Τι στ’ αλήθεια φταίει;

Ανεξάρτητα από το αν μια μεγάλη ομάδα έχει δίκιο ή άδικο στο να διαμαρτύρεται για τη διαιτησία σε αγώνες που παίζει εναντίον μικρότερου βεληνεκούς συλλόγων, είναι άδικο για τους αντιπάλους της να μην παίρνουν από την κοινή γνώμη αυτό που τους αξίζει. Αφορμή αποτελούν οι διαμαρτυρίες του Παναθηναϊκού για τη διαιτησία του Game 4 απέναντι στη Λάρισα. Οι Πράσινοι όχι μόνο σήκωσαν σκόνη, αλλά είδαμε σκηνές που τουλάχιστον από εκείνους δεν είχαμε ξαναδεί. Οπως τον Βόβορα να προσπαθεί να επιτεθεί κατά πάντων στο φινάλε του ματς.

Μπορεί κάποια σφυρίγματα πράγματι να ήταν εναντίον των Πρασίνων, όμως σε ένα παιχνίδι με αντίπαλο τη Λάρισα τι στ’ αλήθεια ευθύνεται για την ήττα του Παναθηναϊκού; Για το γεγονός πως η σειρά των ημιτελικών είναι στο 2-2, τι στ’ αλήθεια ευθύνεται; Πάντως όχι η διαιτησία. Το έχουν δει οι Πράσινοι να συμβαίνει τα προηγούμενα χρόνια με τον μεγάλο τους αντίπαλο: για κάθε ήττα του Ολυμπιακού ο Βασιλακόπουλος ήταν εκείνος που ευθυνόταν. Λάθος. Και το αποτέλεσμα αυτής της λανθασμένης νοοτροπίας ήταν μερικοί χαμένοι τίτλοι. Ο Ολυμπιακός έβγαζε την ενέργειά του στο να «διορθώσει» όσα τον πείραζαν εξωαγωνιστικά και δεν κοιτούσε τι συμβαίνει αγωνιστικά.

Ο Παναθηναϊκός έχει στο ρόστερ του παίκτες που σε άλλες εποχές δεν θα μπορούσαν ούτε να… ψελλίσουν το όνομα του συλλόγου. Πόσω μάλλον να παίξουν σε αυτόν. Από εκεί οφείλει να ξεκινήσει την «εκκαθάριση». Να δει τι φταίει σε αγωνιστικό επίπεδο, να βρει το πρόβλημα, να το δουλέψει και να το λύσει. Και μετά να ασχοληθεί με τα υπόλοιπα. Τουλάχιστον όσον αφορά τα παιχνίδια που δίνει απέναντι σε ομάδες πολύ χαμηλότερου επιπέδου από εκείνον. Δεν – μπορεί να – φταίνε οι διαιτητές που θα παίξει σε 40 λεπτά απέναντι στη Λάρισα την πρόκριση στους τελικούς της Basket League. Αν δεν το αντιληφθούν, μπορεί και να βρεθούν προ ακόμα μεγαλύτερης έκπληξης.