Οι στημένες φάσεις, ο ρυθμός και οι προσω-πικότητες

Είναι λάθος που ο τελικός του Κυπέλλου Ελλάδος είναι το τελευταίο παιχνίδι της σεζόν. Οχι τυχαία, στις προηγμένες ποδοσφαιρικά χώρες αυτό δεν συμβαίνει. Για πολλούς λόγους. Και για τις εντυπώσεις, π.χ. μια ομάδα μπορεί να έχει κάνει μια καταπληκτική σεζόν στο πρωτάθλημα αλλά να της… κλέψει μέρος της δόξας ο κυπελλούχος, και για λόγους κούρασης. Θα μπορούσαν ΠΑΟΚ και Παναθηναϊκός να τα έδιναν όλα πριν από λίγες μέρες για μια θέση στην Ευρώπη και όχι να έκαναν rotation. Και να αναγκάζονταν να δώσουν δύο μεταξύ τους παιχνίδια με μεγάλη σημασία σε τέσσερις μέρες. Δεν θα ήταν δίκαιο.

Στις 21 Μαΐου, σε μια σεζόν που ξεκίνησε από τις 11 Σεπτεμβρίου, δεν μπορεί να υπάρχει φρεσκάδα στα πόδια των παικτών. Ή μπορεί να υπάρξει για κάποιο χρονικό διάστημα, αλλά όχι για ολόκληρο το 90λεπτο. Πού θα κριθεί ο αυριανός τελικός; Στις στημένες φάσεις, εκεί που ο ΠΑΟΚ στηρίζει αρκετή από τη δύναμή του και φυσικά στο πώς θα διαχειριστεί τον ρυθμό η κάθε ομάδα. Τον ρυθμό στο ξεκίνημα, τον ρυθμό όταν τα πόδια θα βαραίνουν, τον ρυθμό όταν θα κληθεί κάποιος να διαχειριστεί το αποτέλεσμα, οδεύοντας προς το φινάλε.

Δεν περιμένουμε έναν τελικό που μία από τις δύο ομάδες μπορεί να κυριαρχήσει. Ετσι κι αλλιώς δεν υπάρχει μεγάλο φαβορί στο συγκεκριμένο παιχνίδι. Περιμένουμε όμως έναν τελικό που οι προσωπικότητες μπορεί να τον κρίνουν. Το τελευταίο Κύπελλο που ο Παναθηναϊκός κέρδισε το πήρε με την κλάση του Μάρκους Μπεργκ. Το προτελευταίο, εκείνο του 2010, το έκρινε μια στιγμή ποδοσφαιρικής ευφυΐας του Σεμπάστιαν Λέτο. Ο ΠΑΟΚ έβγαλε στα τέσσερα Κύπελλα που έχει κατακτήσει τα πέντε τελευταία χρόνια διαφορετικούς ποδοσφαιριστές που είχαν ποιότητα και προσωπικότητα στα δύσκολα. Τον Βιεϊρίνια. Τον Πέλκα. Από τέτοιους παίκτες περιμένουμε να βγουν μπροστά και αύριο στον τελικό του Ολυμπιακού Σταδίου.