Ολα είναι Τσίπρας

Το πρόβλημα για τη Ράνια Σβίγκου είναι ότι, στην πραγματικότητα, κανένας δεν ασχολείται μαζί της. Αν στη θέση της ήταν η Δούρου ή η Αχτσιόγλου, θα βλέπαμε ως και lifestyle ρεπορτάζ. Για τη Σβίγκου δεν υπάρχει κάτι σχετικό, μόνο η σκιά ενός παλιού διορισμού που, εδώ που τα λέμε, αδίκως πέφτει επάνω της. Και αυτό είναι λογικό. Διότι έτσι όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα, το θέμα μας δεν ήταν η Σβίγκου, αλλά αυτός που την επέβαλε, ο Τσίπρας, όπως και οι επιπτώσεις της επιλογής στα εσωκομματικά. Ασφαλώς στο χέρι της είναι να αποδείξει ότι είναι, πράγματι, μία αυθύπαρκτη πολιτική προσωπικότητα που αρθρώνει λόγο και άποψη πέρα από τη σκιά του προέδρου. Προς το παρόν, όμως, στη θέση της στο κάδρο, βρίσκεται ο Τσίπρας. Αυτή τη στιγμή ελέγχει σχεδόν όλο το σύμπαν του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι ισχυρός στη βάση, στα στελέχη, στον Τύπο. Ακόμα και όσοι θα ήθελαν να πουν μία κουβέντα, βλέπουν το 99% της εκλογής και κάνουν δεύτερες σκέψεις, κρατώντας το στόμα τους κλειστό. Και η στρατηγική είναι, επίσης, του Τσίπρα. Και ο πολιτικός λόγος, οι θέσεις, ο αντιπολιτευτικός τόνος. Ολα είναι ρολόγια που δείχνουν την ώρα Τσίπρα.

Το ερώτημα που ακολουθεί αφορά την επόμενη μέρα των εκλογών. Διότι αν είναι όλα του Τσίπρα, τότε σε περίπτωση ήττας ο λογαριασμός θα παραδοθεί στο τραπέζι του και δεν θα υπάρχει άλλος για να τον μοιραστεί. Ενδεχομένως να αναλογούν κάτι ψιλά στο στενό περιβάλλον του, όμως έτσι και γίνει η στραβή, οι τσουγκράνες και τα δίκρανα θα σηκωθούν έξω από το σπίτι του, στην Κυψέλη ή στο Σούνιο, εξαρτάται πού θα τον πετύχουν. Βέβαια θα πρέπει να υπάρχει και κάποιος για να βγει μπροστά από τους χωρικούς. Ποιος θα είναι αυτός; Ο Τσακαλώτος; Ελάτε τώρα. Θα του δείξουν βίντεο από το συνέδριο και το ταμπλό με το σκορ στις εσωκομματικές αρχαιρεσίες. Τσίπρας και ΣΥΡΙΖΑ είναι και τυπικά ένα. Σήμερα αυτό δείχνει λογικό ως και αναπόφευκτο. Στο μέλλον, όμως, ενδέχεται να είναι πιο οδυνηρό από όσο φαντάζονται.

Επιτέλους, σουβλάκια

Μπορεί να μην ήμουν στο δημοσιογραφικό τραπέζι του αμερικανού πρεσβευτή στο Ιδρυμα Γουλανδρή, οφείλω όμως να χαιρετήσω, ως Θεσσαλονικιός, δύο αποφασιστικές πρωτοβουλίες του αμερικανικού παράγοντα που εκδηλώθηκαν στα social media. Πρώτον ο ίδιος ο πρεσβευτής έκανε tweet με το οποίο δηλώνει ότι «Σαν τη Χαλκιδική δεν έχει». Προσήλθε, δηλαδή, στον χώρο του αυτονόητου, χωρίς χρονοτριβή. Και δεύτερον, το προξενείο στη Θεσσαλονίκη διευκρίνισε αυτό που αρκετοί, υποθέτω και ανάμεσα σε σας, επιμένουν να αρνούνται: «Το σουβλάκι είναι σουβλάκι και όχι καλαμάκι». Μία απλή, άμεση παρέμβαση σε ένα θέμα που αποτελεί τη μεγαλύτερη εθνική παρεξήγηση. Και είναι, πραγματικά, να απορείς πώς εκατομμύρια άνθρωποι τόσες δεκαετίες αδυνατούν να κατανοήσουν ότι το σουβλάκι είναι η μικρή σούβλα. Καλαμάκι θα το λέγαμε αν το προσφέραμε και σε χυμό.

Η star της ημέρας

Η Χριστίνα Μπόμπα είναι μία ωραία κοπέλα με την ιδιότητα της influencer, κοινώς ακολουθείται από αγέλη θαυμαστών που χαζεύουν τις φωτογραφίες της στο Instagram. Πρόσφατα έγινε μητέρα. Φωτογραφίστηκε με αποκαλυπτικό ντεκολτέ. Δημοσιοποίησε τα αρνητικά σχόλια που δέχθηκε. Και κερδίζει τον σημερινό τίτλο της star επειδή ο τηλεοπτικός χρόνος που αφιερώθηκε στο ντεκολτέ της είναι περίπου ίδιος με τον χρόνο για τα ελληνοτουρκικά

Η μάσκα και η ποδιά

Από σήμερα καταργείται η υποχρέωση για χρήση μάσκας σε εσωτερικούς χώρους. Και μου θυμίζει την κατάργηση της σχολικής ποδιάς, το 1982. Θυμάται τότε, ως μαθητής Λυκείου, ότι την πρώτη μέρα αρκετές συμμαθήτριες ήρθαν στο σχολείο με ποδιά, προφανώς για να δουν πώς έχει το κλίμα. Τη δεύτερη μέρα καμία δεν φορούσε ποδιά. Σχεδόν όλες φορούσαν μακριές φούστες. Την τρίτη μέρα είδαμε τα πρώτα κορίτσια με παντελόνι στο σχολείο, εικόνα η οποία σχολιάστηκε καθώς, πράγματι, ήταν κάτι που συνέβαινε για πρώτη φορά – παντελόνι δεν φορούσαν ούτε οι καθηγήτριες. Την τέταρτη μέρα αρχίσαμε να βλέπουμε και τα γόνατα των κοριτσιών καθώς η φούστα είχε ανέβει κάπως πιο ψηλά. Την πέμπτη μέρα η λυκειάρχης έκανε, από μικροφώνου, συστάσεις για κουμπιά που δεν έκλειναν και φούστες σκανδαλιστικά κοντές.