Φώτα

Σήμερα αρχίζει και το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, το τρίτο στη σειρά συνέδριο της εποχής μετά από εκείνα του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝΔ.

Το έχουμε ξαναπεί. Κανένα συνέδριο δεν κέρδισε ποτέ τις εκλογές και στα συνέδρια σπανίως υπάρχουν εκπλήξεις. Το ίδιο ισχύει και τώρα.

Αν έχει όμως μια σημασία η τριήμερη διαδικασία είναι επειδή ύστερα από καιρό το ΠΑΣΟΚ έχει δημιουργήσει ένα momentum.

Δεν λέω ότι «αντάμα τρων και πίνουν και την Αρτα φοβερίζουν», προς Θεού.

Λέω όμως ότι για πρώτη φορά τα τελευταία χρόνια το ΠΑΣΟΚ δεν ξεκινάει χαμένο από τα αποδυτήρια. Εχει ένα χαρτί να παίξει.

Είναι προφανώς η αλλαγή ηγεσίας που έπαιξε τον ρόλο της. Είναι και η αλλαγή γενιάς που αποδείχτηκε πως ήταν απαραίτητη.

Είναι ίσως το πλήρωμα του χρόνου. Είναι μάλλον οι καιροί.

Είναι φυσικά και οι άλλοι. Απέναντι σε μια ισχυρή ΝΔ που κυβερνάει αλλά φθείρεται και σε έναν ΣΥΡΙΖΑ που δεν τραβάει αλλά ούτε και του βγαίνει τίποτα, το ΠΑΣΟΚ έχει βρει εκ των πραγμάτων έναν χώρο.

Μικρό  Ή μεγάλο, θα δείξει. Ούτως ή άλλως, οι εκλογές είναι θέμα μηνών.

Εως τώρα πάντως το ΠΑΣΟΚ του Ανδρουλάκη έχει καταφέρει δύο σημαντικά πράγματα.

Πρώτον, να ξεφύγει από την παγίδα της ιδεολογικής ανοησίας που οδηγούσε στα βαλτώδη μονοπάτια της «προόδου» και της Αριστεράς. Ετσι έσωσε την ταυτότητα και μάλλον την ίδια την ύπαρξή του.

Δεύτερον, να ξεφύγει από την παγίδα του αναχρονισμού και της απαξίας που έκρυβε η ρεβάνς Παπανδρέου. Και συνακόλουθα να αποκαταστήσει ένα κλίμα ενότητας μεταξύ των ιστορικών στελεχών του. Δεν είναι τυχαίο ότι όλοι θα παραστούν να μιλήσουν στο συνέδριο.

Και τα δύο ήταν απαραίτητες προϋποθέσεις για να ακουστεί το ΠΑΣΟΚ.

Αρκούν όμως; Εως τις εκλογές, ίσως. Αλλά μεσοπρόθεσμα, όχι. Στην πολιτική κανένα momentum δεν είναι μόνιμο, ούτε μακράς πνοής.

Κακά τα ψέματα, το ΠΑΣΟΚ χρειάζεται να γίνει ένα «νέο ΠΑΣΟΚ» για να ξαναγίνει ένα «μεγάλο ΠΑΣΟΚ». Το ΠΑΣΟΚ της γενιάς του αρχηγού του.

Μόνο που σε τέτοια πράγματα συνταγές δεν υπάρχουν, ούτε πατέντες. Προς το παρόν τραβάει τα φώτα πάνω του διότι αν και παλιό είναι το πιο καινούργιο πράγμα στην πολιτική σκηνή.

Αλλά μόνο αν γίνει πραγματικά νέο θα παραμείνει καινούργιο.

Τουλάχιστον ο Ανδρουλάκης διαθέτει την πολυτέλεια να μην κρίνεται στις επόμενες εκλογικές αναμετρήσεις. Εχει κατά κάποιον τρόπο τον χρόνο με το μέρος του.

Στο χέρι του είναι κάτι να τον κάνει.