Ο πήχης και ο ενθουσιασμός

Καλός ο ενθουσιασμός. Καλή η χαρά, η περηφάνια που μπορεί να νιώσουμε, η ελπίδα για ένα αύριο που θα είναι καλύτερο του χθες. Ακόμα καλύτερο; Το γεγονός πως στο επόμενο Nations League η εθνική ομάδα θα παίζει με μεγαλύτερα ονόματα του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Μπορεί να παίξει μέχρι και με τη Γαλλία ή την Αγγλία. Ναι και τα δύο αυτά μεγαθήρια κινδυνεύουν με… υποβιβασμό από την πρώτη στη δεύτερη κατηγορία του Nations League. Και στη δεύτερη κατηγορία θα παίξει στο επόμενο η Ελλάδα. Το πρεστίζ θα ανέβει με τέτοιους αντιπάλους και μόνο καλύτερος μπορείς να γίνεις.

Καλά όλα αυτά και μακάρι να έρθουν κι άλλα. Προκρίσεις σε μεγάλες διοργανώσεις, μεγάλες νίκες. Αλλά θα πρέπει σιγά σιγά να αρχίσουμε να κουμαντάρουμε τον ενθουσιασμό, να προσγειωνόμαστε στην πραγματικότητα. Προκειμένου το μέλλον να είναι πράγματι ελπιδοφόρο. Η εθνική ομάδα έκανε τα απολύτως απαραίτητα μέσα στον Ιούνιο. Αν θέλετε, έκανε εκείνα που είναι υποχρεωμένη να κάνει. Δηλαδή να κερδίζει ομάδες όπως το Κόσοβο, η Κύπρος, η Β. Ιρλανδία. Δεν είναι κάποια υπέρβαση. Τη θεωρούμε τέτοια γιατί δεν καταφέρναμε τα προηγούμενα χρόνια να κάνουμε ούτε τα… απαραίτητα. Τα εύκολα, τα δυνατά.

Ο Γκουστάβο Πογέτ «έστρωσε» την Εθνική κυρίως στον ψυχολογικό τομέα. Επέστρεψε στις αρχές του ποδοσφαίρου μας, δηλαδή στην καλή αμυντική λειτουργία, στους κλειστούς χώρους για τον αντίπαλο και άφησε την επίθεση «ελεύθερη». Τον  Μπακασέτα να… τριγυρνά, τον Γιακουμάκη να περιμένει τη μία φάση, τον Μάνταλο απελευθερωμένο, τους εξτρέμ να τρέχουν με την μπάλα στα πόδια. Αυτά απέναντι σε ομάδες τέτοιου τύπου μπορούν να πετύχουν. Ορθώς χαίρονται όλοι που βλέπουν και πάλι μια Ελλάδα με νοοτροπία νικητή. Απέναντι σε ομάδες τύπου Γαλλίας και Αγγλίας, όμως, θα διεκδικήσει η Ελλάδα αληθινούς στόχους. Και για εκεί πρέπει να προετοιμάζεται από σήμερα.