Ο,τι λάμπει δεν είναι χρυσός

Ακούω πολύ συχνά να γίνεται συζήτηση γηπέδου για μια κοπέλα ονόματι Λατινοπούλου, που πότε πότε γράφει διάφορα πράγματα στο Τwitter και γίνεται χαμός – βρίζουν οι συριζαίοι και καμιά φορά την υπερασπίζεται η βαθιά ΝΔ. Προχθές, πάλι τα ίδια. Την έπεσε σε μια τηλεπαρουσιάστρια, που τυγχάνει να μην είναι των αισθητικών προτιμήσεών της και εξασφάλισε τη μεγάλη δημοσιότητα που συνήθως αναζητεί. Μόνο που, μαζί με τη δημοσιότητα, ήρθε και μια λιγόλογη ανακοίνωση με προέλευση τη ΝΔ: «Η πολιτεύτρια Αφροδίτη Λατινοπούλου δεν έχει κανένα αξίωμα ή θέση στο οργανόγραμμα της Νέας Δημοκρατίας, ούτε σε τοπικό ούτε σε κεντρικό επίπεδο και δεν θα είναι υποψήφια στις επόμενες εθνικές εκλογές». Λήξη επεισοδίου. Αλλά γιατί η Λατινοπούλου, που αν και παγκοσμίως άγνωστη φιλοδοξούσε να βρεθεί στη Βουλή, κατάφερε και έγινε παρεμβατική περσόνα της δημόσιας ζωής; Ενας από τους λόγους είναι η παρουσία της στα σόσιαλ μίντια και η αναπαραγωγή των εξυπνάδων που κατά καιρούς τουιτάρει από διάφορα σάιτ και ΜΜΕ, τα οποία διεκδικούν να μεταδώσουν ό,τι ενέχει χροιά κουτσομπολιού, αν μάλιστα συνοδεύεται από φωτογραφία διασημότητας. Διάβασα και μερικά σχόλιά της που ξεσήκωσαν θόρυβο, και αν μπορώ να πω κάτι με ασφάλεια είναι ότι όσα έχει πει είναι τόσο ασήμαντα που υπό κανονικές συνθήκες τα προσπερνάς, όπως προσπερνάει κανείς τις πολλές ασημαντότητες που εκφράζονται στη δημοκρατία του Διαδικτύου.

Για να προσέχουν τη γνώμη της, σκέφτηκα, πρέπει να είναι πολύ σημαντικό πρόσωπο με σπουδαίο έργο, που από σεμνότητα το κρατάει κρυφό. Εψαξα να βρω βιογραφικές πληροφορίες, πριν απ’ όλα στο προσωπικό σάιτ της, αλλά δεν βρήκα κανένα σπουδαίο έργο. Είναι τενίστρια από παιδί και το 2009 «εισάχθηκε» (όπως γράφει) στη Νομική του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Λογικά, αφού εισάχθηκε πρέπει και να εξάχθηκε. Δεν εξάχθηκε γρήγορα, επειδή τα πρώτα χρόνια άνοιξε και μια Ακαδημία Τένις, αλλά από το 2013, ως ακαδημαϊκός πλέον, αποφάσισε να διαβάσει και κάνα οικογενειακό δίκαιο. Εχοντας εξαχθεί, το 2017, άρχισε να κάνει και ραδιόφωνο, επειδή λέει της αρέσει η επικοινωνία με τον κόσμο. Υστερα ξεκίνησε μια προσχηματική καμπάνια με τοπικιστικό άρωμα, να προωθηθούν τα ελληνικά μακεδονικά προϊόντα, και έτσι κατάφερε να εισαχθεί στη ΝΔ, να είναι και υποψήφια βουλευτίνα της. Δεν εξελέγη, δεν κατάφερε να εισαχθεί στη Βουλή, αλλά προσπαθούσε να μείνει στην επιφάνεια, ελπίζοντας στην επόμενη φορά.

