Το παραμύθι είχε όμορφο τέλος

Η ιστορία σαν παραμύθι του Ψυχικού,  που θα κάνει την παρθενική του εμφάνιση στην Α1 του μπάσκετ, είναι πέρα για πέρα αληθινή.

Μια γειτονιά που λατρεύει το μπάσκετ και όχι μόνο πλέον μπορεί να λέει ότι το όνειρο έγινε πραγματικότητα.

Στις μπλούζες που φόραγαν οι φίλοι του  στον καθοριστικό αγώνα «τελικό» με τον Τρίτωνα (με το εμφατικό 80-52 το Ψυχικό έφτασε στις 3 απαιτούμενες νίκες και «σφράγισε» το εισιτήριο ανόδου) έγραφαν: «Α1 ερχόμαστε» και σίγουρα κάπου εκεί ψηλά ο ιδρυτής αυτής της ομάδας Δημήτρης Χουλιαράκης θα είχε κάθε λόγο να χαμογελάει για το δημιούργημά του.

Οταν το 1985 πήρε αυτή την απόφαση να ιδρύσει ένα σύλλογο στη γειτονιά για να συγκεντρώσει μια εστία συνάντησης και άθλησης για τους νέους του Ψυχικού, ίσως δεν φανταζόταν ότι κάποια χρόνια μετά αυτή η ομάδα θα εξασφάλιζε  την άνοδο για την Α1.

«Σε αυτόν τον άνθρωπο θέλω να αφιερώσω την άνοδο, γιατί είχε οραματιστεί αυτό τον σύλλογο. Ο οποίος είναι μια οικογένεια όπως το βλέπετε και έτσι θα συνεχίσουμε» τόνισε συγκινημένος ο κόουτς της ομάδας Γιώργος Ρεμεντέλας, που από το 2003 και από τη Β’ ΕΣΚΑ, βρίσκεται στον πάγκο της ομάδας της καρδιάς του.

Ναι το Ψυχικό είναι ένα από τα λίγα παραδείγματα ομάδων στο ελληνικό μπάσκετ, που πορεύονται πράγματι με πλάνο, εμπιστοσύνη στα πρόσωπα που το υλοποιούν και όραμα. Ο κόουτς, δεδομένου ότι δεν είναι σε επαγγελματική κατηγορία, δεν ζει μόνο από το επάγγελμα του προπονητή αλλά εργάζεται και στον Δήμο Ψυχικού στον αθλητικό τομέα.

Μέντοράς του, ο καλός του φίλος Στέργιος Κουφός ο οποίος και τον είχε πιστέψει και τον είχε βοηθήσει από τα πρώτα του χρόνια.

Η διαδρομή στην Α2

Το Ψυχικό που όταν ανέβηκε στην Α2 για πρώτη φορά, ήταν ως πρωταθλήτρια της Β’ Εθνικής, την περίοδο 2012-13 στέλνοντας την ΑΕΚ τότε στο ψυχοφθόρο μπαράζ με τον Ηρακλή (καθώς είχε δημιουργηθεί και έξτρα θέση στην Α1, από την αδυναμία συμμετοχής του Ηρακλή) για να ανέβει στην Α2 και μετά να επιστρέψει στη μεγάλη κατηγορία και να βάλει ένα τέλος στην ταλαιπωρία και του μπασκετικού τμήματος.

Οταν έπαιξε για πρώτη φορά στην Α2 το Ψυχικό τη σεζόν 2013-2014, είχε αρκετούς έμπειρους παίκτες και με αναμφισβήτητο ταλέντο σαν τον Νίκο Πέττα, τον Νικόλα Παπανικολάου (ο νυν αρχηγός της ομάδας που είχε όνειρο να παίξει στην Α1 για να τον δει το παιδί του κόντρα στους μεγάλους), τον Φίλιππο Μοσχοβίτη και αρκετούς ακόμη. Το Ψυχικό τότε είχε φτάσει ως την 4η θέση, με την ΑΕΚ και τον Κόροιβο Αμαλιάδας να παίρνουν την άνοδο στην Basket League.

Εκεί ήταν που οι άνθρωποι του συλλόγου είδαν ότι μπορούν και έθεσαν τον στόχο της ανόδου την επόμενη σεζόν, αλλά η ήττα στην Τρίπολη από τον Αρκαδικό προτελευταία αγωνιστική άφησε ανεκπλήρωτο το όνειρο.

Το οποίο άργησε (αλλά άξιζε η αναμονή) μια επταετία, τα επτά χρόνια φαγούρας που όμως δεν λύγισαν αυτή την ομάδα έστω και αν – από τότε το 2015 – δεν είχε ξαναπλησιάσει τόσο κοντά στην Α1, αλλά ο κόουτς Ρεμεντέλας και η διοίκηση είχαν δώσει χώρο σε νεότερους παίκτες για να δείξουν το ταλέντο τους, παιδιά όπως ο Μουράτος, ο Αρσενόπουλος, ο Μιλεντίγεβιτς και αρκετών ακόμη που είχαν ανοδική πορεία (με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα του Μουράτου που έκανε εκπληκτική πορεία αργότερα με το Λαύριο του Χρήστου Σερέλη).

Το κλειδί της επιτυχίας

Το «κλειδί» της εφετινής επιτυχίας ήταν το γεγονός ότι η ομάδα συνδύασε την εμπειρία όπως αυτή του Παπανικολάου, του Πολυτάρχου, αλλά και του Κουκά και του Αθανασούλα με το ταλέντο και τον ενθουσιασμό των νέων όπως ο Ιορδάνου και ο Μαλέλης.

Μάλιστα ο Χρήστος Ιορδάνου που είχε έρθει από το εφηβικό του Παναθηναϊκού αποτελεί ίσως το πιο λαμπρό παράδειγμα για το πώς ένας άνθρωπος (και κατά συνέπεια μια ομάδα ατόμων) δεν τα παρατάει ποτέ σε μια δυσκολία.

Διότι ο Ιορδάνου δεν είχε μια και δύο, αλλά τρεις φορές την ατυχία να πάθει ρήξη χιαστών αλλά ήταν εδώ, σταθερός επέστρεφε όλο και πιο δυνατός και έφτασε και αυτός και η ομάδα του στη μεγαλύτερη στιγμή τους, την άνοδο στη μεγάλη κατηγορία.

Το μπρέικ στο μπρέικ στα ημιτελικά των πλέι οφ στην έδρα της αήττητης (μέχρι εκείνη τη στιγμή) Ελευθερούπολης και το buzzer beater του Κουκά (που έχει άνοδο και με τον Διαγόρα Δρυοπιδέων) στον πρώτο τελικό με τον Τρίτωνα ήταν τα σημάδια ανόδου. Ακόμα υπάρχουν σαμπάνιες στο παρκέ του μικρού – 300 θέσεων – αλλά κομψού γηπέδου της οδού Κοντολέοντος (που χτίστηκε το 1994) αλλά δεν υπάρχει θέμα, αφού η ομάδα θα παίζει σε άλλο γήπεδο. Πιθανότατα στου Χολαργού.