Γιατί να μαθαίνουμε την Ιστορία;

Για τους περισσότερους το θέμα που έπεσε φέτος στο μάθημα της Εκθεσης στις πανελλαδικές εξετάσεις είναι ιία φέτα από την πραγματική ζωή και την καθημερινότητα μέσα στα μαθητικά ή φοιτητικά δωμάτια: γιατί δεν αρέσει η Ιστορία στους νέους; Και γιατί να μαθαίνει κανείς Ιστορία; Υπενθυμίζοντας τμήμα της εκφώνησης, από το βιβλίο του Ραϋμόνδου Αλβανού «Ο ελληνικός εμφύλιος» (εκδ. Επίκεντρο, 2022): «Γιατί δεν αγαπάνε οι μαθητές την Ιστορία; Οι απαντήσεις είναι γνωστές. Γιατί συνήθως πρέπει να τη μάθουν παπαγαλία, γιατί συνήθως μαθαίνουν για προσωπικότητες και όχι για την κοινωνία, γιατί μαθαίνουν κυρίως για την παλαιότερη ιστορία και όχι τη νεότερη. Ο σημαντικότερος, όμως, λόγος που η Ιστορία είναι απωθητική για τους μαθητές είναι ότι το σχολείο δεν καταφέρνει να συνδέσει τη ζωή των μαθητών με το παρελθόν. Δεν καταλαβαίνουν γιατί να πρέπει να τα μάθουν όλα αυτά…».

Για άλλους παρατηρητές υπάρχει ήδη μια κρυφή ειρωνεία στη διατύπωση του θέματος, καθώς απευθύνεται ακριβώς σε νέους μαθητές που κλήθηκαν μέσα στη χρονιά να αποστηθίσουν, να «προλάβουν να ολοκληρώσουν» την ύλη, να αφήσουν ενδεχομένως πίσω τους κενά για τις «κακώσεις» του βυζαντινού αυτοκράτορα Νικηφόρου, τα απόνερα της Συνθήκης της Βεστφαλίας, ακόμη και για το τραύμα της Μικρασιατικής Καταστροφής (που αν δεν διεκτραγωδηθούν οι διαφορετικές πτυχές του παραμένει «τραύμα» στο σώμα των βιβλίων αντί να γίνει εμπειρία γνώσης).

Κατά κοινή ομολογία, πάντως, ήταν ένα από τα θέματα που αφορούν τους μαθητές και τις μαθήτριες, αλλά και τις οικογένειές τους. «ΤΑ ΝΕΑ» απευθύνθηκαν σε δύο ιστορικούς, τον Τάσο Σακελλαρόπουλο, υπεύθυνο στα Ιστορικά Αρχεία του Μουσείου Μπενάκη, και τον Σωτήρη Ριζά, διευθυντή ερευνών στο Κέντρο Ερευνας Ιστορίας Νεότερου Ελληνισμού της Ακαδημίας, για να καταθέσουν τη δική τους αντίληψη γύρω από το θέμα.