«Μεταναστεύουν τα γυμνά κλαδιά απ’ τις κορφές των δέντρων»

Το 2019 με την ποιητική συλλογή «Φαντάσματα» των εκδόσεων Βακχικόν ο 40χρονος Φώτης Σκουρλέτης κέρδισε μία υποψηφιότητα για το βραβείο Γιάννη Βαρβέρη της Εταιρείας Συγγραφέων ως πρωτοεμφανιζόμενος δημιουργός.  Παράλληλα με τη σκηνοθεσία μικρού μήκους ταινιών συνέχισε την ποιητική γραφή και πριν από λίγους μήνες παρέδωσε τη συλλογή «Μεταμορφώσεις», επίσης στο «Βακχικόν» (η διακόσμηση με μολύβι είναι της Κατερίνας Παπανδρέου). Από εδώ ξεχωρίσαμε το ποίημα «Αλλη μια πόλη γερμανική», για το οποίο ο Φ. Σκουρλέτης γράφει την έμπνευση και τις εικόνες που γέννησαν τους στίχους.

Αλλη μια πόλη γερμανική

φτιαγμένη από αδράχτι

τα κεραμίδια κοιμούνται πλαγιαστά

ο ουρανός χιονίζει στάχτη.

Μια καμινάδα άκαπνη

ξεσκέπαστη στο κέντρο

μεταναστεύουν τα γυμνά κλαδιά

απ’ τις κορφές των δέντρων.

Σ’ αυτή την άκρη του σπιτιού

ξεχνιέται ο χειμώνας

τα φύλλα γίνονται μάρμαρα

τα δευτερόλεπτα αιώνας.

Κι όταν στη μνήμη έντρομα

βυθίζεται μαχαίρι

στην άλλη άκρη του σπιτιού

γεννιέται καλοκαίρι.

«Στουτγκάρδη. Πρωτοχρονιά 2018. Πρώτη φορά αλλαγή χρόνου στη Γερμανία. Πρώτη φορά στη δυτική πλευρά της χώρας. Τα στροβιλίσματα των τελευταίων ετών στην ανατολική πλευρά ανήκουν στο παρελθόν. Ο προορισμός έχει αλλάξει, αλλά παραμένω επισκέπτης και εσωτερικά διχασμένος. Οι πόλεις μοιάζουν, οι άνθρωποι όχι. Ακούω ευλαβικά την καρδιά μου να με καθησυχάζει ότι αυτός θα είναι ο τελευταίος χειμώνας εδώ. Κρατάω σφιχτά την υπόσχεσή της κι όλα μου φαίνονται γαλήνια. Παρά τις επιφυλάξεις μου, βαθιά μέσα μου νιώθω την αλλαγή να πλησιάζει. Ακόμα κι ο αδυσώπητος γερμανικός χειμώνας μοιάζει με χειμωνιάτικο τοπίο παιδικού παραμυθιού. Πίσω από αυτό το τζάμι, ακουμπώ τα χέρια μου στο ξύλινο γραφείο και παρατηρώ τον κόσμο από το μεγάλο παράθυρο. Είμαι πολλές ώρες μόνος κι αυτές οι ώρες περνάνε αργά. Ο χρόνος με δυσκολία αντιστέκεται στην ακινησία που προσπαθεί να επιβάλει η παγωνιά. Αποχαιρετώ τις αναμνήσεις των τελευταίων ετών. Μία προς μία περνάνε όλες από μπροστά μου, μου γνέφουν συνωμοτικά κι απομακρύνονται. Ολα αυτά που ήταν κάποτε αφιλόξενα κι εχθρικά, τώρα μοιάζουνε οικεία. Μαζί τους παρασέρνουν τον πόνο, την αμφιβολία και τις λύπες που κάποτε μου χάριζαν απλόχερα. Δεν νιώθω πια ξένος. Δεν υπάρχει κάτι που να με διώχνει. Ολα είναι όμορφα. Ο συναισθηματικός χρόνος διαστέλλεται κι αφήνομαι στον κατευνασμό αυτής της μεθυστικής ζάλης, όταν ξαφνικά μια εσωτερική χορδή πάλλεται με τρόπο διαπεραστικό για να μου υπενθυμίσει την υπόσχεση που έχω πάρει. Μια απόκοσμη φωνή ανεβαίνει από τα σπλάχνα μου και με αυξανόμενη ένταση επαναλαμβάνει. Ανθρωπε, ποτέ να μην ξεχάσεις πού ανήκεις. Ο μόνος δρόμος δεν είναι της αγάπης, όμως να θυμάσαι ότι η αγάπη είναι ο δρόμος. Εδώ είναι ακόμα χειμώνας, αλλά κάπου στο βάθος έχει αρχίσει να γλυκοχαράζει το καλοκαίρι στην καρδιά του. Το ίδιο και στη δική μου. Και στην καρδιά της καρδιάς μου. Η μέρα της κοινής επιστροφής πλησιάζει».