Αντί να λογοδοτεί απαιτεί το Βερολίνο

Μπορεί ο ρωσικός επεκτατικός πόλεμος να εξελίσσεται στην καρδιά της Ευρώπης, όμως, αυτή, ούτε μακράν πλησιάζει την αμερικανική βοήθεια των δεκάδων δισ. δολαρίων. Αντίθετα, ακόμα δεν έχει βρει πώς θα απαλλαγεί από τη ρωσική εξάρτηση. Που είναι τόσο δύσκολο να ανατραπεί, ακριβώς επειδή είναι προϊόν μακροχρόνιας πολιτικής. Σχεδιασμένης και εφαρμοσμένης διά σιδηράς χείρας από τη γερμανική κυβέρνηση, που την επέβαλε συνολικά στην ΕΕ. Και που όχι μόνον έφερε την Ευρώπη σε αυτή την κατάσταση, αλλά και γέμισε τα ταμεία της Ρωσίας με τερατώδη ποσά – και ήδη Γερμανοί λένε «ναι» στον Πούτιν για πληρωμές σε ρούβλια. Ομως, τώρα, το Βερολίνο επανέρχεται με σκληρές απαιτήσεις λιτότητας. Αντί να λογοδοτεί και να πληρώνει γι’ αυτή την πολιτική. Που εμφανίζεται σαν να επιβλήθηκε δήθεν ως διά μαγείας. Δεν έγινε έτσι. Ούτε ήταν μονόδρομος. Η πρόσδεση στη Μόσχα υπηρέτησε το εθνικό συμφέρον της Γερμανίας εις βάρος ολόκληρης της Ευρώπης. Με απροσμέτρητο κόστος.

Ο εγκλωβισμός δεκάδων χωρών έχει τη σφραγίδα όχι μόνον του πρώην καγκελάριου Σρέντερ αλλά, ακόμα περισσότερο, της διαδόχου του Ανγκελα Μέρκελ. Εκείνη ήταν που μετέτρεψε την αρχικά γερμανική αυτή πολιτική σε συνολικά ευρωπαϊκή. Και την επέβαλε ολοκληρωτικά, χωρίς αμφισβητήσεις και εναλλακτικές. Και αυτό, παρά το γεγονός ότι οι Αμερικανοί φώναζαν γι’ αυτή πάνω από μία δεκαετία. Και είχαν προειδοποιήσει αμέτρητες φορές πού θα οδηγούσε.

Στις αμερικανικές ανησυχίες, οι Βρυξέλλες και το Βερολίνο απαντούσαν πάντοτε με περιφρόνηση και με την «καραμέλα» ότι «δεν θα μας πουν οι Αμερικανοί τι θα κάνουμε». Αυτό που είναι ακόμα πιο εντυπωσιακό όμως, είναι ότι η ίδια πολιτική συνεχίστηκε χωρίς την παραμικρή μεταβολή και μετά την πρώτη εισβολή της Ρωσίας και την κατάληψη της Κριμαίας. Εκείνη η «πρόβα τζενεράλε» των σημερινών εξελίξεων δεν ταρακούνησε κανέναν στη γερμανική πρωτεύουσα. Οχι απλώς δεν προκάλεσε αναθεώρηση αυτής της πολιτικής, αλλά ούτε καν αναθεώρησε την επέκτασή της.

Ολα αυτά έχουν ονοματεπώνυμο: Ανγκελα Μέρκελ. Της, υποτίθεται, «φανατικής» Ευρωπαίας, πλην ουσιαστικά ρωσόφιλης, δήθεν «σοφής» καγκελάριου. Που αν και έχει πολύ πρόσφατα εγκαταλείψει την εξουσία, έχει ήδη εξαφανιστεί στη λήθη και στην απόλυτη σιωπή. Από εκεί που άπαντες τη λιβάνιζαν, τώρα το όνομά της κοντεύει να ξεχαστεί. Κι ας πέρασε μια δεκαπενταετία στην καγκελαρία. Η εγκληματική για την Ευρώπη πολιτική της Μέρκελ έχει πλέον αποδομηθεί. Ομως η ίδια παραμένει στο απυρόβλητο. Ισως ένας λόγος γι’ αυτό είναι ότι είχε τη «σοφία» να καταστήσει συνενόχους αρκετούς στις ευρωπαϊκές χώρες, που ασφαλώς δεν είναι πρόθυμοι να παραδεχθούν, πολλοί εξ αυτών ακόμα εν ενεργεία, το πώς φτάσαμε ως εδώ.

Προ ημερών ο Λαβρόφ κάρφωσε τη Μέρκελ, λέγοντας ότι «με τη νέα κυβέρνηση η Γερμανία έχασε και τα τελευταία ίχνη ανεξαρτησίας». Ομως και ο Σολτς, στην αρχή τουλάχιστον, με μεγάλη δυσκολία και υπό διεθνή πίεση αποδέχθηκε την αναστολή εκείνης της πολιτικής, όπως και να συνδράμει στις όποιες κυρώσεις κατά της Ρωσίας. Το Βερολίνο ακόμα και μετά την εισβολή έκανε ό,τι μπορούσε να διατηρήσει ζωντανή τη στρατηγική του σχέση με τη Μόσχα. Αναγκάστηκε να αλλάξει, προς στιγμήν τουλάχιστον, γραμμή μόνο έπειτα από τα φρικτά εγκλήματα πολέμου των Ρώσων. Και η Μέρκελ, μέχρι προχθές ηγέτιδα της Ευρώπης, που μας έφτασε ως εδώ, απλώς έχει κρυφτεί. Οχι όμως και ο σημερινός υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας ο οποίος, παρά τη ζημία που έκανε η χώρα του στην Ευρώπη, για την οποία δεν γνωρίζει τίποτα, προαναγγέλλει νέα σκληρή οικονομική πολιτική. Και, μάλιστα, την προηγούμενη ημέρα από την επισημοποίηση του τέλους της ενισχυμένης εποπτείας από τις Βρυξέλλες στην Ελλάδα…