«Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ»

«Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ»

Το τρίτο και καλύτερο συνέδριο των τελευταίων δύο μηνών ξεκίνησε χθες και, όσο να πεις, μια χαρά τη νιώθω ως άνθρωπος, διότι φάνηκε πως το «όλον ΠΑΣΟΚ» (ή σχεδόν το «όλον» τέλος πάντων) είναι πάλι εδώ, παρόν, έτοιμο να βοηθήσει για να αποκτήσει ελπίδα η παράταξη και να βρει μια άλλη, εκτός των δύο μεγάλων πολιτικών σχηματισμών, διέξοδο η χώρα.

Εξαιρετική ήταν η εικόνα, με ό,τι καλύτερο διαθέτει η Κεντροαριστερά στην πρώτη γραμμή. Και το μήνυμα προς την κοινωνία (αλλά και τις υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις, πρέπει να σημειώσω) είναι ότι «το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ, ενωμένο, δυνατό». Σε ένα κλίμα που παρέπεμπε σε παλιές καλές εποχές, έδειξε ότι επέστρεψε για να μείνει και να προσπαθήσει να συμβάλει αποτελεσματικά στη βελτίωση της ζωής μιας κοινωνίας που υποφέρει χρόνια τώρα από πειράματα και καινοφανείς ιδέες χωρίς αντίκρισμα.

Ωραίος ο Ανδρουλάκης, να του πιστώσουμε την πρώτη νίκη, αφού κατάφερε να φέρει στο Συνέδριο και Σημίτη, και Βενιζέλο, και Διαμαντοπούλου, και κόσμο που μέχρι τώρα καθόταν από μακριά και παρατηρούσε τα τεκταινόμενα.

Δεν λέω πως όλα λύθηκαν για την παράταξη, μετά την πρώτη ημέρα του Συνεδρίου, ούτε, περισσότερο, ότι από τη Δευτέρα τα πράγματα θα είναι ευάερα και ευήλια. Οχι. Λέω όμως ότι έγινε μια καλή αρχή και ότι μακάρι η συνέχεια να είναι καλύτερη (μίλησε ο πασόκος μέσα μου…).

Θύμα της προπαγάνδας

Και για όποιον (πασόκο) θέλει να το δει από κοντά το έργο, τι συμβαίνει εκεί κάτω στο Φάληρο, στο στάδιο του Tae Kwon Do, ενημερωτικά αναφέρω ότι δεν πρέπει να χάσει μια μοναδική ευκαιρία σήμερα: να παρακολουθήσει τον Βαγγέλη Βενιζέλο να απευθύνεται στον κομματικό σχηματισμό του οποίου κάποτε ηγήθηκε. Και να του αναγνωρίσει, διά του τρόπου αυτού, ότι σε καιρούς δύσκολους για τη χώρα και τον λαό της θυσίασε το προσωπικό και πολιτικό όφελος στην προσπάθεια να διασωθεί (η χώρα).

Γιατί αναδεικνύω τον Βενιζέλο απ’ όλους όσοι παρέστησαν και θα μιλήσουν σήμερα ή αύριο; Γιατί οι περισσότεροι πασόκοι, ψηφοφόροι, φίλοι ή οπαδοί, έχουν πέσει θύματα μιας άθλιας συστημικής δεξιάς και ακροδεξιάς προπαγάνδας, με αποτέλεσμα, αντί να απολαμβάνει (ο Βενιζέλος) τη δημόσια αναγνώριση για ό,τι έπραξε για την πατρίδα, να θεωρείται αντιδημοφιλής.

Λέμε συχνά ότι ο ιστορικός του μέλλοντος θα κρίνει τα πρόσωπα και τον ρόλο τους στη δεδομένη ιστορική συγκυρία και με αντικειμενικότητα θα αποδώσει στο καθένα ό,τι του αναλογεί. Πράγματι, συνήθως αυτό συμβαίνει. Ομως, έως ότου να συμβεί αυτό, ας αναγνωρίσουμε στον άνθρωπο ότι ανεξάρτητα από οτιδήποτε άλλο έχει υποστεί το μεγαλύτερο, το χειρότερο, το περισσότερο και σχεδόν στα όρια του κοινωνικού ρατσισμού bullying που έχει υποστεί άλλος πολιτικός στην Ελλάδα τα τελευταία 60-70 χρόνια. Και είναι πραγματικά άδικο. Δεν του αξίζει.