Εντάξει. Είναι ένα βιογραφικό που το έχουμε ξαναδεί. Πρόσωπα που επιδερμικά περνούν από παντού, με λίγη φωτογένεια, λίγο θράσος, λίγες δημόσιες σχέσεις, διεκδικούν ένα μονιμότερο βόλεμα στην αγκαλιά της πολιτικής. Η συγκεκριμένη έχει ένα ακόμα προσόν: έχει έδρα τη Θεσσαλονίκη, όπου φαίνεται ότι το πολιτικό μπαλαμούτι έχει μεγαλύτερη ακροαματικότητα.

Εν πάση περιπτώσει, αυτή είναι η Λατινοπούλου και, πολύ πιθανόν, αν δεν υπερεκτιμούσε τον εαυτό της, να ήταν στην επόμενη Βουλή. Αλλά τον υπερεκτίμησε και την πάτησε σαν τον Μπογδάνο. Ας μη στενοχωριέται, μπορεί να συνεχίσει να παρεμβαίνει, από τον χώρο του Μπογδάνου – αν και νομίζω ότι στη Θεσσαλονίκη θα τη διεκδικήσουν κι άλλοι.

Αλλ’ η περίπτωσή της έχει μία χρησιμότητα: βάζει τα κόμματα μπροστά στην υποχρέωση να διπλο- και να τριπλοτσεκάρουν τα πρόσωπα που τα πολιορκούν και τουλάχιστον να βάζουν φραγμό στους αμοραλιστές. Ο,τι γυαλίζει δεν είναι πάντα πολύτιμο.

Ο Βάρναλης στη Μόσχα
Το κείμενο που ακολουθεί είναι του αναγνώστη Αντώνη Ν. Βενέτη (Μοναστηράκι Δωρίδος) και αναφέρεται στο περιστατικό με τον Βάρναλη, που απαξίωνε τον Σεφέρη, που αφηγήθηκα την προηγούμενη Δευτέρα:
«Το καλοκαίρι του 1934 συνέρχεται στη Μόσχα το πρώτο Συνέδριο των σοβιετικών συγγραφέων, το οποίο με εισήγηση του υπουργού Κουλτούρας, Αντρέι Ζντάνοφ, επικυρώνει το δόγμα του σοσιαλιστικού ρεαλισμού, κατά το οποίο οι συγγραφείς υπόκεινται πλέον εις τον πλήρη έλεγχο του ΚΚ. Από την Ελλάδα παρίστανται τα αφοσιωμένα στελέχη του ΚΚΕ, ο “σοφός” Δημήτρης Γληνός (1882-1943) και ο ποιητής Κώστας Βάρναλης (1884-1974). Επιστρέφουν στην Ελλάδα και περιγράφουν με διθυραμβικό τρόπο τη ζωή και τα “επιτεύγματα” της Σοβιετικής Ενωσης, στην εφημερίδα “Νέος Κόσμος”.
Ως εμμανής του παρελθόντος, όμως, αλίευσα από το “Ελεύθερο Βήμα» της 5/10/1934, επιστολή Ελληνος εκ Ρωσίας, προσφάτως επανελθόντος εξ αυτής:
“Σαν άνθρωπος που έζησα και υπέφερα στη Ρωσία, είχα κάθε λόγο να παρακολουθήσω τα όσα γράφουν δύο έλληνες διανοούμενοι για τη δεύτερή μου πατρίδα, που μόλις τελευταίως εγκατέλειψα. […] Δεν μπορώ […] να μην εκφράσω την αγανάκτησιν όλων όσοι γνωρίζουν τα ρωσικά πράγματα για την αφέλεια τουλάχιστον των εφημερίδων, που δημοσιεύουν ύμνους προς τον «Σοβιετικόν παράδεισον» γραμμένους από δύο κομμουνίζοντας και δεν ρωτούν τόσους Ελληνες που ζήσαμε και γνωρίζομεν όλας τας λεπτομερείας της εκεί ζωής […]”».