Οι εκλογές και το διακύβευμα της κυβερνησιμότητας

Με την αποχή να σπάει ένα ακόμη ρεκόρ, την Αριστερά ενωμένη να νεκρανασταίνεται επιστρέφοντας στο πολιτικό προσκήνιο υπό την ηγεσία του ριζοσπάστη Ζαν-Λικ Μελανσόν, τη χώρα να παραμένει κατά τα λοιπά διασπασμένη σε τρία σχεδόν ισοδύναμα αλλά σίγουρα ασυμφιλίωτα πολιτικά μπλοκ και τον νεοεπανεκλεγέντα πρόεδρο Μακρόν να βρίσκεται με την ισχνότερη πλειοψηφία που συγκέντρωσε ποτέ Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας, το αποτέλεσμα του πρώτου γύρου των γαλλικών βουλευτικών εκλογών σηματοδοτεί την απαρχή μιας περιόδου τεκτονικών ανακατατάξεων άμεσα συνδεόμενων με το μέλλον της Δημοκρατίας, της Ευρωπαϊκής Ενωσης και της διακυβέρνησης των κρατών-μελών της.

Η κυβερνησιμότητα θα είναι άλλωστε και το μέγιστο διακύβευμα του δεύτερου γύρου των γαλλικών βουλευτικών εκλογών της ερχόμενης Κυριακής. Γι’ αυτό και, όπως όλα δείχνουν, θα προσλάβει μοιραία χαρακτηριστικά δημοψηφίσματος υπέρ ή κατά της απόλυτης πλειοψηφίας (διάβαζε κυριαρχίας) του σημερινού αρχηγού του γαλλικού κράτους και προεδρεύοντος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου.

Θα συμβάλει, άραγε, αυτή η αναγκαστικά πολωτική αναμέτρηση τουλάχιστον στην αύξηση του ενδιαφέροντος της κοινής γνώμης για την έκβασή της και άρα στη μείωση των ποσοστών της αποχής ή, αντιθέτως, θα επιβεβαιώσει την παράδοση που θέλει στον δεύτερο γύρο των βουλευτικών εκλογών η συμμετοχή στην εκλογική διαδικασία να μειώνεται ακόμα περισσότερο;

Το πιθανότερο είναι ότι τούτη τη φορά ο πρόεδρος Μακρόν και οι επιτελείς του έχουν καταλάβει πόσο αυτοκαταστροφικά ήταν τα δύο λάθη που έκαναν.

Το πρώτο ήταν ότι πίστεψαν ότι σμικρύνοντας την προεκλογική περίοδο, αναισθητοποιώντας το εκλογικό σώμα και αποφεύγοντας τις έντονες δημόσιες αντιπαραθέσεις θα απέτρεπαν την υπερθέρμανση του πολιτικού κλίματος και κατ’ επέκταση την ενεργοποίηση των ανακλαστικών αντισυσπείρωσης των αντιπάλων.

Το δεύτερο ήταν ότι θεώρησαν ότι η αύξηση της αποχής θα λειτουργούσε μονομερώς σε βάρος των κομμάτων της αντιπολίτευσης, αφού αυτά απευθύνονται ακριβώς στα λαϊκά και νεανικά κοινά που σε αντίθεση με τα πιο εύπορα, μορφωμένα και μεγαλύτερης ηλικίας δεν είναι πεισμένα για το νόημα της ψήφου. Πλην όμως, όσο το νόημα της ψήφου αμφισβητείται και η αποχή μεγαλώνει τόσο πιο ακυβέρνητες καθίστανται οι σύγχρονες Δημοκρατίες.

Βέβαια, στην περίπτωση της Γαλλικής Δημοκρατίας, ο κίνδυνος της ακυβερνησίας ίσως να είναι αυτός που στον δεύτερο κρίσιμο γύρο των βουλευτικών εκλογών θα αποδειχθεί τελικά σωτήριος για τη σημερινή προεδρική πλειοψηφία, επιτρέποντάς της να αντλήσει συμπληρωματικές δυνάμεις από τις δεξαμενές της ευρύτερης κοινωνικής Δεξιάς που η μελανσονική Αριστερά δεν διαθέτει. Εξάλλου η μεγάλη είδηση του πρώτου γύρου δεν είναι η απόλυτη ισοπαλία μεταξύ των κεντρώων μακρονικών και των αριστερών μελανσονικών. Πρόκειται πράγματι για μια ισοπαλία που ανατρέπει τους προ μιας μόλις πενταετίας διαμορφωθέντες πολιτικούς συσχετισμούς.

Παρά ταύτα, η είδηση είναι ότι το άθροισμα αμφοτέρων δεν αντιπροσωπεύει παρά μόνο το 12% του όλου εθνικού εκλογικού σώματος. Που σημαίνει ότι σε κάθε περίπτωση, με ή χωρίς απόλυτες πλειοψηφίες, συμπολιτευόμενοι και αντιπολιτευόμενοι θα υποχρεωθούν να εφεύρουν συναινετικότερες μορφές διακυβέρνησης.Ειδικότερα ο πρόεδρος Μακρόν που κέρδισε τις προεδρικές εκλογές του περασμένου Απριλίου υποσχόμενος αλλαγή μεθόδου διακυβέρνησης.

Ο Γιώργος Σεφερτζής είναι επικοινωνιολόγος, πολιτικός αναλυτής