(Παρεμπιπτόντως, στη 1.30 το μεσημέρι θα απευθυνθεί στους συνέδρους. Μισή ώρα νωρίτερα, θα μιλήσει ο Γιώργος Παπανδρέου…)

Οικογενειοκρατία

Στον αντίποδα, στο κόμμα όπου… βασιλεύουν οι δημοκρατικές διαδικασίες, θριαμβεύει η αξιοκρατία και αποκηρύσσονται μετά βδελυγμίας ως το απόλυτο κακό η οικογενειοκρατία και ο νεποτισμός, στον ΣΥΡΙΖΑ δηλαδή, θεωρείται απολύτως λογικό και προφανώς αποδεκτό από την εσωκομματική κοινωνία να αναδειχθεί στην πρώτη 20άδα των εκλεγομένων στην Κεντρική Επιτροπή του κόμματος η αδερφή του αρχηγού, η κυρία Γιάννα, Ζανέτ για τους φίλους, Τσίπρα. Και θεωρούν προφανώς ακόμη πιο λογικό και προπαντός φυσιολογικό η αδερφή του αρχηγού, που είχε, όπως όλοι γνωρίζουμε, μια… σπουδαία καριέρα στα social media καθυβρίζοντας μερικούς από όσους ασκούν κριτική στον αδερφό της, να προηγείται σε σταυρούς ιστορικών στελεχών της Αριστεράς, με αγώνες και διώξεις, και ταλαιπωρίες πολλές και διάφορες – λ.χ., Δρίτσας, Βίτσας, Τασία Χριστοδουλοπούλου. Ακόμη και αυτόν τον Σκουρλέτη υποσκέλισε! Εφαγε τη σκόνη της ο… κορυφαίος.

Τους λυπάμαι, και λυπάμαι και αυτή την Αριστερά που ευαγγελίζονται και τόσα χρόνια προσπάθησαν να τη φέρουν στην εξουσία…

Χωρίς πολιτική αξιοπρέπεια

Μα πιο πολύ απ’ όλους λυπάμαι εκείνον τον Τζουμάκα, τον αγωνιστή κατά της δικτατορίας, τον ιστορικό πρόεδρο της ΕΦΕΕ, τον πρώην υπουργό των κυβερνήσεων Ανδρέα και Σημίτη, το σχεδόν μόνιμο μέλος του Εκτελεστικού Γραφείου του ΠΑΣΟΚ, που δέχεται αυτόν τον ντροπιαστικό εξευτελισμό: να εκλέγεται πίσω από τη Ζανέτ Τσίπρα, ως μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ.

Το τραγικό γι’ αυτόν – και για όλους εμάς που τον ξέρουμε – είναι ότι τώρα στα γεράματα απώλεσε κάθε ίχνος πολιτικής αξιοπρέπειας και δέχθηκε να αναδειχθεί σε ένα όργανο, στο οποίο οι άλλοι πρώην πασόκοι (Σπίρτζης, Ραγκούσης, Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου κ.λπ.) εξελέγησαν σε πολύ καλύτερες θέσεις από αυτόν και πάντως πιο μπροστά και από την κυρία Ζανέτ, και από τον ξάδερφο του αρχηγού, τον Γιώργο Τσίπρα.

Κι αντί ύστερα από αυτά τα απανωτά ξεφτιλίκια να σηκωθεί να φύγει, που δεν τον σέβονται και δεν τον τιμούν, τουλάχιστον για όσα έχει προσφέρει στην αντίσταση κατά της χούντας, παραμένει εκεί, μέλος ενός οργάνου καθαρά διακοσμητικού, το οποίο απλώς ικανοποιεί τον φερετζέ της δημοκρατικής νομιμοποίησης του «Λεγάμενου» ως… μονάρχη!

Στην έξοδο

Τα αποτελέσματα της Κεντρικής Επιτροπής όμως, όπως αυτά ανακοινώθηκαν μετά το προφανέστατο, πολυήμερο μαγείρεμα το οποίο υπέστησαν, έδωσαν την ευκαιρία να καταλάβουμε ότι η εσωκομματική αντιπολίτευση στον ΣΥΡΙΖΑ, όπως αυτή εκφράζεται από μετωπικά σχήματα τύπου Ομπρέλας, σπρώχνεται αργά αλλά σταθερά προς την έξοδο. Δεν τους θέλουν πια, είναι το συμπέρασμα. Μόλις 17ος (φέρεται, για να λέμε και τα πράγματα με το όνομά τους…) εξελέγη στο όργανο ο φυσικός ηγέτης του, ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, δύο θέσεις πιο πριν, 15ος, εκλέχθηκε ο Νίκος Φίλης και αμέσως μετά ο Νίκος Βούτσης. Οσο για τον Πάνο Σκουρλέτη, που πραγματικά την… ίδρωσε προεκλογικά τη φανέλα, εξελέγη μόλις 23ος, για να γελάνε και οι ρέγγες με την τρομερή επίδοση.

Υστερα από όλα αυτά, πολλοί θα πιστέψουν ίσως ότι πάλι καλά που τη γλίτωσαν όλοι αυτοί μέσα στον ορυμαγδό της σφαγής που έγινε. Ομως, όπως μου έλεγε προχθές ο άνθρωπός μου στην Κουμουνδούρου, «του το κρατάνε του προέδρου» γιατί «δεν εκτίμησε ότι δεν του έκαναν πόλεμο και, κυρίως, ότι δεν κατέβασαν δικό τους υποψήφιο απέναντί του να τον κοντύνει». Και «σύντομα θα το βρει μπροστά του».

Δεν ξέρω τι θα βρει και τι δεν θα βρει. Γνωρίζω αυτό που βλέπω και που είναι μια ζοφερή πραγματικότητα γι’ αυτούς. Περνάνε πλέον στο περιθώριο. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ο «Λεγάμενος». Τελεία και παύλα…