«Ο χρόνος είναι το μεγάλο εμπόδιο της αγάπης»

Ενας άνδρας ξεπουλάει τα έπιπλά του στην αυλή του σπιτιού του. Ενα νεαρό ερωτευμένο ζευγάρι χορεύει μεθυσμένο στην ίδια αυλή. Μια ηλικιωμένη μητέρα μετακομίζει συνεχώς προσπαθώντας να βρει σπίτι. Ενας πατέρας συναντάει ύστερα από χρόνια τον γιο του στο μπαρ ενός αεροδρομίου. Ενας συγγραφέας κυνηγάει την έμπνευση στα συντρίμμια μιας παλιάς αγάπης. Μια πληγωμένη γυναίκα ουρλιάζει στο δωμάτιο ενός φτηνού μοτέλ. Ολοι τους συζητούν, διαφωνούν, πίνουν, προσπαθώντας να καταλάβουν «για τι πράγμα μιλάμε όταν μιλάμε για την αγάπη». Η αγάπη είναι ο βασικός πυρήνας του έργου «Να ακούς το χιόνι να πέφτει» που ανεβαίνει στο Studio Μαυρομιχάλη σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καταλειφού. Ο ίδιος σε συνεργασία με τη Στέλλα Κρούσκα επέλεξε έξι διηγήματα του αμερικανού συγγραφέα Ρέιμοντ Κάρβερ, τα διασκεύασε και τα παρουσιάζει τώρα σε ενιαία παράσταση.

«Ο κεντρικός άξονας στα διηγήματα που επιλέξαμε είναι η αγάπη, ο έρωτας, ο χωρισμός, η προδοσία, τα παιδιά που εγκαταλείπονται ύστερα από έναν γάμο, οι σχέσεις των συζύγων. Ολα αυτά τα διηγήματα λοιπόν έχουν ήρωες κυρίως από την εργατική και τη μεσαία τάξη, οι οποίοι έχουν πολύ μεγάλη ανάγκη να έχουν μια οικογένεια ή έναν σύντροφο και τις περισσότερες φορές αυτό δεν πετυχαίνει, δεν πάει καλά, το ρίχνουν στο ποτό, είναι ανικανοποίητοι, τους λείπουν τα παιδιά τους γιατί με τον χωρισμό πάντα κάποιος έχει τα παιδιά και κάποιος δεν τα έχει. Είναι θέματα τόσο οικεία και γνώριμα σε μας όλους. Οπότε έχουν κάτι συγκινητικό και κάτι συγγενικό με τη ζωή των περισσότερων ανθρώπων στην εποχή μας», αναφέρει ο Δημήτρης Καταλειφός.

Στα κείμενά του ο Κάρβερ αγαπάει τους ήρωές του. Αγαπάει τις αδυναμίες και τις ελλείψεις τους. Τους αντιμετωπίζει με τρυφερότητα, σαν να είναι οι δικοί του άνθρωποι. «Με τράβηξε στο κείμενο αυτή η ανάγκη που έχουμε οι άνθρωποι να αγαπάμε και να αγαπιόμαστε. Ο Κάρβερ λέει με μια μελαγχολία ότι οι άνθρωποι είμαστε αρχάριοι στο θέμα της αγάπης. Οτι δεν ξέρουμε πώς να διοχετεύσουμε σωστά την αγάπη, κάνουμε λάθη και χωρίζουμε και δημιουργούμε τραύματα στον άλλον. Από τη μία είναι η ανάγκη που έχουμε να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε και από την άλλη τα λάθη που κάνουμε, ώστε αυτό σπανίως να το έχουμε στη ζωή μας», δηλώνει ο ηθοποιός, ο οποίος πρωταγωνιστεί στην παράσταση μαζί με τους Στέλλα Κρούσκα, Βασιλίνα Κατερίνη και Δημήτρη Τσιγκριμάνη.

«Είναι δύσκολο όταν λείπει η αγάπη, αλλά και παράλληλα κάτι πολύ συνηθισμένο. Τουλάχιστον κατά τον Κάρβερ. Στη δική μας ζωή είναι πραγματικά πολύ δύσκολο να αγαπάς έναν άνθρωπο τουλάχιστον για πολύ καιρό. Αυτό είναι και ένα θέμα στα διηγήματα του Κάρβερ. Αυτό το “για πάντα” που θέλουν οι ήρωές του, το να είσαι μαζί μέχρι να γεράσεις. Είναι κάτι που σπανίζει, ειδικά στην εποχή μας. Αυτή η αντοχή του ανθρώπου να αγαπάει μέσα στον χρόνο και ειδικά με τους ρυθμούς που έχει η δική μας ζωή. Ο χρόνος αποτελεί ένα μεγάλο εμπόδιο για το θέμα αγάπη. Μπορεί να αγαπήσουμε κάποιον, αλλά αυτό να μην αντέξει μέσα στον χρόνο, ενώ θα θέλαμε αυτό το “για πάντα” με το οποίο μεγαλώνουμε. Είναι αυτό που λένε στα παραμύθια: “έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα”. Αυτό δύσκολα μπορείς να το βρεις στην πραγματική ζωή, ειδικά έτσι όπως έχει διαμορφωθεί από το 1970 και έπειτα. Οι παλαιότερες γενιές είχαν ίσως περισσότερη υπομονή για να αντέξουν. Γιατί η αγάπη έχει σχέση με την υπομονή και την αντοχή. Να αντέχεις τον άλλον με τα ελαττώματά του, με τα λάθη του. Αυτό δεν είναι εύκολο στον σημερινό άνθρωπο να το αποδεχτεί. Είμαστε πολύ πιο ανυπόμονοι», συνεχίζει ο Δ. Καταλειφός.

ΜΙΚΡΗ ΚΛΙΜΑΚΑ. Η παράσταση βασίζεται στη μικρή κλίμακα και όχι τυχαία. Τα τελευταία χρόνια ο ηθοποιός στρέφεται σε αυτήν στο τέλος κάθε θεατρικής σεζόν, επιδιώκοντας να παρουσιάζει μια δουλειά αποκλειστικά και μόνο για προσωπική του ευχαρίστηση. «Μου αρέσει πολύ να κάνω μια παράσταση εκτός σεζόν, τον Μάιο, κάτι ανοιξιάτικο για λίγο καιρό, που είναι είτε ένας μονόλογος είτε ένα λιγοπρόσωπο έργο, και νιώθω ότι είναι δώρο για μένα και τους συνεργάτες μου. Το κάνω πιο πολύ για μας, είναι κάτι πιο οικογενειακό και μου αρέσει πολύ αυτό το εκτός σεζόν που είναι για λίγες παραστάσεις. Είναι σαν ένα ανοιξιάτικο αεράκι, μια πνοή», καταλήγει ο ίδιος.