Ο Ντε Σαντ παίζει μπάλα

Πριν από χρόνια, ντάλα καλοκαίρι, χτύπησε το τηλέφωνο στο γραφείο. Ηταν ο διευθυντής της εφημερίδας. Σε φορτισμένη κατάσταση έκανε παρατηρήσεις γιατί συνάδελφος περιέγραφε παίκτη για τον οποίον ενδιαφερόταν η ομάδα της οποίας κάλυπτε το ρεπορτάζ σε κάτι μεταξύ Μέσι και Ρονάλντο.

«Αν γράφουμε υπερβολές για τέτοιους παίκτες, τι θα γράψουμε αν έρθει ο πραγματικός Μέσι;», είχε αναρωτηθεί. Ο Μέσι δεν θα ερχόταν ποτέ, αλλά είχε δίκιο.

Ωστόσο παραγνώριζε μια λεπτομέρεια που ισχύει για το ποδόσφαιρο στη διάρκεια του θέρους: καθετί είναι καλό όταν είναι υπερβολικό. Πρόκειται για μια ατάκα που έχει διατυπώσει ο Ντονασιάν Αλφόνς Φρανσουά, πιο γνωστός ως Μαρκήσιος ντε Σαντ ο οποίος βεβαίως είχε άλλα στον νου του όταν την έλεγε, αφού το ποδόσφαιρο δεν υπήρχε τότε ούτε ως ιδέα. Αν ζούσε στις μέρες μας, ο ηδονιστικός σε σημείο διαστροφής γάλλος φιλόσοφος από τον οποίον καθιερώθηκε ο όρος «σαδισμός», θα μπορούσε βεβαίως να επαναλαμβάνει τον αφορισμό του σε κάθε μεταγραφική περίοδο.

Η υπερβολή για τα νέα αποκτήματα ταυτίζεται με το «καλό». Οσο βαρύγδουποι είναι οι χαρακτηρισμοί για έναν παίκτη, τόσο ισχυρότερος είναι ο σπόρος από τον οποίον θα γεννηθούν τα όνειρα των φιλάθλων.

Αν τα κλαμπ δεν δημιουργήσουν συνθήκες αισιοδοξίας, αν δεν πείσουν πως οι νέοι παίκτες που ήρθαν είναι καλύτεροι απ’ αυτούς που έφυγαν, ότι θα οδηγήσουν την ομάδα σε λεωφόρους επιτυχίας και θα γεμίσουν την τροπαιοθήκη, πώς θα καταφέρουν να πουλήσουν εισιτήρια διαρκείας, να γεμίσουν τα γήπεδά τους και να προσελκύσουν χορηγούς;

Δεν πρόκειται βεβαίως για ελληνικό φαινόμενο. Πρόκειται για προσφιλή μέθοδο των κορυφαίων κλαμπ ανά τον κόσμο τα οποία έχουν πολύ περισσότερα να κερδίσουν από τη γέννηση μεταγραφικών ονείρων.