Κυνικοί, σπέρνουν φοβίες

Εστω και σε έκλειψη, οι εφημερίδες, ακόμα και σήμερα, εποχή κυριαρχίας της αποσπασματικής και σε ένα βαθμό τυχαίας ηλεκτρονικής πληροφόρησης, συνοψίζουν με μεγαλύτερη πληρότητα την καθημερινή αφήγηση της πολιτικής ζωής, της κουλτούρας, του αθλητισμού, του κόσμου. Προσωπικά, τις προτιμώ αν επιδιώκω να βγάλω συμπεράσματα για μεγάλα διακυβεύματα της πολιτικής, αφού στα πρωτοσέλιδά τους δείχνουν τις τάσεις ολόκληρων ιδεολογικών και πολιτικών ενοτήτων.

Από την προχθεσινή γεμάτη δραστηριότητα ημέρα του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη στην Ευρώπη, οι εφημερίδες της αντιπολίτευσης, δεξιάς κι αριστερής, επέλεξαν να κάνουν αποδοκιμαστικά πρωτοσέλιδα (ή να εντάξουν αποδοκιμαστικά την είδηση) για την επιλογή της Ελλάδας, έπειτα από συμφωνία με τη Γερμανία, να σταλούν τανκς του ελληνικού στρατού στην Ουκρανία – τεθωρακισμένα οχήματα μάχης ανατολικογερμανικής προέλευσης τύπου ΒΜΡ-1, παραλαβής 1994, επειδή είναι εξοικειωμένος με τη χρήση τους ο ουκρανικός στρατός. Τα συνοψίζω, χωρίς να υπάρχει ανάγκη να πω ποια είναι τα δεξιά και ποια τ’ αριστερά, ποια ανήκουν σε εφημερίδες ιδεολογικών ταυτοτήτων και ποια σε φύλλα με ιστορία κιτρινισμού ή σκανδαλοθηρίας:

«Σπέρνουν ανέμους για τον λαό “απογειώνοντας” την εμπλοκή στον πόλεμο». «Στο κάδρο των εμπόλεμων μπαίνει η Ελλάδα». «Τεθωρακισμένα στην Ουκρανία από τα νησιά». «Το τερμάτισαν. Δίνουμε στην Ουκρανία και τεθωρακισμένα». «Ευχαριστούμε κύριε Σολτς για την ενημέρωση». «Ο Κούλης δίνει άρματα στην Ουκρανία κατ’ εντολή των Γερμανών».

Πρωτοσέλιδα κυνισμού, που καλλιεργούν φοβίες και, επιτηδευμένα, αγνοούν το ουσιαστικό πρωτογενές γεγονός: την εισβολή της Ρωσίας κατά της Ουκρανίας, την καταστροφική κατά της χώρας πολεμική δράση και τα εγκλήματα για τα οποία η παγκόσμια κοινότητα έχει εκφράσει τον αποτροπιασμό της. Πρωτοσέλιδα που συρρικνώνουν ένα πολεμικό γεγονός κομβικής σημασίας, που αλλάζει άρδην τα παγκόσμια δεδομένα και προκαλεί τους όπου Γης αναθεωρητές – αν η Ρωσία βγει από αυτή τη σύγκρουση με ισχύ που θα της επιτρέπει να συνεχίσει στο μέλλον την πρακτική που εφάρμοσε επί της Ουκρανίας, η διεθνής νομιμότητα θα είναι πια μια χωρίς νόημα διακήρυξη, αφού αυτό θα σημαίνει την κυρία της βίας και της δύναμης έναντι της ηθικής και της δικαιοσύνης.

Δεν είναι η πρώτη φορά που οι ίδιοι πολιτικοί χώροι αντιμετωπίζουν τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία σαν ένα μακρινό περιστατικό που δεν μας αφορά, που εξαναγκαζόμαστε να μας αφορά λόγω της θέσης της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ενωση και της σχέσης της με την Αμερική. Η στάση αυτή εμφανίζεται σε τακτικά δημοσιεύματα, σε κομματικές τοποθετήσεις, στις δήθεν ουδέτερες αντιπολεμικές συναυλίες, στην καταστροφική αντιπολίτευση. Κατά βάθος, θα ήθελαν μια συμπεριφορά ανάλογη εκείνης του Ορμπαν. Μια συμπεριφορά κακού και απαιτητικού παιδιού, από μια Ευρώπη α λα καρτ.

Είναι μάλιστα εντυπωσιακό πώς αυτή η προσέγγιση μηδενίζει την Ουκρανία και το δημοκρατικό όραμα των μαχητών της και του λαού της υπέρ του δυτικού κόσμου. Δεν είναι τυχαίο ότι η αξιοσέβαστη επιλογή της ουκρανικής ηγεσίας και της πλειονότητας του λαού της να αμυνθεί, με υψηλό τίμημα, απέναντι στους ρώσους εισβολείς, εδώ συνοψίζεται σε αντιπολιτευτικές κορώνες για τους δήθεν ναζιστές του «Αζόφ» (που θυσίασαν ζωή και ελευθερία για την αυτοδιάθεση και την ελευθερία τους) και σε αντιπολιτευτικές φωνές για την κυβέρνηση που πολιτεύεται όπως αρμόζει σε δυτική δημοκρατική χώρα.

Υπάρχει και κάτι ακόμα πιο εντυπωσιακό: πώς, σε περίοδο έξαρσης της αναθεωρητικής προκλητικότητας εκ μέρους της Τουρκίας, οι δυνάμεις αυτές σχετικοποιούν, ή αγνοούν, τη σημασία της συμμετοχής μας στη συμμαχία των δυτικών κρατών. Τέτοιες λεπτομέρειες, όμως, δεν απασχολούν τους δημοκόπους.