Τα αυτονόητα

Δεν είναι σίγουρα κάτι που ενθουσιάζει τον Κυριάκο Μητσοτάκη, το να είναι υποχρεωμένος στα διάφορα συνέδρια και τις εκδηλώσεις της ΝΔ να επαινεί το έργο του Αντώνη Σαμαρά και του Κώστα Καραμανλή. Το πολιτικό του DNA είναι τελείως διαφορετικό από το δικό τους, κι αυτό αναδείχθηκε με εκρηκτικό σχεδόν τρόπο στο τελευταίο συνέδριο του κόμματος, όταν ο Σαμαράς προειδοποίησε ότι «η ΝΔ δεν είναι και δεν μπορεί ποτέ να γίνει Ποτάμι» και ο Μητσοτάκης απάντησε με νόημα ότι «είχαμε φτάσει να πάρουμε 18%, αλλά ξαναπιάσαμε το 40%».

Ο Νίκος Ανδρουλάκης είναι πιο τυχερός. Διότι στην πρώτη σειρά του συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ που ξεκινά σήμερα θα κάθονται τρεις πρώην αρχηγοί από τους οποίους μόνο να διδαχθεί έχει. Ο Κώστας Σημίτης, που προσέδωσε στην Ελλάδα σταθερότητα, αυτοπεποίθηση και κύρος. Ο Γιώργος Παπανδρέου, που έδωσε έμφαση στην οικολογία πολύ πριν γίνει όρος για την επιβίωση της ανθρωπότητας. Και ο Ευάγγελος Βενιζέλος, που όταν χρειάστηκε αγνόησε το πολιτικό κόστος κι έπεσε στη φωτιά.

Κυκλοφορεί μερικές φορές το αντεπιχείρημα ότι και οι τρεις αυτοί πολιτικοί είναι αντιδημοφιλείς, ότι δεν αφορούν παρά την ελίτ, ότι δεν είναι «λαϊκοί». Τι περίεργο! Ενας «λογιστής» έβαλε την Ελλάδα στο ευρώ κι ένας δημεγέρτης κόντεψε να την τινάξει στον αέρα.

Ετσι κι αλλιώς, το καλό με τους πρώην είναι ότι στις περισσότερες περιπτώσεις δεν έχουν πια το άγχος της δημοτικότητάς τους κι έτσι είναι πιο άφοβοι, πιο αντικειμενικοί, πιο «καθαροί» τόσο με τον εαυτό τους όσο και με τον τόπο. Μερικοί προσπαθούν να υπερασπιστούν την υστεροφημία τους. Αλλοι, να εμποδίσουν μια πρόοδο που θεωρούν επιζήμια. Αλλοι, πάλι, να συμβάλουν στο να κλείσουν πληγές, να διορθωθούν τα κακώς κείμενα, να ανοίξουν δρόμοι.

Στους τελευταίους ανήκει ασφαλώς και ο Βενιζέλος, ένας πολιτικός που δείχνει να προσπαθεί με τις δημόσιες παρεμβάσεις του να καλύψει το κενό που έχει αφήσει η κοινοβουλευτική του απουσία. Μπορεί να συμφωνείς ή να διαφωνείς μαζί του. Μπορεί να σε ενοχλεί ο στόμφος του ή ο εγωκεντρισμός του. Δεν μπορείς όμως να υποτιμήσεις τη συγκινητική μαχητικότητά του. Δεν μπορείς να αγνοήσεις τη γοητεία του λεξιλογίου του. Δεν μπορείς να αρνηθείς πως οτιδήποτε λέει, είτε αφορά την ανάγκη να προσφύγει τώρα η Ελλάδα από κοινού με την Τουρκία στη Χάγη είτε τη σχέση της ακαδημαϊκής ελευθερίας με την ασφάλεια ή την υποχρέωση του πρύτανη του ΕΚΠΑ να πράξει επιτέλους το αυτονόητο, να συγκαλέσει δηλαδή τις διαδικασίες για να ανακληθεί ο τίτλος του επίτιμου διδάκτορα από τον πρόεδρο Πούτιν όπως του ζητούν 227 πανεπιστημιακοί, είναι ενδιαφέρον, είναι σοβαρό, είναι καίριο.

Επισημαίνοντας τα αυτονόητα, πηγαίνει συχνά ο Βενιζέλος κόντρα στο κύμα; Ε, τόσο το χειρότερο για το κύμα.