στα χέρια του και τον Ερασιτέχνη, που από την κακοδιαχείριση βρίσκονταν και εκείνος πια σε μαρασμό (όπως και ο ποδοσφαιρικός Ολυμπιακός που μόλις είχε τερματίσει στην 5η θέση του βαθμολογικού πίνακα της Super League). Ο ίδιος Ερασιτέχνης που η ολική του επαναφορά σε αυτή τη 12ετία μετέτρεψε το κλαμπ σε έναν από τους ισχυρότερους πολύ-αθλητικούς συλλόγους σε ολόκληρη την Ευρώπη. Εχουν πάντα μεγάλη σημασία στα σπορ οι τίτλοι. Και είναι και μια… μονάδα μέτρησης που για πολλούς θέτει τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην επιτυχία και την αποτυχία. Ο Ολυμπιακός λοιπόν αυτά τα 12 χρόνια σαρώνει σε τίτλους και μάλιστα σε ένα περιβάλλον εχθρικό. Είναι μη συγκρίσιμη η σοδειά του με όλους τους υπόλοιπους ελληνικούς συλλόγους μαζί! Αλλά οι τίτλοι δεν είναι η μεγαλύτερη επιτυχία του. Είναι άλλα πολλά  που κάνουν το κοινό του να καμαρώνει.

Εγγύηση
Από την κοινωνική συνείδηση που ανέπτυξε όλα αυτά τα χρόνια και έγινε κομμάτι της κουλτούρας του, μέχρι τον τεχνοκρατικό τρόπο οργάνωσης και της σταδιακής εξέλιξης σε έναν πανίσχυρο αθλητικό οργανισμό που ολοένα και πλησιάζει πιο κοντά στο μοναδικό που ο ίδιος ο Βαγγέλης Μαρινάκης ζήτησε στην πρώτη του συνέντευξη Τύπου πίσω στο 2010: «Να γίνει ο Ολυμπιακός αυτόνομος. Να μη χρειαστεί να κάνει άλλος κανείς μια τέτοια οικονομική θυσία για χάρη του». Ο Ολυμπιακός του 2022 δεν έχει μόνο 10 πρωταθλήματα περισσότερα από τότε, ούτε μια σειρά από ευρωπαϊκά τρόπαια στο δωμάτιο των επάθλων του Ερασιτέχνη. Εχει μια χαρακτηριστική αίσθηση δύναμης όπως προκύπτει από την εξαιρετική οικονομική διαχείριση. Από τις επενδύσεις. Από την ίδια την περιουσία που πλέον ανήκει στο κλαμπ σε εγκαταστάσεις κ.λπ. Και αυτά δεν είναι που εξασφαλίζουν μόνο την ευημερία και το μεγάλο προβάδισμα σε σχέση με τον εγχώριο ανταγωνισμό. Είναι που εγγυώνται για το αύριο.

Και παρακαταθήκη
O Ολυμπιακός άλλαξε, εξελίχθηκε, καταφέρνοντας όμως να μείνει πιστός στις αξίες και το φιλόδοξο προφίλ του. Κέρδισε τίτλους – ετοιμάζεται να κερδίσει και άλλους – όπως απαιτεί το ανταγωνιστικό του dna. Προόδευσε έχοντας πάντα κατά νου το βάρος της κληρονομιάς που κουβαλά. Δημιούργησε ήδη τις επόμενες γενιές, που νιώθουν την καρδιά τους να χτυπά πιο γρήγορα σε φόντο ερυθρόλευκο. Ανέπτυξε έναν έντονο κοινωνικό χαρακτήρα, όπως επιβάλλει το βαρύ όνομα του. Κυρίως όμως κατάφερε να μας αναγκάσει πολλές φορές να τον θεωρήσουμε «εξαίρεση» στον κανόνα αυτής της δεκαετίας για ολόκληρη τη χώρα. Οι Πειραιώτες έγιναν η απόδειξη σε αυτή τη δύσκολη συγκυρία που τελικά είναι μια ολόκληρη εποχή ξεκινώντας από την οικονομική κρίση και περνώντας από την πανδημία κ.λπ. πως αν θέλεις τελικά μπορείς. Εξαίρεση στην «ελεύθερη πτώση». Ή πιο σωστά: παράδειγμα προς μίμηση. Και αυτή ήταν και παραμένει η μεγαλύτερη παρακαταθήκη της εποχής του Βαγγέλη Μαρινάκη στο μεγάλο λιμάνι της καρδιάς του…