Το 14ο τρόπαιο της Ρεάλ ήταν παραμυθένιο

Στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ δεν κέρδισε ο καλύτερος – όσο μεγάλη κι αν είναι η αγάπη που έχει κάποιος για τη Ρεάλ Μαδρίτης, αυτό οφείλει να το παραδεχτεί. Αν και κουρασμένη, η Λίβερπουλ προσπάθησε να κάνει στο Σταντ ντε Φρανς αυτό που σταθερά προσπαθεί όλο τον χρόνο, δηλαδή να παίξει όσο καλύτερο ποδόσφαιρο μπορεί. Ο Σαλάχ, που μόλις επέστρεψε από τραυματισμό, και οι συμπαίκτες του έκαναν 23 τελικές προσπάθειες – ακόμα κι αν οι αληθινά μεγάλες ευκαιρίες δεν ήταν περισσότερες από πέντε, ο αριθμός αυτός δείχνει τη μεγάλη θέληση των παικτών του Γιούργκεν Κλοπ να κερδίσουν. Η Λίβερπουλ έχασε γιατί έπεσε πάνω σε έναν σπουδαίο τερματοφύλακα: ο Κουρτουά ήταν ο MVP του ματς. Αλλά το ενδιαφέρον της ιστορίας είναι ότι στο τέλος του ματς υπήρχε στο γήπεδο μια γενική αίσθηση ότι το αποτέλεσμα ήταν δίκαιο. Διότι η Λίβερπουλ ήταν μεν καλύτερη το Σάββατο το βράδυ, πλην όμως η Ρεάλ Μαδρίτης ακόμα και σε αυτό το ζόρικο για την ίδια παιχνίδι απέδειξε ότι ήταν η καλύτερη ομάδα του φετινού Τσάμπιονς Λιγκ. Οχι γιατί κέρδισε. Αλλά γιατί κανείς δεν μπόρεσε τελικά να την κερδίσει.

Αντοχή

Η Ρεάλ αυτή τη φορά δεν έφτασε στη νίκη χάρη σε μια τρομερή ανατροπή, όπως έκανε στα «ματς – ρεβάνς» με τη Μάντσεστερ Σίτι και την Παρί που βρήκαν θέση στις μεγάλες σελίδες της ποδοσφαιρικής ιστορίας. Δεν έπαιξε το σπουδαίο ποδόσφαιρο που μας είχε δείξει στο Λονδίνο κόντρα στην Τσέλσι και δεν είχε την εντυπωσιακή αντίδραση που της επέτρεψε να αποκλείσει την πρώην πρωταθλήτρια Ευρώπης, μολονότι βρέθηκε να χάνει από αυτή στο Μπερναμπέου με 0-3. Αλλά ο τελικός του Σαββάτου είχε κάτι κοινό με αυτά τα ματς: σε όλα η Ρεάλ Μαδρίτης ήταν σαν να έλεγε στον αντίπαλό της ότι δεν πρόκειται να του χαρίσει τίποτα. Νόμιζες ότι όλοι στο στρατόπεδό της έλεγαν στον εκάστοτε αντίπαλο «κάνε ό,τι καλύτερο μπορείς για να με κερδίσεις, διαφορετικά θα σε κερδίσω εγώ». Και τελικά κανείς δεν κατάφερε απέναντί της να κάνει αληθινά το καλύτερο: στο τέλος οι λεπτομέρειες ήταν υπέρ της Ρεάλ.

Κουρτουά

Ο κόσμος στάθηκε (και δικαίως) στις μεγάλες επεμβάσεις του Κουρτουά: τρεις τουλάχιστον ήταν αποκρούσεις ανθολογίας – μηνύματα πραγματικά τα οποία ο Βέλγος έστειλε στον Κλοπ και στους παίκτες του. Αλλά το ματς κρίθηκε στο γκολ του Μπενζεμά που δεν μέτρησε κι αυτό ήταν από τα ωραία παράδοξα της βραδιάς. Επειτα από ένα ημίχρονο κυριαρχίας της Λίβερπουλ ο Μπενζεμά σκόραρε στο 42΄ στην πρώτη στιγμή που καταγράφεται η παρουσία του. Η άμυνα της Λίβερπουλ τον χάνει στη φάση όχι μία, αλλά δύο φορές. Το γκολ μετά τις συνηθισμένες διαβουλεύσεις στο VAR δεν μετράει, ένας Θεός ξέρει γιατί: στο γήπεδο δεν το κατάλαβε κανείς. Αλλά το γεγονός ότι δεν μέτρησε εν τέλει δεν σήμανε τίποτα. Η Ρεάλ βγήκε στο δεύτερο ημίχρονο με τη βεβαιότητα ότι δεν χρειάζεται να κάνει πολλά για να σκοράρει και η Λίβερπουλ με έναν παράξενο φόβο ότι μπορεί να πληρώσει ακριβά οποιοδήποτε ανεπαίσθητο λάθος. Οταν ο Βινίσιους έκανε το 1-0 στο 59΄, το πράγμα φάνηκε φυσιολογικό. Και για τη Ρεάλ το να υπερασπιστεί το αβαντάζ ενός γκολ για μισή ώρα, μετά όλα τα απίθανα που έχει κάνει φέτος, αποδείχτηκε απλούστατο.

