Αγγελος Παπαδημητρίου

Από παιδί χρειαζόμουν το λιγότερο δέκα ώρες ύπνο το εικοσιτετράωρο! Αν δε τύχαινε να γίνουν και δώδεκα, ακόμα καλύτερα, γιατί και το τελευταίο λεπτό ήλπιζα πως θα μπορούσα να πιάσω το «λαβράκι» της βραδιάς, αφού ο ύπνος μου δεν ήταν τίποτα άλλο από ένα ευχάριστο ψάρεμα στα σκοτεινά νερά του υποσυνειδήτου μου. Αυτό το παιχνίδι με τον καιρό πήρε τόση μεγάλη σημασία στη ζωή μου ώστε πήγαινα να κοιμηθώ με την ίδια χαρά που τα παιδιά πάνε να παίξουν σε ένα σκοτεινό, παλιό, μισογκρεμισμένο σπίτι! Περιττό εδώ να τονίσω ότι δεν μου έπαιρνε ποτέ πάνω από πέντε λεπτά για να βυθιστώ στον πιο εύκολο και βαθύ ύπνο, πράγμα που μου δημιουργούσε πάντα ενοχές απέναντι στους ταλαιπωρημένους φίλους και γνωστούς από τις αυπνίες τους.

Εκλεινα λοιπόν τα μάτια μου κι ούτε αρνάκια ούτε τίποτα, σε ένα λεπτό έβαζα το δόλωμα στο αγκίστρι και απλώς περίμενα στον άχρονο χρόνο των ονείρων…

Λέω δόλωμα, γιατί με τον καιρό ανακάλυψα πως μπορούσα να κατευθύνω την εξέλιξη της βραδιάς. Ηξερα, ας πούμε, ότι αν έπινα το απογευματάκι έναν καφέ φίλτρου, υπήρχαν πολλές πιθανότητες να έβλεπα κάτι αστυνομικής υφής ή αν έτρωγα μια σοκολάτα γάλακτος, το πράγμα πήγαινε προς περιπέτεια… μέχρι που τα παράτησα μετά τις αποτυχίες που είχα στις ατελέσφορες προσπάθειες (δοκίμασα αφεψήματα, ζεστό γάλα, φράουλες, καυτερά, νηστεία, ζάχαρη) να δω τους γονείς μου μετά τον θάνατό τους (τους είδα τυχαία μόνο δυο-τρεις φορές), κι αποφάσισα πως ό,τι βρέξει ας κατεβάσει… Ετσι έζησα τα τελευταία χρόνια χωρίς καμιά ουσιαστική συμμετοχή στην επιλογή των ονείρων μου (αν είχα ποτέ ή ήταν απλές συμπτώσεις) απολαμβάνοντάς τα το ίδιο με τον καιρό που νόμιζα ότι έβλεπα οδηγίες πλεύσης από το υπερπέραν, περί ζωής.

Μέχρι πρότινος η «ονειρεμένη μου ζωή» κυλούσε ανέμελα ώσπου άρχισε να συντελείται, ανεπαίσθητα στην αρχή, μια ελεγχόμενη δομική ανακατάταξη που σιγά-σιγά έφερε τα πάνω κάτω και εμένα σε πολύ δύσκολη θέση, καθώς χάθηκε η αυτόματη επαλήθευσης ονείρου και πραγματικότητας (π.χ. ψάρι = λαχτάρα, σκατά = λεφτά, μωρό στην αγκαλιά = στεναχώρια και πάει λέγοντας…).

Τώρα το θέμα έχει πάρει ανεξέλεγκτες διαστάσεις γιατί δεν βλέπω πια τις ανεξάρτητες «μικρού μήκους» ιστορίες, αλλά ένα γενικό όνειρο που αποτελείται από αποσπασματικά επεισόδια, ασύνδετα μεταξύ τους, σαν κάποιος να μου παίζει ένα παιχνίδι γρίφων που θα με οδηγήσει σίγουρα στον χαμένο θησαυρό αν μπορέσω να ερμηνεύσω σωστά τις απαντήσεις-κλειδιά. Επειδή εμένα δεν μου αρέσουν οι γρίφοι και τα αινίγματα, βρήκα τρόπο να τους ξεφύγω κι έτσι αντί να προσπαθώ να εξηγήσω τα όνειρα, απλούστατα, εξηγώ τα γεγονότα.

Ανακάλυψα λοιπόν έπειτα από σοβαρή μελέτη (με σημειώσεις, παρακαλώ…) ότι πάντα πριν από μία ας πούμε καλλιτεχνική επιτυχία, κάπου κρυμμένη, σε μια γωνιά των ονείρων έβλεπα τη μητέρα μου σε πολύ αστείες καταστάσεις… ας πούμε πετούσαμε μαζί πέτρες και σπάζαμε τζάμια τρέχοντας μετά σαν κακά παιδιά (κάτι που ούτε να το διανοηθούμε δεν θα μπορούσαμε ποτέ εν ζωή).

Αλλά μετά συνειδητοποιούσα πως δεν ήμουν και πολύ σίγουρος ότι την είδα, δεν έπαιρνα και όρκο αν ήταν αυτή ή κάποια που της έμοιαζε ή ήταν το καλό που μου συνέβη μεταμφιεσμένο στη μορφή της για μένα συνώνυμη του καλού!

Πείστηκα σχεδόν ότι δεν προηγούνται τα όνειρα των γεγονότων, αλλά μάλλον τα γεγονότα των ονείρων και επειδή ένα πείραμα δεν φτάνει για να αποδείξει μια αλήθεια, προσπάθησα να θυμηθώ τι όνειρα έβλεπα πριν από κάτι δυσάρεστο και ναι, θυμήθηκα ή μάλλον «θυμήθηκα» κάποια πρόσωπα που είχα δει. Ηταν αυτά; Τους έμοιαζαν; Προϋπήρχαν των γεγονότων; Ταυτίστηκαν αργότερα με το «κακό»; Σίγουρος πια, ονειρεύομαι τα γεγονότα και ζω τα όνειρα κι ένα περίεργο πράγμα, βρε παιδί μου, πέφτω πάντα διάνα και στα δικά μου όνειρα και σε αυτά των φίλων, τόσο που σκέφτομαι να εκδώσω έναν Γεγονοτοκρίτη!