Κρος

Είναι λίγο αλαζόνες οι παίκτες της, είναι αλήθεια. Ο Κρος, στο τέλος του ματς, όταν ένας δημοσιογράφος της γερμανικής τηλεόρασης τον ρώτησε αν περίμενε την κυριαρχία της Λίβερπουλ, του απάντησε ρωτώντας τον αν περίμενε ενενήντα λεπτά για να του πει αυτή τη σαχλαμάρα κι αποχώρησε αφήνοντάς τον στα κρύα του λουτρού. Ο Μπενζεμά στο τέλος του ματς χαρακτήρισε τον τελικό απλή διαδικασία. Ο Κουρτουά τα έβαλε με τον ισπανικό Τύπο που έχει ξεχάσει να επισημάνει πως η Ρεάλ απέκλεισε τη Λίβερπουλ μόλις πέρυσι. Οι τύποι θεωρούν την κατάκτηση του Τσάμπιονς Λιγκ κάτι σαν κληρονομικό δικαίωμα. Αλλά είναι τρομερές προσωπικότητες, δεν χωρά αμφιβολία. Και οι οπαδοί τους είναι καταπληκτικοί καθώς κατάλαβαν τη δυσκολία και τους υποστήριξαν υποδειγματικά: την πιο μεγάλη αποθέωση δεν τη χάρισαν ούτε στον Μπενζεμά, ούτε στον Μόντριτς, ούτε στον Κουρτουά, αλλά στον Ντάνι Καρμπαχάλ, έναν ψυχωμένο μαχητή που δεν θα χωρούσε ποτέ στους κάποτε Galacticos αλλά που έχει γίνει σύμβολο αυτής της ομάδας για τη μεγάλη του πίστη. Αυτό, από οπαδούς που έχουν μεγαλώσει με τον Ραούλ, τον Ζιντάν, τον Ρομπέρτο Κάρλος και όλους τους Ρονάλντο της οικουμένης, είναι δύσκολο να το περιμένεις.

Αδυναμίες

Οπως ήταν δύσκολο να περιμένει κανείς και τις απίστευτες οργανωτικές αδυναμίες των Γάλλων. Ο τελικός άργησε να αρχίσει μισή ώρα – γεγονός πρωτοφανές – εξαιτίας μιας σειράς απίθανων μπλεξιμάτων. Οι κεντρικές οδικές αρτηρίες προς το γήπεδο μπλοκαρίστηκαν εξαιτίας δύο ατυχημάτων – στη μια περίπτωση χάλασε (!) ένα αστικό λεωφορείο που εξυπηρετεί την περιοχή: χιλιάδες άνθρωποι άργησαν να φτάσουν στο γήπεδο. Τα ηλεκτρονικά εισιτήρια στάθηκε αδύνατο να ελεγχθούν στο σύνολό τους αφού η ταυτόχρονη παρουσία 70.000 ανθρώπων στο ίδιο σημείο προκάλεσε δυσκολίες στις εταιρείες κινητής τηλεφωνίας: χάθηκε το σήμα, για να το πω απλά. Στα πέριξ του Σεν Ντενί (που είναι ένα ωραίο προάστιο του Αλγερίου και καθόλου δεν θυμίζει Παρίσι) η αστυνομία συγκρούστηκε με διάφορους πιτσιρικάδες που είδαν τη γιορτή ως ωραία ευκαιρία για να πετάξουν στους αστυνομικούς μολότοφ. Αλλά ο βασικός λόγος του οργανωτικού χάους είναι ότι το υπέροχο, κατά τα άλλα, Παρίσι δεν είχε καμία όρεξη να φιλοξενήσει τον τελικό: το μόνο έξυπνο που είδα είναι ότι δημιουργήθηκαν ειδικές ζώνες για τους οπαδούς των δύο ομάδων ώστε να μην έρθουν σε επαφή, καθώς βόλευε και ο Σηκουάνας ώστε οι μεν να πάνε από τη μια πλευρά, οι δε από την άλλη. Αλλά δύο μέρες το Παρίσι αντιμετώπιζε τον ερχομό των ποδοσφαιρόφιλων ως αναγκαίο κακό: για στοιχειώδη πράγματα όπως οι μετακινήσεις δεν υπήρχε η παραμικρή πληροφορία ούτε καν στα ξενοδοχεία της UEFA.

Αγώνες

Εχω μεγάλη περιέργεια για το τι είδους Ολυμπιακούς Αγώνες θα διοργανώσουν οι Παριζιάνοι. Οχι ότι δεν γνωρίζουν την τέχνη της οργάνωσης: στο Ρολάν Γκαρός όπου βρέθηκα δύο βράδια όλα ήταν σούπερ. Αλλά είναι το δικό τους τουρνουά και αυτό το προσέχουν. Ενώ ο τελικός ήταν ένα ματς ανάμεσα σε κάτι ενοχλητικούς φωνακλάδες μεθυσμένους Αγγλους και στη μισητή Ρεάλ που απέκλεισε την Παρί κι ήθελε να αρπάξει και τον Εμπαπέ. Και που στο τέλος πήρε και το τρόπαιο…